ΔΙΟΓΕΝΗΣ και ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Κατανοώ αυτούς που δεν μπορούν να μιλήσουν από ντροπή κι ενοχή για τον άλφα βήτα τραυματικό τους  λόγο. Πρέπει να ασκηθούμε να βλέπουμε πίσω από τα προσωπεία. Πρέπει να ασκηθούμε και να βλέπουμε τι μας διεγείρει από φόβο κι από τραύμα και τι από τον ωραίο τον πραγματικό έρωτα αυτόν της ανώτερης συνείδησης και της εξελιγμένης διαλεκτικής. Να εξετάζουμε την ντροπή και την ενοχή μας και τι είναι αυτό που μπορεί να μας παραλύει και τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να απευθύνουμε και να εξομολογηθούμε την έλξη και την διέγερσή μας. Πιθανότατα να είναι κάποιος κόμπος της αβύσσου μας που εκδηλώνεται έτσι.

Πολλές φορές οι άνθρωποι αδυνατούν να δουν την ζημιά που τους έχουν κάνει δασκάλοι τους μέντορές τους ινδάλματά τους οι γονείς και οι άνθρωποι που θαυμάζουν. Είναι πολύ δύσκολο αυτό είναι πραγματικά πολύ δύσκολο αλλά φανερώνεται στις ερωτικές τους επιλογές και εκεί εξετάζεται πιο εύκολα. Στον τρόπο που μένει παθητικός κάποιος και στον τρόπο που γίνεται ο ενεργητικός ας πούμε. Διότι στον ωραίο τον πραγματικό έρωτα αυτό δεν υπάρχει, ο ανώτερος έρωτας είναι μια χορογραφία που είναι ισοδύναμη και ισοσκελισμένη και κάθε τι αλλιώτικο από αυτό είναι προβληματικό και έχει γράψει πολύ ο Φουκώ για αυτά. Και γι’ αυτό πονάς όταν φεύγει ο άλλος γιατί σε έχει ξεφτιλίσει και σου άρεσε ή τον ξεφτίλισες και σου άρεσε. Κι εκεί πρέπει να ακούσεις και να εντρυφήσεις και να εξετάσεις τον πόνο σου και την ντροπή ή την ενοχή σου βαθύτερα. Να καταφέρεις να πηδήξεις πάνω από αυτά και να τα αφήσεις πίσω σου ως έναν πολύ άσχημο εφιάλτη. Τότε θα έχεις ανέβει επίπεδο και θα βρίσκεσαι πιο κοντά στο ωραίο και το ΚΑΛΛΟΣ βεβαίως.

Διάβασα ξανά το μπορντό βιβλίο έχοντας παράλληλα να τρέχει στο μυαλό μου αυτή η απαίσια ταινία «το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» και είδα κάποια κοινά μεταξύ τους και ένιωσα αποστροφή για την τραυματική παθητικότητα και την εξίσου τραυματική ενεργητικότητα των πρωταγωνιστών.  Βρήκα πολλά στοιχεία εξουσιασμού μέσω του σεξ είδα την ανισορροπία και την τραγική έλλειψη ουσιαστικής σύνδεσης, στήριξης κι αποδοχής, επικοινωνίας κι αγάπης. Αλλυλοσεβασμού σεβασμού αυτοσεβασμού πειθαρχίας και αυτοκυριαρχίας. Μίλια μακριά από το ωραίο το ευαίσθητο και το λεπτοφυές που μπορεί να ανοίγει τα ανώτερα επίπεδα που λαχταρά ο εξελιγμένος άνθρωπος και οι αναζητήσεις του.

Είναι γεγονός πως κάποιες καψούρες έρχονται για να σου θυμίσουν όλα σου τα τραύματα να τα συγκεντρώσουν και να σε δοκιμάσουν μέχρι να καταφέρεις να τις αποτινάξεις από πάνω σου όσες φορές χρειαστεί μαζί με όλα τα σκοτάδια της ιστορίας σου να αλλάξεις τον προσανατολισμό σου και να αφήσεις πίσω σου όλον τον εφιάλτη συνολικά. Αν μπορέσεις να διατηρήσεις την ντροπή ή-/και- την ενοχή σου από την αρχή μέχρι το τέλος νομίζω τελικά πως θα τα καταφέρεις κάποια στιγμή. Η ντροπή και η ενοχή είναι εσωτερικοί συναγερμοί της συνείδησης που βοηθούν ιδιαίτερα έναν άνθρωπο να προλάβει ή και να διορθώσει τον χαρακτήρα του και τον προσανατολισμό του αν όχι τις καταστάσεις. Η ντροπή και η ενοχή είναι συναισθήματα που έχουν δαιμονοποιηθεί από πολλούς που αρέσκονται να κωφεύουν, και που συμφέρει και κάποιους τρίτους αυτό βέβαια, ενώ μπορούν να είναι υγιή και ναι αυτά τα υγιή συναισθήματα είναι οι συναγερμοί της συνείδησης. 

Τέλος, θέλω να θυμίσω κάτι για την ευτυχία και την ευζωία. Ουκ εν τω πολλώ το ΕΥ. Μη ζηλεύεται τις περιπέτειες και τις κατακτήσεις τους πολεμοχαρείς και τους στρατόκαυλους. Τι να ζηλέψει ένας Διογένης από έναν Μέγα Αλέξανδρο; Ο Μεγαλέξανδρος όμως έχει να ζηλέψει από έναν Διογένη. Αλλά χρειάζεται να έχεις ανεπτυγμένη συνείδηση και εξελιγμένη διαλεκτική για να συνειδητοποιήσεις και να παραδεχθείς κάτι τέτοιο. Κρατήστε τον χρόνο και τον κόπο που πετάτε για μια εικόνα και ένα λάιφ στάυλ που τελικά θα σας οδηγήσει σε πρόωρο θάνατο εξοντωμένο από την ίδια την υπερπροσπάθεια και την δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα γύρω σας μίλια μακριά από την πραγματική σας πατρίδα και τον αληθινό και πραγματικά ελεύθερο εαυτό σας τις ανάγκες και τα θέλω του. Τι να ζηλέψει ένας Διογένης από έναν Μεγαλέξανδρο! Είναι γεγονός ιστορικό και αδιαμφισβήτητο. Κι αν μπορείτε να σκεφτείτε τι είναι αυτό που ζήλεψε ο Μέγας Αλέξανδρος από τον Διογένη είστε σε καλό δρόμο.