σήμερα η μέρα ήταν αποκάλυψη. εκτός από την καρέκλα η μικρή είχε σπάσει και ένα πλακάκι στη σκακιέρα με ένα χοντρό ξύλινο σκαμπό που της γλίστρησε στο σκαρφάλωμα και το βρόντηξε χάμω ακριβώς εκεί που υπήρχε κενό μια φυσαλίδα από την κόλλα μιλάμε για λαχείο αλλά τί λαχείο από τις 100 βροντηξιές βρήκε και το κενό. αυτό δεν είναι παιδί. έχει διαλύσει έπιπλα τοίχους σκεπή πόρτες παράθυρα δάπεδα. την άλλη φορά είχε ανοίξει την πάνω καταπακτή στο κελάρι και έπαιζε σημάδι πετροβολώντας τα μπουκάλια με τα κρασιά. ότι βίντατζ συλλογές είχα δεν υπάρχει τίποτα. αναγκάστηκα κάποια στιγμή και έχω εντοιχίσει ότι πράγματα έμειναν από ενθύμια αρχείο κτλ συναισθηματικής αξίας για να τα σώσω τα έχω χτίσει. ωστόσο σήμερα η μέρα ήταν αποκάλυψη και οι στοχασμοί στους οποίους οδηγήθηκα, η αυτογνωσία και το υπαρξιακό στίγμα μου που βρήκα μετά το σουρεάλ τρίλεπτο με την καρέκλα δεν πληρώνονται με τίποτα. θα την ευχαριστώ για πάντα που έζησα αυτή τη σκηνή.
ύστερα θυμήθηκα τον Πλάτωνα και την ερμηνεία του τριγώνου. το κοινό σημείο την παράλληλο των ζωών την διαγώνιο της παραλλήλου το τρίγωνο το ισοσκελές και την διχοτόμο. όσο πάει ο καθένας την ζωή του ευθεία δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσει κανέναν. μόνο αντικείμενα θα συναντά και ακόμη και τα υποκείμενα της ζωής του ως αντικείμενα θα μπαίνουν στην ζωή του. σαφές κοινό σημείο προορισμού λοιπόν και ισοσκελισμένη η κλήση της πορείας των ζωών. οποιαδήποτε άλλη συνάντηση είναι εκτός προορισμού, της στιγμής , μάταιη και καταδικασμένη. φτιάχνε την ζωή σου όσο θες όμως να ξέρεις πως ο άλλος αν έρθει να σε συναντήσει να μπει στην ζωή σου, την ζωή σου που ακολουθεί την δική της πορεία, αντικείμενο της θα γίνει κι είναι αυτό πολύ θλιβερό. άνθρωποι χωρίς κοινό προορισμό καλύτερα να μην ξεκινάνε. η μεγαλύτερη αξία στην ζωή ενός ανθρώπου για μένα είναι ο άλλος άνθρωπος ο άνθρωπός του. κι εγώ θέλω πολύ στην ζωή μου έναν άνθρωπο ως υποκείμενο. τί προορισμό θέλω να έχω δεν γνωρίζω σαφώς. εσύ τί προορισμό έχεις; ξέρεις ποια είναι η Ιθάκη σου; Αν βλέπεις τον προορισμό σου δίπλα σου αν κοιτάξεις βλέπεις και τον άνθρωπό σου. σκέψεις κάνω. θέλω να το βρω. τί να λέει και το ανεκπλήρωτο και τα δράματα και οι καταδικασμένες στιγμές μπροστά σε ετούτα. και οι καψούρες και οι μεγάλες γνωριμίες και οι αναφορές και τα ταξί και τα τρένα και τα περίπτερα και τα λεφτά και τα φουλ πονταρίσματα είναι για να σκοτώνεται η ώρα και για να έχεις να λες ιστορίες για αγρίους και θηρία. σκέψεις κάνω γιατί με ενδιαφέρει να το βρω. με ενδιαφέρει να συμπορευτώ με έναν άνθρωπο από αρχή μέχρι τέλους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή