Για τον κακό δαίμονα που λέει και ο Ρουφίνος

 

Υπάρχουν πολλά είδη αγάπης μου έχει πει ο γιατρός μου. Μπορεί να αγαπάμε κάποιον επιδή πχ μας πληρώνει τους λογαριασμούς. Μου είχε φανεί τόσο περίεργο όταν το άκουσα αυτό μου είχε φανεί ρηχό. Κι όμως δεν είναι. Έχει μέσα του ιδρώτα και δοτικότητα και αναγνώριση και κάτι πολύ από το καθημερινό μοίρασμα. Έχει αυτό που μπορεί ο καθένας. Μα κυρίως έχει αυτό που λέμε εκτίμιση και κάτι βαθιά αληθινό ως παράδειγμα και το ισορροπημένο. Έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω πως η αγάπη είναι κάτι εξαγοράσιμο. Είναι σίγουρα μια συγκίνηση να σε εκτιμά ο άλλος και να σου προσφέρει κάτι που σε απαλίνει και σου διευκολύνει τη ζωή κι εσύ το εκτιμάς και συγκινήσε με την προσφορά του. Το να δέχεσαι για μένα είναι πιο δύσκολο από το να δίνεις. Κι είναι κάτι που φαίνεται πως έχω και κάποια προβληματάκια στο να δέχομαι. Κι είναι και σπάνιοι οι σταθερά δοτικοί άνθρωποι στην αγάπη και δεν έχω εξασκηθεί πολύ στο να παίρνω. Ήμουν κι εγώ με το μυαλό συνέχεια στο φοβού τους Δαναούς και τοποθετώ και την αξία μου κάπως χαμηλά είν η αλήθεια όταν πρόκειτε για ανταλλακτικότητα μα συνήθως μένω στο αξία ανεκτίμητη και στην μοναξιά μου.  Κι όμως είμαι και πικραμένη με τους ανθρώπους που συνήθως προτιμούν άλλους λιγότερους από εμένα μα ίσως πιο εύκολους και μάλλον και πιο κοντά στην αξία την δική τους. Δύσκολα κάποιος προσπαθεί να με προσεγγίσει αν δεν είναι τρελός ή χαζός. Κάποιος να με στοχεύσει για καλό να με διεκδικήσει αληθινά κι αντικειμενικά από τα βάθη του με ευγένια και άμυλα και δοτικότητα. Και τα έργα μου δεν έχω δει να τα αγκαλιάζουνε και να τα αγαπούνε όπως τους πρέπει. Ειδικά για τα έργα μου νιώθω πληγωμένη. Από εσένα πιο πολύ από όλους γιατί τα έβαλες κάπου αλλού αφιερωμένα αρχικά και μετά κάπου που δεν με ανέφερες και δεν με ρώτισες. Και με όλη αυτή την κατάληξη δεν είναι καθόλου ευχάριστο για μένα. Κι έδωσα πολύ χρόνο για μια διόρθωση κι έτσι δεν ελπίζω πια πως θα αποκατασταθούν κι όλες μου οι προσπάθειες νιώθω πως δεν εκτιμήθηκαν. Και νιώθω πως αδικήθηκα και συκοφαντήθηκα και θάφτηκα επιτούτου και θάβομαι. Και δεν λαμβάνω την αναγνώριση και την αγάπη που μου πρέπει ιδιωτικά προτίστως. Την θέση που θα μου έπρεπε στην καρδιά σου και στην ζωή σου. Και με λειπεί αυτό γιατί δηλώνει ανυμπόρια από μέρους σου για το καλό και την αγάπη. Που αν ήταν θα είχε δόσει κάποια δείγματα τόσον καιρό και σημάδια ζωής. Γιατί το μένος κι ο θυμός στους ανθρώπους που έχουν κάποιον αυτοέλεγχο κρατάν κάποιες ώρες κι εγώ περίμενα ολόκληρα χρόνια. Υπομονετικά με αγάπη και πράξεις. Που μπορεί να έφερεν κι αντίθετα αποτελέσματα τελικά και να είναι εντελώς παρεξηγημένες. Και να μην έφτασαν ως αγάπη εκεί. Μα νιώθω λίγο πως κατέληξε η αγάπη μου στο βρόντο. Χωρίς ωστόσο να μετανιώνω για αυτή μου την διαδρομή και την σημερινή μου κατάσταση. Και την τωρινή μου δοκιμασία να μάθω να δέχομαι κι εγώ αγάπη. Και να νιώθω ακόμη πιο βαθιά κατανόηση για τη δυσκολία στο να δέχεται κανείς την αγάπη και να ανοίγει σε αυτήν άφοβα και χωρίς να νιώθει σκλαβωμένος και υπόχρεος και μειωνεκτικά. Μα και χωρίς να παρασιτεί και να την εκμεταλεύεται και να παχαίνει και να αδρανεί και να αδυνατίζει το πνεύμα του και η ψυχή του ή να υποχωρεί και να κάνει πράγματα που δεν θέλει και να μεταβάλονται οι αξίες του. Και να υποκύπτει σε έναν δαίμονα κακό που λέει και ο Ρουφίνος, δικό του ή του αλλουνού. Να μπορέσω να δεχτώ την αγάπη μέσα από την ακαιρεότητά μου. Και να δω αν τελικά αυτός ο δαίμονας ο κακός που λέει κι ο Ρουφίνος μπορεί να καταστρέφει σχέσεις αγάπης και πως μπορούνε να κρατηθούν οι ισορροπίες ώστε να αποτραπεί κάτι τέτοιο. 

Υ.Γ. Και βέβαια εξετάζω το αν νιώθω πως δεν πήρα αγάπη είναι ιδέα μου λόγο ανυμπόριας να δεχθώ αγάπη με τον συνηθισμένο τρόπο. Μα ψάχνω τα δείγματα να δω στις πράξεις. Κι έχω και μεγάλη ανυμπόρια κι αδυναμία να αναγνωρίσω πράγματα και νοήματα σε πλάγιες πράξεις. ΔΕΠΥ όπως φαίνεται κι εγώ και πρέπει να μου αναφέρονται ονομαστικά και κατ επανάλληψη μέχρι να ακούσω. Διότι δεν δύναμαι να καταλάβω αλλιως. Και δεν ισχύουν για μένα αυτά που ισχύουν συνήθως για τους περισότερους.