το ΠΟΙΗΜΑ "σου" ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ διαβάζω ..

 

 

στο θέμα μας αγαπή μου .. ακούω

 

χάπατο

 

 Ήρεμα /να πεθαίνουμε όμορφα

 

 Δεν σε θέλουν δυνατό γι' αυτό προωθούν τέτοιες μαλακίες απόψεις και τις πλασάρουν τόσο ωραία για Νόμπελ! Κοίτα πόσο δυνατός γίνεσαι όταν είσαι καλά, ακόμη και με μια πιο δευτεροκλασάτη επιλογή, ακόμη κι αν δεν είσαι με την πρώτη σου επιλογή κοίτα πόσο δυνατός γίνεσαι. Όταν πονάς δεν μπορείς να σκεφτείς καλά, δεν μπορείς να σκεφτείς μπροστά, μένεις καθηλωμένος. Φτάνεις να γίνεσαι ανάπηρος στο πιο βασικό πράγμα. 

 Για να τελειώνουμε με αυτή τη μαλακία και με όλους τους εγωπαθείς ανώμαλους εδώ πέρα που στην πραγματικότητα δεν γουστάρουν ούτε τα άντερά τους και βαυκαλίζονται στις ονειροφαντασίες τους και καμώνονται ότι ξέρουν από "μουσική" επειδή έχουν πιάσει πεντακόσιες κιθάρες ή πέντε διάσημες ξέρω 'γω και ουσιαστικά "καμία". Λοιπόν, εγώ δεν καψουρεύτηκα στην απουσία, στην απουσία κοίταξα να ασχοληθώ με τους άλλους στόχους μου, στην απουσία έφυγα και στην απουσία φεύγω. Απλά καθυστερώ λίγο διότι δίνω στους ανθρώπους πραγματικά πάρα μα πάρα πολλές ευκαιρίες να το έχω καρατσεκαρισμένο που λέμε. Λοιπόν εγώ ξανακαψουρεύτηκα όταν είδα τα βιβλία που είχαν τα λόγια που είμασταν μαζί κι αυτό το θεώρησα ως παρουσία. Αν αυτό τελικά ήταν η κηδεία μου και η κηδεία του μαζί και δεν ήταν η νοσταλγία του μαζί και η επιθυμία του μαζί εγώ θα φύγω. Φεύγω δλδ διότι το έχω καρατσεκάρει και τελικά ήταν η κηδεία και δεν ενδιαφέρομαι να κάνω καριέρα πεθαμένου, για χόμπυ ίσως .. για λίγο να το κρατήσω και τιμής ένεκεν και ως τρίτος πια. 

   

    

ερμηνεία πάνω στο ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ

 

Bizzare

 

Ο υπέροχος Bizzare, ζωγράφος Στέλιος ΦαΪτάκης, είχε πει πως, πρέπει να μοιραζόμαστε τα μυστικά από τις ανακαλύψεις μας πάνω στα μέσα και τις τεχνικές της τέχνης μας, διότι αλλιώς θα σαπίσουν μέσα μας. Και συμφωνώ με αυτό βεβαίως. Ήταν ένας άνθρωπος που εργαζόταν αδιάκοπα πάνω στην τέχνη και τον εαυτό του νυχθημερόν και χάρισε πάρα πολλά στον κόσμο χωρίς να κοστολογεί έτσι κοντόφθαλμα και υλικά τον κόπο του που ήταν τεράστιος και ανυπολόγιστος. Αξίζει κανείς να ασχοληθεί να μάθει περισσότερα για αυτόν και για το έργο του και για την ζωή του και να παραδειγματιστεί από αυτά και την αξιακή του κλίμακα γενικότερα. Ο θάνατος του τον Οκτώβριο του ’23 με συντάραξε και μάλιστα όξυνε κατά πολύ τα ψυχικά προβλήματα που αντιμετώπιζα εκείνον τον καιρό. Και γιατί δεν ήξερα αν ήταν μοιραίο ή αν ήταν λόγο κάποιου πειραματισμού του η νεφρική ανεπάρκεια που τον βρήκε και διάβασα πως κατέληξε μέσα σε χειρουργείο στον εγκέφαλο. Η τέχνη του ενοχλούσε και σίγουρα είχε πολλούς εχθρούς. Κάθε έργο του ειδικά τα μνημειακών διαστάσεων όταν τα κοιτάς από κοντά σε πιάνει δέος. Μπόρεσε να εικονοποιήσει σκέψεις και αφηγήσεις που όταν τολμά ο εγκέφαλος μου να τις σχηματίσει τρομάζω γιατί ξέρω πως οι άνθρωποι που τόλμησαν να τις εκστομίσουν από ένα μεγάλο βήμα σκοτώθηκαν εξαφανίστηκαν θάφτηκαν ή και καταστράφηκαν ποικιλοτρόπως. Θαυμάζω πολύ αυτόν τον καλλιτέχνη που νόμιζα πως είχα πρωτοέρθει ζωντανά σε επαφή με το έργο του στην πρώτη μπιενάλε της Αθήνας αλλά τελικά τον γνώριζα από την εφηβεία μου αφού  είχε φιλοτεχνήσει εξώφυλλο δίσκου των terror ex crew και πολλά γκράφιτι κυρίως στην Αθήνα με το ετερώνυμο Bizzare. Βρίσκω πολλά κοινά μαζί του με τον τρόπο που ασκούμε κι εγώ συνήθως στην τέχνη μου. Χρησιμοποιώντας δλδ μια κλασική βασική τεχνική και ύστερα πάνω της κάποια επαναστατικά στοιχεία και εργαλεία φτάνοντας σε ένα πολύ συγκεκριμένο αποτέλεσμα που δεν χωράει πολλές ερωτήσεις. Η ζωντανή παρουσίαση του έργου, η εμπειρία του να δεις κάποια τοιχογραφία του ζωντανά με τα μάτια σου προκαλεί ένα βίωμα που δεν μπορείς να το έχεις κοιτώντας το από μια φωτογραφία. Αυτό έχω παρατηρήσει πως συμβαίνει και με τα δικά μου έργα που χάνουν πάρα πολύ όταν διαβάζονται από άλλους σε σχέση με την προσωπική μου ας το πούμε απαγγελία. Δεν έχω πρόθεση να συγκριθώ βεβαίως αλλά το επισημαίνω ως κάτι που με έδεσε με αυτόν τον ζωγράφο όσο με κανέναν άλλο καλλιτέχνη. Κι από εκεί κατάλαβα κι όλας πως στην τέχνη σου όταν έχεις λεπτομερές προσωπικό αποτύπωμα, όταν είσαι μια πραγματική ιδιοφυία, είναι αδύνατο να σε κλέψει να σε αντιγράψει κάποιος άλλος. Αυτά τα σπασικλάκια που αγκαλιάζουν το γραπτό τους και το δείχνουν μόνο στον δάσκαλο δεν έχουν δικιά τους προσωπικότητα και γι’ αυτό φοβούνται να δημιουργήσουν ανοιχτά διότι δεν έχουν τίποτε ουσιαστικά καινούριο να δώσουν. Μπορεί, μπορεί να το κάνουν και για το ατομικό κέρδος, δεν ξέρω. Όμως ο καλλιτέχνης χωρίς αρκετή συνείδηση για το κοινό καλό και την προσφορά και την επιστροφή του χαρίσματός τους στο σύμπαν ας το πούμε δεν νομίζω πως θα φτάσουν ποτέ στην αληθινή ευχαρίστηση και λύτρωση που προσφέρει η τέχνη κι ούτε εξελίσσονται βαθιά ώστε να φτάσουν κάποτε στην ισορροπία την αρμονία και την γαλήνη που προσφέρει η πνευματική διαδρομή και η κατανόηση των υπαρξιακών ερωτήσεων. Είναι μεγάλο κρίμα που μετά από τις εκθέσεις καταστρέφονταν οι τεράστιες τοιχογραφίες του Φαϊτάκη. Αυτά τα έργα όσοι τα είδαν πραγματικά βγήκαν πιο δυνατοί και πολύ κερδισμένοι ψυχικά νοητικά και πνευματικά. Είναι κρίμα τεράστιο γιατί ακόμη κι αν ακούν για τον ζωγράφο αυτόν δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν και να νιώσουν πόση και ποια  ήταν η προσφορά του.

θες δεν θες ξενερώνεις μετά

 Λυπάμαι που ο Γονίδης φαίνεται να συντάσσεται με την κακοκρατία. Μου άρεσε αυτό το κάτι το τσιγγάνικο που έχει η φωνή του και εκτονωνόμουν με κάποια τέτοια χαζοτράγουδα. Στην αρχή με τις απόψεις του έλεγα, δεν μπορεί μας δουλεύει, μας δοκιμάζει και κάτι άλλο θα εννοεί, κάτι άλλο θέλει να πει. Όμως συνέχισε έτσι χωρίς να δείχνει κάτι πως το πήγαινε κάπου αλλού και είναι το λιγότερο ενοχλητικό να έχει κανείς αποκρυσταλλώσει τέτοιες απόψεις. Θέλω δεν θέλω πια όταν τον ακούω κάνω αυτήν την σύνδεση στο μυαλό μου και δεν μπορώ να χαλαρώσω και να απολαύσω τα τραγούδια του. Ναι μεν μπορεί να διαχωρίσει κανείς το έργο από τον καλλιτέχνη αλλά οι επιλογές του καλλιτέχνη καμιά φορά μας αποκαλύπτουν κάτι που ίσως να μην είχαμε προσέξει και στο έργο του. Όταν ο καλλιτέχνης είναι υποκείμενο πως να τον ξεχωρίσεις από το έργο του; Για να τον ξεχωρίσεις θα πρέπει να τον δεις ως αντικείμενο. Ακόμη και η σκέτη ερμηνεία, το performing που λέμε, περνάει από έναν αγωγό που είναι η ψυχή του κάθε καλλιτέχνη κι αυτό σίγουρα κάπως επηρεάζει το αποτέλεσμα, ίσως σε κάποιες λεπτομέρειες που είναι δύσκολο να παρατηρηθούν αν δεν εμβαθύνεις ή κι αν ο στίχος ας πούμε δεν θίγει και δεν πραγματεύεται τα θέματα που χρειάζεται για να τον αποκαλύψουν.          

πουλημένοι... ότι σας συμφέρει ... και τα χάπατα από κάτω...

 Αντικειμενικά αν θέλαμε να μιλήσουμε, θα έπρεπε στις καλύτερες συλλογές σύγχρονης ελληνικής ποίησης να συμπεριληφθεί και η δικιά μου, το τελευταίο μου αυτό βιβλίο. Επομένως τα κριτήρια με τα οποία γίνονται αυτές οι συμπεριλήψεις δεν είναι αντικειμενικά ή πάσχουν τέλος πάντων. Δηλαδή δεν κρίνουν την ποίηση αυτήν καθ΄ αυτή αλλά προφανώς κρίνουν κάτι άλλο. Το τι μπορεί να είναι αυτό το άλλο μάλλον θα εξαρτάται από παράγοντες που μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί για την εποχή μας... Γι' αυτό θα ήταν αστείο να δώσω συγχαρητήρια. Τί συγχαρητήρια να δώσω, ή ακόμη και να τα δεχθεί κανείς, τί, για τα άλλα κριτήρια;  

όνειρο από ΛΑ (κούρδισμα από φλογέρα άλτο)

 

ΟΝΕΙΡΟ ΑΠΟ ΛΑ

 

