Όχι δεν είναι για κλάματα πάνω από το χυμένο γάλα. Ούτε για καταστροφές και ακροτηριασμούς και αναπηρίες. Ούτε για βρεφικά γκρινιάσματα που ζητάν το συγκεκριμένο οικείο μέχρι το σπάσιμο και την ισοπέδωση και το σκιμένο κεφάλι και την χαλασμένη ψυχή και καρδιά που μαθαίνει να κινείται μηχανικά.
Δεν είναι για μαύρισμα. Θέλω να πιστεύω ότι προσπαθήσαμε την αγάπη. Την πίστεψα την αγάπη. Και την πιστεύω. Ο Έρωτας με μπερδρεύει. Αυτό δεν πιστεύω. Σε αυτό το κομμάτι ρίχνω το φταίξιμο. Αλλά αν δεν είναι Έρωτας αυτό τί μπορεί να είναι;
Αν δεν το θες το πετάω. Είπα και το πέταξα και κοίτα που βγήκα.
Εντάξει. Καλά είναι κι εδώ.
Μαλακίες θα λέμε. Δεν είναι καλά. Αλλά είναι καλύτερα που είδα έστω κι έτσι πως είναι και δεν είναι ότι δεν μπορώ αλλά δεν θέλω να ακολουθώ απλά το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Γιατί ξύπνησα μια μέρα και ήθελα να συμβαδίσω με την καρδιά μου. Μπορεί να είναι τρελή και να έχει κάνει λάθος και να κάνει λάθη και τρέλες και αστοχίες ανεπανόρθωτες. Και δεν ξέρω. Να έχει άχυρα; Σταροχόρτια δικά σου του Ιούλη; Εσύ ξέρεις καλύτερα.
Μου την έδωσες πίσω; Τί έχει γίνει; Που βλέπω τα κομμάτια της δώθε κείθε στα βιβλία; Την μοίρασες στους πτωχούς; Την έβαλες για πάντα μέσα στο σώμα σου; Πως θα ζήσουμε έτσι καρδιά μου; Έτσι είναι η ζωή; Μελέτες και ποιήματα; Και καρδιές σαράβαλα και χαρίσματα και αυτόνομα νευρικά συστήματα για βασανιστήρια; Χωρίς αγκαλιά και καλημέρα; Τσακωμένοι;
Γιατί μόλις τα βρήκα με την καρδιά μου με τσακώθηκες; Πρέπει να τσακωθώ με την καρδιά μου για να τα βρούμε;
Εντάξει πες ήρθα από το Αμέρικα. Πες ότι λένε συνήθως. Κανένα ελαφριντικό δεν έχω εγώ από την δυσλεξία μου; Από το ότι μεγάλωσα ορφανό; Κι εντάξει αφού δεν ήθελες να μπλέξεις με ορφανό και δυσλεκτικό γιατί τότε σου ήρθε κι έκανες την καρδιά μου κομμάτια για πάντα μέσα στα βιβλία;
Λες ότι εγώ δεν ήξερα τα δικά σου τα οριακά όταν στην έδωσα; Λες δεν είδα το δράμα με κερασάκι την ερωτική σου την τοξοτίλα και την την αβάσταχτη ελαφρότητα και την διάσχιση σε αυτόν τον τομέα την χειρότερη κι από την δικιά μου την γενική. Αν τα είδα λέει! Μου έφυγε το κεφάλι. Και δε ξανάρθε. Σ' αυτόν τον τομέα τουλάχιστον. Και την κριαρίλα που τόσο δύσκολα επανέρχεται αν γίνει λάθος κι έγινε.
Μα σ' αγαπώ Χαρά μου. Και δεν ζητάω τίποτε. Εσένα μόνο. Λίγο. Όσο έχεις. Όποτε έχεις. Τί θες; Δίκαια πράγματα. Αποκλειστηκότητα πλήρη δικαιόματα και ανοιχτή ημερομηνία. Τα κλειδιά σου το ιστορικό το λογετεχνικό και το ιατρικό σου αρχείο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή