Εγώ με το τέλειο και το ρετουσαρισμένο δεν βρίσκω δουλειά να κάνω. Ωραία λέω είναι τέλειο αυτό δεν με χρειάζεται μπράβο του. Εγώ θέλω λίγη ατέλεια να μου την δίνει. Θέλω και λίγη ριτίδα. Καμια τρίχα στραβά κατσαρωμένη σαν κι αυτές που έχεις εκεί στις φαβορίτες σου στα αυτιά σου τα υπέροχα τα ελεφαντάκια τα ζυμωτά που τα κρύβεις. Να σε περάσω ένα σιδέρωμα να σε λιώσω να ισιώσεις. Να βάλω και λίγο χέρι στο κορμί σου να κάνω τις συνθέσεις μου που θέλω εγώ τις γλυπτικές και τα σχήματα. Τα δοντάκια σου να δω όταν γελάς που γίνονται τρομαχτικά σα νυχτερίδας που διψάνε για αίμα. Και την αμηχανία σου στην κίνησή σου να ήξερες πόσο την αγάπησα και με πόσα όνειρα και με πόσες προοπτικές με γέμισε για όλη την αναγέννηση που είναι συγκεντρωμένη στο κορμί σου. Μα ότι πιο λαχταριστό έχω δει είναι τα πέλματά σου τα δάχτηλα των ποδιών σου καλύτερα από το παγωτό ξυλάκι μπανάνα σοκολάτα τόσο στρογγυλά και ζωγραφιστά. Κι η μύτη σου η τέλεια. Αυτή είναι ανησυχιτικά μικρή και τέλεια. Γιατί ξέρεις τί λένε για τις μύτες... Όπως με κολλάνε τα χέρια σου που είναι κάπως σα να έχουν το δικό τους φύλο και φαίνονται ότι είναι δυνατά και άγρια εργαλεία. Το ίδιο και οι γωνίες του προσώπου σου. Πότε θα σε δω ρε μωρό μου..
Που είσαι έξω είσαι; άϊντε πιές και έναν για μένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή