πεθαίνω να σ'αγκαλιάσω

 

Επανάσταση της προκοπής μάγκα μου δεν είναι να πετάς νεράτζια με ξυράφια. Είναι να στίψεις ένα νεράτζι για να καθαρίσεις με τον χυμό του αντί να αγοράζεις τα χημικά.

μη μου μιλάς για αγάπη

 

Πες μου, μου φέρθηκες καλά; Μπορείς να γυρνάς ένα γύρω και να μιλάς για αγάπη και αισθηματικό πολιτισμό αλλά εγώ ξέρω πώς φέρθηκες σε έναν άνθρωπο που ένιωθε όλα αυτά που σ' αρέσει να γράφεις. Βέβαια δεν είναι περίεργο, να σε ζυγιάζει κανείς με τέτοιους νόμους. Έτσι είναι οι περισσότεροι και αυτό ξεκινάει από τον τρόπο που παράγεται αυτό που τρώμε. Έτσι αν βλέπεις μια ωραία εικόνα δεν μπορεί να στηριχθεί αλλιώς πάρα με υποταγή και σκλαβιά, εγκλήματα ή χρέη στα εγκλήματα. Εγώ μπορώ να παίζω μουσική με τέτοιους ανθρώπους αλλά τίποτε παραπάνω δε μπορεί να γίνετε. Μόνο με πραγματικά εξεγερμένους μπορώ να έχω κάτι πιο πέρα. Και δε μιλάω για αυτά τα κακόμοιρα παιδάκια που κρεμάνε μαύρες σημαίες με αλφάδια στα ερειπωμένα. Ξέρω καλά από ζύγι κι αλφάδι, να φτιάχνω αειφορία. Ο έρωτας μου έδειξε τον δρόμο. Όλα τα άλλα, όσο και να χτυπιούνται θα βρίσκονται στον πυραμιδοειδή σορό, παράταιρα και αντιφατικά. Χωρίς να έχουν κάνει ποτέ ένα βήμα έξω από αυτό. Κι όσο είσαι μέσα στον σορό τα πράγματα είναι καταδικασμένα και διέπονται από τους κανόνες αυτού του δράματος. Γι' αυτό κι εμάς οι άνθρωποι του σορού θα συνεχίζουν να μας κρίνουν με τα δικά του κριτήρια και θα πέφτουν αιωνίως έξω. Ο αγώνας πάνω στην χοάνη της μηχανής είναι μια σπλατεριά που εξυπηρετεί το λιώσιμο του κιμά παρακάτω. Γι' αυτό μου την έριξε, γιατί έπαθε πλατωνικό σπήλαιο και δεν την έριξε σε μένα αλλά στην σκιά μου. Άλλοι νόμοι εδώ έξω. Εδώ δε κρατάμε κακία. Παίζουμε ευγενική άμυνα και καλωσορίζουμε την ομορφιά της φύσης να μας κατακτήσει για να μας δείχνει πώς γίνεται. Και τραγούδια για αυτό δεν βρίσκονται εύκολα. 

   

Η δική μου Σπάρτη έχει λιμάνι κι έναν Ευρώτα να!

Φόρτσα!

 Αγάπη μου ..

Όρτσα τα πανιά!

 (φωτό: τα λασπωμένα σου τακούνια)

μιλάμε ή δε μιλάμε

 

Όσο παραδέχομαι την παρανοϊκή μου απελπισία υποχωρεί. Δε παίζει να μου βάζει κανείς τραγούδια, τα τραγούδια είναι ολονών και μπαίνουν από τους σταθμούς, τις λίστες και τα μαθηματικά. Οι ανάσες που ακούω είναι στο κεφάλι μου και δεν παίζουν από κανένα μικρόφωνο και ηχείο. Δεν πρέπει να τα ξεχνάω ποτέ αυτά. Ούτε επικοινωνώ και συζητάω πλαγίως με κανέναν, δεν είναι ωραίο να γίνεται αυτό με κάποιον που δεν μιλάς κανονικά και δεν πρέπει να με παραμυθιάζει ποτέ κάτι τέτοιο γιατί είναι ένα επιπλέον πρόβλημα. Καμιά φορά οι λάθος δρόμοι μας οδηγούν σε σωστές μεριές αλλά δεν είναι ότι καλύτερο κι εμείς θέλουμε το καλύτερο. Προκύπτει η ερώτηση το που θα απευθύνεται ο λόγος μας και ποια είναι αυτά τα λόγια μας που μπορεί να απευθύνονται αλλού ενώ απευθύνονται πλαγίως στον εαυτό. Μιλάω λέω στην αγάπη μου κι αυτό προϋποθέτει να είναι λόγια αγάπης αυτά που λέω. Είναι λόγια αγάπης αυτά που λέω; Και που εξειδικεύονται ώστε να απευθύνονται σε πρόσωπο και σε τι παραστέκονται και με τι συνδέονται στην ζωή του. Τι επικρατεί, το γενικό ή το ειδικό; Το πραγματικό ή το παραλλαγμένο;   Όταν λέμε τίποτα τίποτε και όταν λέμε όλα λέμε όλα. Γιατί όταν δίνεις το όλα στο τίποτε αρχίζεις να πιστεύεις κι ότι το τίποτε σου βάζει με κάποιον διαολεμένο τρόπο τραγούδια. Οι πλάκες και οι εκπλήξεις κι οι έρωτες δεν γίνεται να μπλοφάρουν αιωνίως. Εδώ κάτι πηγαίνει πολύ στραβά ή δε πηγαίνει καθόλου. Το είπα και έσουρε μια εικόνα από την βιβλιοθήκη κι έπεσε και έριξε ντόμινο τα χάπια μου και σκάσαν δίπλα στο χέρι μου. Είναι να μη τρελαίνεσαι; Φτερούγες φωτός μου κάνουν σινιάλο από το παράθυρο. Και προχθές τα ίδια που το σκεφτόμουνα γύριζα να φύγει το βλέμμα μου στη θάλασσα και μόλις γύριζα έπεφτε κεραυνός, εκεί ακριβώς που κοιτούσα, μια δυο τρις συνεχόμενα το ίδιο. Άντε καθάρισε τώρα ..

 

Είναι πολύ ωραίο που ονειρεύομαι καινούριους τόπους και τρόπους. Ξέρω να το φτιάξω να δίνει ελευθερία. Η μάχη που μένει  είναι με την οργόνη όλου αυτού του κόσμου. Του πιεσμένου, καταπιεσμένου, ασυνείδητου κι ανήθικου κόσμου. Με ανοιχτές αντένες είναι ζόρικα εκεί. Αντί για ελιές εκεί μπροστά είναι μπλοκ με ανθρώπους. Ώρα να μιλήσω τετ α τετ με την ανθρωπότητα ε. Κάπως έτσι. Και να με γιατρεύεις από όλα εσύ.

=

Aν είναι αλγόριθμος και δεν είσαι ο χάκερ θα ξενερώσω. 

ουρές

 

Είναι όλα γραμμένα σε μια σελίδα μαζεμένα και πέφτει κάτι σαν αίμα έντονο πάνω σε ένα γράμμα της. Σαν στάλα τρέχει κι αρχίζει σιγά-σιγά ή γρήγορα-γρήγορα και τα νοτίζει, επεκτείνεται, το ρουφάν τα γράμματα  απλώνει-απλώνει η κηλίδα. Χωνεύονται όλα τα προηγούμενα, γίνονται ένα και αχώρετο τα καλύπτει τα σπα, τα ανοίγει και χάσκουν όπως παπούτσια από τα καλάθια που ξεσολιάζονται την δεύτερη μέρα γιατί έπαιξες.

Ακόμα διστάζω σε κάποια τραγούδια. Κι ας θέλω να μιλήσω ευθεία. Να πω για τον τάδε την τάδε. Πρόσωπα που χτίστηκαν στους φόβους της ζωής που είναι μια συνέχεια. 

