Σήμερα έχω γιατρό. Νιώθω μαγικά γιωμένη στο εδώ και το τώρα μου. Με βοήθησε πολύ ο Νταν να θυμάμαι να κόβω τους κόμπους του μυαλού μου και να μη ξεχνώ ποια είμαι και που είμαι. Να θυμάμαι πως κάνω και όντως να κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Να χαίρομαι έτσι με ότι έχω. Είμαι έτοιμη να μιλήσω επιτέλους εκτενώς για την μητέρα μου εκεί πίσω. Να κλείσω σιγά σιγά τον κύκλο της ψυχανάλυσης μιας και νιώθω πως μπορώ να αντιμετωπίζω καλά και άμμεσα τα επισόδειά μου και να τα αποδέχομαι και να τα επικοινωνώ κι από την ψυχιατρική τους σκοπιά πιά. Όμως νιώθω πως η δύναμή μου και η ισορροπία μου πηγάζει από κάτι πολύ πλατύτερο και πως η βοήθεια του ψυχιάτρου είναι μια γέφυρα για μένα με τον σύχρονο δυτικό πολιτισμό. Μια γέφυρα πτυσόμενη που παίρνω μαζί μου πολύ σημαντική αλλά η ζωή μου και το μονοπάτι μου είναι στην άλλη μεριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή