Γαυ και Γαβ

 

Δεν μπορώ να πω καλά καλά ούτε το όνομά μου. Ο φόβος μου έγκειται στο ότι δεν πιστεύω. Κάνω προσπάθεια να πιστέψω. Μιλάω λες και πιστεύω αλλά ποτέ μου δεν τα κατάφερα να φερθώ ανάλογα. Ονειρεύομαι πως κάποτε θα τα καταφέρω. Σε κάποια ζωή. 

Πιστεύω ότι έχω φτιάξει κάποια καλά έργα. Ότι μου αξίζει να με λένε Ποιήτρια. Και μουσικό κι ας μην μπορώ να εκτελέσω καλά ένα κομμάτι μπορώ κάποιες στιγμές να παίζω δικά μου πράγματα που δεν τα έχω ακούσει παρόμοια. Μπορώ με τις φλογέρες να κάνω να ακούγονται ανθρώπινα πλήθη και στοιχειά. 

Πιστεύω ότι αξίζω να με κάνουν παρέα άνθρωποι που δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοιοι. 

Όμως δεν πιστεύω πως όλα αυτά τα όμορφα που λες για μένα ότι είναι για μένα. Όχι γιατί δεν τα νιώθω. Αλλά γιατί δεν με κυριεύσανε τότε και δεν σε κατάλαβα κι έπαιζα τον κομπάρσο. Και τον παίζω. Γι' αυτό δεν μπορώ να πω το όνομα μου. Και μιλώ σα να μιλώ στην θάλασσα. 

Και γι' αυτό δεν μπόρεσα να χαρώ αυτό το ποίημα για την κοιλάδα των Τεμπών και με έκαψε. Και ήταν για μένα  από την αρχή ένα στοιχιωμένο ποίημα και πριν το ατύχημα στα Τέμπη. Ας μιλάει για ποιήματα κι ας πιστεύω στα ποιήματα. 

Νιώθω πολλά στοιχιώματα όχι μόνο σ' αυτό και σε άλλα. Κι αυτή η άρνηση για τα πραγματικά βιώματα και το βιολογικό σμίξιμο τα ενισχύει και πλυθαίνουν. Επάνω στην σχεδόν ανεξέλεγκτη ένταση κι έξταση των συναισθημάτων έγιναν πολλά μαζί με την επικαιρότητα. Σε μια καθολική συχνότητα συχρονισμένη. Αντικατοπτρισμοί. Προβολές. Ηχώς. Αντίλαλος. 

Εγώ το μικρό. Εγώ ο μικρός αντίλαλος από κάτι απέναντι πιο μεγάλο. Μα αν είμαι κόσμος του κόσμου μέσα μου τόσο κι άλλο τόσο κι άλλο κι άλλο τόσο μεγάλο τεράστιο μέσα μου ολικό και καθολικό. Σαρωτικό Τεράστιο Άπειρο. 

Ψυχικά Πατώματα.

 Και ψυχικά Υπερώα.

Θεωτικά Κολαστήρια.

Και Κολασμένες Θεώσεις.

Στο άδειο δωμάτιο και στους άδειους δρόμους.

Κορεσμένη Μοναξιά.

Και στερημένη πληρώτητα.

Πέρα από κάθε λογική.

Και λογική πέρα από όλα.

ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ

ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ

ΚΙ ΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥ

ΤΡΕΛΑ ΣΤΗ ΤΡΕΛΑ

Ο ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΝΕΝΑΣ.

ΓΑΥ ΚΑΙ ΓΑΒ