Τα μαύρα δάκρια της Πηνελόπης μόλις άκουσε τα έπη από τον Ραψωδό

 

Να ' μουν του φίλου σου 

η χαμένη γυναίκα

Που για ταξίδι σε έστειλε Οδυσσέα

Να ' μουν της Τροίας η πόλη

όπου το δώρο σου για την Θεά 

βρήκα στην αμμουδιά 

και μέσα στα τείχη μου 

σ' έμπασα η καημένη.

Εγώ, μια υφάντρα δύστυχη 

και στεριμένη.

Πώς είμαι όλα αυτά Δυσσέα;

Που κι οι Θεοί επίστηκαν

ότι είμαι εγώ για σένα.

Και Τροία και Ελένη

και μάγισσα Θεά 

και κόρη Θεωμένη.

Γιατί είσαι εσύ παμπόνηρος

Πολύτροπος και πολυμήχανος

Ένας και Κανένας.

Που και Θεό νικάς στην απουσία του!

Εσύ Θεϊκέ Οδυσσέα!

Για το τραπέζι το Ιθακίσιο

τα τραγούδια τα ποτά και τα βιολιά.

Ε, τί, για ποιον; Για 'μένα;