Ήθελα μια μέρα να σε έβρισκα 

γυμνή στο κρεβάτι μου

να μου χαμογελούσες να σου χαμογελούσα

να σ΄ αγκάλιαζα σφιχτά

Να έπλεχα το κορμί μου στο δικό σου

-για- να ακούσω το αίμα μας να κυλά 

    το αίμα μας να κυλά

-Να νιώσω- το χάδι από τις ανάσες μας 

και το χάδι απ’ τα νερά

    το χάδι απ' τα νερά

Θα σε φιλούσα και Θα με φιλούσες όταν 

άλλο πια δεν θα άντεχα και δεν θα άντεχες

-Θα ξεκινούσε ένα- ταξίδι 

που δεν χωράει στα μυαλά

Δεν χωράει στα μυαλά

Δεν χωράει στα μυαλά

Δεν χωράει στα μυαλά

 

Χρόνια πολλάααααααααααααγάπη μου!

 

Παρισινά μπορντέλα

 ΠΑΡΙΣΙΝΑ ΜΠΟΡΝΤΕΛΑ

 

 Πάντα με θλίβει ότι μου θυμίζει την ατμόσφαιρα

των Παρισινών μπορντέλων.

 

Αυτά τα βλέμματα από τα θηράματα

που ψάχνουν προστασία και δύναμη μοιάζουν πολύ λυπημένα

Ιδίως όταν εναλλάσσονται με εκείνα των θηρευτών

Όπου με μια κρυφή πονηρία χαιρέκακη κι έναν υπόκωφο θυμό του πάγου φέγγουν.

 Πάντα με θλίβει ότι μου θυμίσει την ατμόσφαιρα

Παρισινών μπορντέλων.

 

Πράγματα που για εμένα στέκονται εντελώς αντιερωτικά

και πονεμένα θέματα μου ανοίγουνε της ύπαρξης

και δράματα κοινωνικά της νύχτας.

Μοιάζουν με κράχτες κράζοντας μια πραμάτεια ικανοποίησης

πολύ μακριά από την ευχαρίστηση.       

 Πάντα με θλίβει η ατμόσφαιρα των Παρισινών μπορντέλων

 

Και ασχημίζει μες τα μάτια μου αυτό

που κάποιος άλλος θα έλεγε

την καλλονή των καλλονών.

Κωνσταντίνος Καβάφης

 «Επάνοδος από την Ελλάδα»


Ώστε κοντεύουμε να φθάσουμ’, Έρμιππε.
Μεθαύριο, θαρρώ· έτσ’ είπε ο πλοίαρχος.
Τουλάχιστον στην θάλασσά μας πλέουμε·
νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της Αιγύπτου,
αγαπημένα των πατρίδων μας νερά.
Γιατί έτσι σιωπηλός; Ρώτησε την καρδιά σου,
όσο που απ’ την Ελλάδα μακρυνόμεθαν
δεν χαίροσουν και συ; Αξίζει να γελιούμαστε; —
αυτό δεν θα ’ταν βέβαια ελληνοπρεπές.


Ας την παραδεχθούμε την αλήθεια πια·
είμεθα Έλληνες κ’ εμείς — τι άλλο είμεθα; —
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Ασίας,
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις
που κάποτε ξενίζουν τον Ελληνισμό.


Δεν μας ταιριάζει, Έρμιππε, εμάς τους φιλοσόφους
να μοιάζουμε σαν κάτι μικροβασιλείς μας
(θυμάσαι πώς γελούσαμε με δαύτους
σαν επισκέπτονταν τα σπουδαστήριά μας)
που κάτω απ’ το εξωτερικό τους το επιδεικτικά
ελληνοποιημένο, και (τι λόγος!) μακεδονικό,
καμιά Αραβία ξεμυτίζει κάθε τόσο
καμιά Μηδία που δεν περιμαζεύεται,
και με τι κωμικά τεχνάσματα οι καημένοι
πασχίζουν να μη παρατηρηθεί.


A όχι δεν ταιριάζουνε σ’ εμάς αυτά.
Σ’ Έλληνας σαν κ’ εμάς δεν κάνουν τέτοιες μικροπρέπειες.
Το αίμα της Συρίας και της Αιγύπτου
που ρέει μες στες φλέβες μας να μη ντραπούμε,
να το τιμήσουμε και να το καυχηθούμε.

ΔΙΟΓΕΝΗΣ και ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Κατανοώ αυτούς που δεν μπορούν να μιλήσουν από ντροπή κι ενοχή για τον άλφα βήτα τραυματικό τους  λόγο. Πρέπει να ασκηθούμε να βλέπουμε πίσω από τα προσωπεία. Πρέπει να ασκηθούμε και να βλέπουμε τι μας διεγείρει από φόβο κι από τραύμα και τι από τον ωραίο τον πραγματικό έρωτα αυτόν της ανώτερης συνείδησης και της εξελιγμένης διαλεκτικής. Να εξετάζουμε την ντροπή και την ενοχή μας και τι είναι αυτό που μπορεί να μας παραλύει και τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να απευθύνουμε και να εξομολογηθούμε την έλξη και την διέγερσή μας. Πιθανότατα να είναι κάποιος κόμπος της αβύσσου μας που εκδηλώνεται έτσι.

Πολλές φορές οι άνθρωποι αδυνατούν να δουν την ζημιά που τους έχουν κάνει δασκάλοι τους μέντορές τους ινδάλματά τους οι γονείς και οι άνθρωποι που θαυμάζουν. Είναι πολύ δύσκολο αυτό είναι πραγματικά πολύ δύσκολο αλλά φανερώνεται στις ερωτικές τους επιλογές και εκεί εξετάζεται πιο εύκολα. Στον τρόπο που μένει παθητικός κάποιος και στον τρόπο που γίνεται ο ενεργητικός ας πούμε. Διότι στον ωραίο τον πραγματικό έρωτα αυτό δεν υπάρχει, ο ανώτερος έρωτας είναι μια χορογραφία που είναι ισοδύναμη και ισοσκελισμένη και κάθε τι αλλιώτικο από αυτό είναι προβληματικό και έχει γράψει πολύ ο Φουκώ για αυτά. Και γι’ αυτό πονάς όταν φεύγει ο άλλος γιατί σε έχει ξεφτιλίσει και σου άρεσε ή τον ξεφτίλισες και σου άρεσε. Κι εκεί πρέπει να ακούσεις και να εντρυφήσεις και να εξετάσεις τον πόνο σου και την ντροπή ή την ενοχή σου βαθύτερα. Να καταφέρεις να πηδήξεις πάνω από αυτά και να τα αφήσεις πίσω σου ως έναν πολύ άσχημο εφιάλτη. Τότε θα έχεις ανέβει επίπεδο και θα βρίσκεσαι πιο κοντά στο ωραίο και το ΚΑΛΛΟΣ βεβαίως.

Διάβασα ξανά το μπορντό βιβλίο έχοντας παράλληλα να τρέχει στο μυαλό μου αυτή η απαίσια ταινία «το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» και είδα κάποια κοινά μεταξύ τους και ένιωσα αποστροφή για την τραυματική παθητικότητα και την εξίσου τραυματική ενεργητικότητα των πρωταγωνιστών.  Βρήκα πολλά στοιχεία εξουσιασμού μέσω του σεξ είδα την ανισορροπία και την τραγική έλλειψη ουσιαστικής σύνδεσης, στήριξης κι αποδοχής, επικοινωνίας κι αγάπης. Αλλυλοσεβασμού σεβασμού αυτοσεβασμού πειθαρχίας και αυτοκυριαρχίας. Μίλια μακριά από το ωραίο το ευαίσθητο και το λεπτοφυές που μπορεί να ανοίγει τα ανώτερα επίπεδα που λαχταρά ο εξελιγμένος άνθρωπος και οι αναζητήσεις του.

Είναι γεγονός πως κάποιες καψούρες έρχονται για να σου θυμίσουν όλα σου τα τραύματα να τα συγκεντρώσουν και να σε δοκιμάσουν μέχρι να καταφέρεις να τις αποτινάξεις από πάνω σου όσες φορές χρειαστεί μαζί με όλα τα σκοτάδια της ιστορίας σου να αλλάξεις τον προσανατολισμό σου και να αφήσεις πίσω σου όλον τον εφιάλτη συνολικά. Αν μπορέσεις να διατηρήσεις την ντροπή ή-/και- την ενοχή σου από την αρχή μέχρι το τέλος νομίζω τελικά πως θα τα καταφέρεις κάποια στιγμή. Η ντροπή και η ενοχή είναι εσωτερικοί συναγερμοί της συνείδησης που βοηθούν ιδιαίτερα έναν άνθρωπο να προλάβει ή και να διορθώσει τον χαρακτήρα του και τον προσανατολισμό του αν όχι τις καταστάσεις. Η ντροπή και η ενοχή είναι συναισθήματα που έχουν δαιμονοποιηθεί από πολλούς που αρέσκονται να κωφεύουν, και που συμφέρει και κάποιους τρίτους αυτό βέβαια, ενώ μπορούν να είναι υγιή και ναι αυτά τα υγιή συναισθήματα είναι οι συναγερμοί της συνείδησης. 

Τέλος, θέλω να θυμίσω κάτι για την ευτυχία και την ευζωία. Ουκ εν τω πολλώ το ΕΥ. Μη ζηλεύεται τις περιπέτειες και τις κατακτήσεις τους πολεμοχαρείς και τους στρατόκαυλους. Τι να ζηλέψει ένας Διογένης από έναν Μέγα Αλέξανδρο; Ο Μεγαλέξανδρος όμως έχει να ζηλέψει από έναν Διογένη. Αλλά χρειάζεται να έχεις ανεπτυγμένη συνείδηση και εξελιγμένη διαλεκτική για να συνειδητοποιήσεις και να παραδεχθείς κάτι τέτοιο. Κρατήστε τον χρόνο και τον κόπο που πετάτε για μια εικόνα και ένα λάιφ στάυλ που τελικά θα σας οδηγήσει σε πρόωρο θάνατο εξοντωμένο από την ίδια την υπερπροσπάθεια και την δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα γύρω σας μίλια μακριά από την πραγματική σας πατρίδα και τον αληθινό και πραγματικά ελεύθερο εαυτό σας τις ανάγκες και τα θέλω του. Τι να ζηλέψει ένας Διογένης από έναν Μεγαλέξανδρο! Είναι γεγονός ιστορικό και αδιαμφισβήτητο. Κι αν μπορείτε να σκεφτείτε τι είναι αυτό που ζήλεψε ο Μέγας Αλέξανδρος από τον Διογένη είστε σε καλό δρόμο.               

 

τέλος

 Σταθερά βλέπω "ανθρώπους" να μπαίνουν εδώ μέσα και έχω χρόνια να πάρω ένα σχόλιο. Κοίτα "άνθρωπε" αν σε ενδιαφέρει ο άλλος πραγματικά του λες μια κουβέντα. Κατάλαβες; ΟΥ ΝΑ ΧΑΘΗΤΕ ΠΑΡΑΣΙΤΑ. ΣΤΟΝ ΑΓΎΡΙΣΤΟ ΡΕΕΕΕΕΕΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ. ΠΑΡΤΑΛΙΑ. ΠΑΡΑΣΙΤΑ. ΨΗΡΕΣ. ΟΥ ΡΕ. ΜΑΤΑΚΙΔΕΣ ΑΝΩΜΑΛΑΡΕΣ ΓΕΛΟΙΟΙ. ΝΑ ΣΑΣ ΕΠΙΑΝΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΘΑ ΦΤΎΝΑΤΕ ΑΙΜΑ ΤΩΡΑ ΑΝ ΗΣΑΣΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ.     ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ γελοίοι 

 πόσα κιλά μαλάκας μπορεί να είσαι όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να χαροπαλεύει κι εσύ κάθεσαι και ρομαντζάρεις ..