Φεγγαρόπληκτο

 

Βγήκε το φεγγάρι και ξαστέρωσε. Είναι μια βδομάδα τώρα που τα βράδια πέφτει η τάση και το ρεύμα. Αυτό κάνει τις νύχτες μου πιο ήρεμες πιο όμορφες πιο ουσιαστικές και πιο μαγικές και ποιητικές. 

Τα παιδιά βλέπουν μια ταινία στο νοτπαντ και γελάνε. Είναι συνηθισμένα σε όλες τις συνθήκες και τους είναι πολύ γνώριμες οι συνθήκες αυτές. Το σπίτι είναι ζεστό. Είμαι στην σοφίτα ξαπλωμένη και βλέπω το φεγγαρόφωτο έξω και μέσα που μπαίνει από τα τζάμια και φωτίζει τον χώρο και διαγράφεται από τα παράθυρα κάτω το πάτωμα. 

Είναι μια ωραία απελπισμένη κι ονειρική νύχτα. Ποιος θα μπορούσε να ήταν δίπλα μου τώρα εδώ και να νιώθει ωραία κι οικεία όπως εγώ. Να είναι εντάξει με αυτή τη ζωή και τα αδύνατα και τα δυνατά της και τα εν δυνάμη. Να μπορεί να χαίρεται να κινεί και να βλέπει να πλέκονται οι ζωές μας και να ευχαριστιέται μέσα από αυτό και ότι αυτό μπορεί να δίνει. Να χορεύει σε αυτή τη ροή και να χαίρεται μαζί μου κι εγώ μαζί του. Το φεγγάρι τα φεγγάρια και τις μέρες όπως έρχονται μέσα στον αγώνα τον καθημερινό να σμίγουμε και να απομακρυνόμαστε και να ξανασμίγουμε και να πετάμε και να ταξιδεύουμε και να καθόμαστε. Όπως είναι όλα τώρα τόσο όμορφα και ρομαντικά και ζεστά με νόστημο φαγητό και ευτυχισμένα παιδιά και ζώα γύρω μας. 

Θα μπορούσες αγάπη μου να με βάλεις και να σε βάλω στις ζωές μας και να πλέξουμε έτσι την ζωή μας; Θα ήθελες κάτι τέτοιο να συμβεί; Με ένα θέλω να ανοίξουν οι χίλιοι δρόμοι.