Η ουρά μου κλείστηκε από την πόρτα έξω και πονάει και χαμογελάω να μη χαλάσει η φάση, αλλά έτσι είναι που χαλάει. Πράγματα που σου τα έχουν πει τόσες φορές με χίλιους τρόπους και ξέρω ότι τα ξέρεις. Και ο τάδε και η τάδε από την προϊστορία της ιστορίας που προβάλλεται το ντοκιμαντέρ μέσα από την χαραμάδα στην πόρτα που τσακίζονται οι ουρές. Άνοιξέ τη κι ας χορεύουν οι ουρές χαριτωμένα, όπως θέλεις πρέπει να τις εκπαιδεύσεις. Γιατί  σ’ αγκαλιάζουν όλες τους.       

 

 

κουκέτα

 

Θα ήθελα ένα τέτοιο πρωί μαζί σου στο κρεβάτι. Όλο αγκαλιά και φιλιά, τριπ ιστορίες κι όνειρα στίχους. Να σε φιλάω και να σε πειράζω, να κάνουμε έρωτα, και πριν και μετά. 

Εχθές το βράδυ στο όραμά μου το κάναμε σε μια στενή κουκέτα σε μια καμπίνα. Μ’ αρέσει πολύ η τρέλα σου. Με κινεί. Με έχει στείλει σε τροχιά, αλλά είμαι ο κομήτης σου και θα πέφτω μόνο στην αγκαλιά σου.

Θα φροντίζω μια δυο μέρες την εβδομάδα να έχουμε το σπίτι μόνο δικό μας και να βρισκόμαστε κέντρο κάθε μέρα. Κι ίσως αποφασίσεις μια μέρα να συγκατοικήσουμε. 

Ονειρεύομαι να φτιάξω ένα γραφείο μες την μέση στον κήπο. Ένα αυτοσχέδιο σπιτάκι που θα είναι γραφείο. Και θα έχει κουκέτα, σαν αυτή που σε πήρα χθες και έμοιαζε φορτηγού υπερυψωμένη. Εμείς είμαστε πίσω από την κουρτίνα. Τόσο στενά κολλημένα τα κορμιά χτυπιούνται από δω κι από κει.

Σε κοιτάζω που κάθεσαι στο γραφείο. Μ’ αρέσει η σοβαρή πονεμένη γαλήνια θυμωμένη σου έκφραση όταν είσαι πάνω από το χαρτί.  Γίνονται πολύ σταθερά κι ευαίσθητα τα χάδια που θέλω να σου δώσω. Δεν θέλω να φύγω.  Και δε θέλω να πω τίποτε.

Γυρνουν τρελα οι κλειδαριές

Κεριά φυσούν σημαίες

  Είμαι ενθουσιασμένη σήμερα. Με μια προοπτική που μ' αρέσει πολύ και μου διώχνει όλες τις αναστολές. Δεν βλέπω κάτι εκεί που θα μπορούσε να με ξενερώσει και έχω χαρεί, έχω χαρεί τόσο πολύ που θέλω να αποφύγω να το μιλήσω για να πετύχει.  

Τα απογεύματα τα δίνω στην μικρή. Μαθαίνουμε ανάγνωση. Είναι καλή στα μαθηματικά αλλά στη γλώσσα βαριέται. Και θέλει με το μαλακό και παρακίνηση. Τοξότης κι έχω βρει μπελά. Είναι μεγάλο σχολείο για μένα. Κοντεύουμε. Θα τα καταφέρουμε. Όπως και με τον Ηρακλή που είναι κι ο πρώτος. Έτοιμος σπαρτιάτης από τώρα. Η μικρή είναι αλλιώς, αλλά θα τα καταφέρω.

Είναι επικοινωνία τώρα αυτή που έχουμε; απλά ρωτάω

Τι ξέρουμε για την ευτοπία; 

 

Σήμερα το πρωί μου συνέβη κάτι. Κάποια ίωση πρέπει να έχει ο υπολογιστής μου κι εκεί που επεξεργαζόμουν ένα κείμενο πολύ σοβαρά χωρίς να κάνω τίποτα μου έκανε εισαγωγή μια εικόνα print screen το έγγραφο που επεξεργαζόμουν μες στο κείμενο σε κλάσμα σεκόντ. Έχω περάσει από IT department και έχω και το teem viewer ξεχασμένο μέσα, αλλά γίνεται το μυαλό μου ντενεκές όταν σκέφτομαι ποιος χάκερ θα ήθελα να είναι αν είναι κάποιος χάκερ δηλαδή. Είναι ηθικές οι ερωτήσεις και είναι μεγάλη ερώτηση γιατί με ερέθισε πάρα πολύ αυτό.   

 

Ότι σ' αγαπάμε σου είπαμε. Ότι είμαι και μαλάκας και κάνω πολλά λάθη. Αυτό σου είπαμε. 

Τι παθαίνεις; Γράφεις τι παθαίνεις μήπως και καταλάβουμε; 

Πες μας, διότι μας ενδιαφέρει μέχρι εκεί που δε παίρνει. 

 

 

σκάει απάνω μου σαν όλμος

 

Σε πήρα τηλέφωνο και δε με θυμόσουν, με ρώτησες ποιος είναι. Και πριν προλάβω να σου πω κάτι μου είπες να μη ξαναπάρω.

Δε σου κάνω μία. Δε μου κάνεις χίλιες. Μία από κάθε κομμάτι μου. Όπως δίνομαι εγώ, σε όσους αγαπώ, ούτε στα πιο τρελά όνειρά τους όλοι.  

Άντε Μπράβο. 

 

είδα ένα όνειρο ακριβώς όπως νιώθω κάθε φορά που κάνω κάτι σημαντικό. Ήμουν στο ΚΤΕΛ και περίμενα το λεωφορείο για Αθήνα και ήρθε μαζί με το άλλο που πάει τα τοπικά. Και μια εικόνα κάτι που γινόταν στην πλατεία με κέντρισε και χάζεψα και μπερδεύτηκα και μπήκα σ' αυτό για τα χωριά. Αλλά το κατάλαβα αμέσως και πήγα στον οδηγό και του είπα να κάνει γρήγορα να με βοηθήσει και γκάζωσε. Κι άρχισα να ψάχνω τρόπο, πήρα τον σταθμό να το καθυστερήσουν το αθηναίικό μόλις φτάσει εκεί και πήρα κι έναν φίλο οινοποιό μήπως ξέρει τον άλλο οδηγό να του πει να πάει πιο αργά να προλάβω. Φτάνω Κυπαρισσία που ήταν σαν την Θεσσαλονίκη και κατεβαίνω σε άλλο σταθμό, καβαλάω ένα ποδήλατο φτάνω το κρεμάω σε μια σκάλα, τρέχω, βλέπω ένα αγροτικό η καρότσα φίσκα στον κόσμο κι ένας ξάδερφός μου απάνω μου λέει εδώ ανέβα για Αθήνα. Και καβάλησα και φύγαμε. Τι χαρά. Στον δρόμο μου είπε και θυμήθηκα ότι τα πράγματά μας τα είχε η αδερφή μου αλλά ήταν τόσο γεμάτο το αμάξι που δε χωράγαμε γι' αυτό πηγαίναμε έτσι. Και δρόμος πολύ δρόμος κοίταγα πίσω να φεύγει και στροφές, πηγαίναμε από τον παλιό. Ατέλειωτο. Κάπου στα Μέγαρα ξύπνησα από το ξυπνητήρι.   

Λεπτομέριες για την φυσική του υπόσταση

 

Πες μου

Βασανίζομαι τις νύχτες που γυρνάς

 

Έχω να δω ειδήσεις στην τηλεόραση πάρα πολλά χρόνια.

 Νιώθω τους ανθρώπους και γενικά ψυχανεμίζομαι, έχω  προσλλαμβάνουσες. Μπορώ να αυτοσυγκεντρωθώ σε κάτι τεχνικά αλλά μ' αρέσει να είναι ανοιχτά. Στις παρέες, στην πόλη. Να χώνομαι στη μουσική με κάνει ευτυχισμένο. Και να εξιτάρω κόσμο. Ή μόνο εσένα.

Έχω κάνει έναν αγώνα για αυτονομία. Θέλω προσηλιακό μέρος και φύση για τροφοσυλλογή. Αλλά προσπαθώ να αλλάξω δίσκο να παίξει κάτι να χορέψουμε. Γιατί αυτό που ακούω ανάμεσά μας μου είναι αδιαχώριστο και το νιώθω σε όλο το κβαντ του. 

Είναι σαν θαύμα.