ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ

*

ελάφι στα ξερόχορτα

Έζησα τον εικοστό, αιώνα ανήκουστο όσο κι εγώ,

πάτησα σε δυό χιλιετίες σαν σκέλη διαβήτη και

διάβηκα τον καιρό

στο καμίνι μπήκα της ζωής

τις στάχτες μου κάνε κούπα με το κρασί της να μεθείς.

-Η καρδιά σου στίχοι πυρακτωμένοι, πάνω σε χείλη

ζωντανά που καίει

ασήμωσε, η μαντεψιά να σε οδηγήσει

από τη ματωμένη πόρτα του κάστρου που έβαψε η δύση.

Της ζωής παραδομένοι τρέχουμε μες στο σκοτάδι,

το μυστικό μου όλοι το ξέρετε, μου ξύνει την ψυχή ο άνεμος.

-Είδες το κερί σου να λιώνει, μοίρα πικρή σου χαράκωσε το μέτωπο.

Το ποίημα σου μαύρος αγέρας φωνάζει η γη με τη φωνή σου.

Στο πυρωμένο σου κοντύλι θηλιά ο χρόνος σαν στοιχειό.

Δεν είχες να πιαστείς ούτ' ένα αγκάθι.

Γνήσιο το ποτό σου, ήταν το πένθος άτακτο,

μα τώρα κλαίει μέσα στο ξεπαγιασμένο ξέφωτο

μια άγρια φύση.

Διασχίζοντας τη θάλασσα της κατάθλιψης 

να κινηθούν πάνω στο αίμα λευκές σκιές 

Χορός κιόνων γύρω από τον αντιήρωα 

όταν ψυχή τα αγκαλιάζει .

Πουλί της αναβροχιάς ,δεν το φοβίζει η απεραντοσύνη 

δεν το τρομάζει η αιώνια παγωνιά,

μ' ένα χρυσό φτερό αναχαράζει τα γράμματα των ησυχαστών , 

πλούτος που χάθηκε σαν τα νερά σε ανοιχτή πεδιάδα.

Διασχίζοντας τη θάλασσα της κατάθλιψης 

να κινηθούν πάνω στο αίμα λευκές σκιές 

Χορός κιόνων γύρω από τον αντιήρωα 

όταν ψυχή τα αγκαλιάζει.

Τώρα το τοπίο κατασκαμμένο ρημαγμένο 

αφ΄ότου ΄δεχτηκε η γή του το μοναχικό πουλί.

 

Και πάλι δεν ξέρω. 

Όμως θα ήθελα μια ώρα δίπλα σου αντίκρυ σου  

-Να ήθελες κι εσύ ένα δίπλα ένα αντίκρυ-

Θα ήθελα μια ώρα μαζί σου

Μια ώρα δικιά μας μόνο δικιά μας

Κι ας την σπαταλούσαμε χαζεύοντας κι αυτή.

Για τα απλά τα αυθόρμητα και τα τυχαία

 

Μου έλειπε πίστη συντονισμός και εμπειρία για να καταλάβω κάποια πράγματα. Θέληση δεν μου έλειπε. Ούτε και τόσο πολύ οι τρόποι και τα στοιχεία στον χαρακτήρα είναι θέματα καταδικαστικά. Μου έλειπε πίστη για τον συντονισμό. Ο συντονισμός θέλει πίστη. Και η εμπειρία στον συντονισμό αφού ήθελε πίστη ο συντονισμός νόμιζα πως είχα μια εμπειρία αλλά δεν ήταν κεντραρισμένος έπαιζε περιμετρικά και στο συναίσθημα γενικά. Ο συντονισμός μου έδειξε και μου δίχνει πολλά πράγματα. Τα βλέπω τα λάθη μου και λύνω την παρεξήγηση. Με ενδιαφέρει να λύνω την παρεξήγηση. Έκανα τρομερά λάθη στους τρόπους που διάλεξα. Μιλάμε όσο τα βλέπω λέω πως την χαντάκωσα την σχέση. Την όποια σχέση. Είναι για να απελπίζεται κανείς. 

Μιλάμε για τις πιο επίπονες προσπάθειες με τα πιο αντίθετα αποτελέσματα. Τόση αστοχία δεν δικαιολογείται με τίποτα.

 Βατρελό ο κίλλερ. Στο γάμο του καραγκιόζη.

Για τον τεχνοσοσιαλισμό

 

Πραγματικά είναι μεγάλη ερώτηση αν ο τεχνολογικοσοσιαλισμός που έρχεται αν είναι προτιμότερος από το εγκληματικό το άδικο και γενικώς παρικμασμένο σύστημα που ζούμε τώρα. Κανονικά θα έπρεπε να πω με την μία ναι θέλουμε την τεχιτή νοημοσύνη να δικάζει αδέκαστα. Όμως έχω κάνει και σε λογιστήριο πολιεθνικής και ξέρω πως μπαίνει το χεράκι όπου χρειαστεί και τα φτιάχνει. Κι είναι εξίσου σκληρές οι βρωμιές με τα μπουρδελομπακάλικα αλλά εδώ μιλάμε για πρακτορικό προσωπείο και μαγειρέματα για υψηλούς σεφ. Το χεράκι μπαίνει και το αποτύπωμα σβήνει. Συνήθως το έγκλημα κατατμείται περνάει σε πολλούς και στα ψιλά. Έχω δει πως γίνονται τα εγκλήματα με μαθηματικά καθαρά και απομακρισμένα αν δεν είσαι ψίρας δεν παίρνεις γραμμή κάν. Βίγκαν γιόγκι που λες ο σφάχτης και ο ψήστης. Περίεργα πράγματα. Σαν τα τις εκκλησίας τα γνωστά τα φριχτά κι αυτά. Δεν ξέρω. Είναι μεγάλη ερώτηση. Φτάνω στον κυνισμό του Διογένη νιώθω καλύτερα. Προσπαθώ βέβαια να μην είμαι τόσο αρνητική με τα τεχνολογικά συστήματα και στον τεχνοσοσιαλισμό που έρχεται.

Ανησυχώ και για την αγαπημένη μου ξαδέρφη

 

Την Τετάρτη θα έρθουν επιστήμονες από την Αγγλία να τους παρουσιάσει η Δήμητρα η ξαδέρφη μου την θεραπεία για τον καρκίνο με μαθηματικά! Από το πανεπιστήμιο της γιατί δεν μπορεί να μετακινηθεί λόγο υποχρεώσεων με την θεία μου που νοσεί και θα έρθουν αυτοί. Και μου είπε να κάνω μια ευχή για αυτην και την εργασία της διότι πιστεύει πολύ στο ανθρωπιστικό μου και την δύναμη της σκέψης μου. Με δυο τρις ανθρώπους μιλάει σύνολο. Δεν έχει ζωή. Κανείς σχεδόν κανείς δεν ξέρει μια Κυριακοπούλου Δήμητρα που έχει συμβάλει τόσο στα μαθηματικά σήμερα να πάνε πιο πέρα. Κανείς δεν έχει γράψει κάτι σε μια εφημερίδα κάτι. Δεν έχει πάει πουθενά. Όλα μέσα στο πανεπιστήμιο. Εγώ στον μικρόκοσμό μου έχω δει τι λέρες και γκάνκστερ ήταν αυτοί από την δική μου μικρή ερευνητική εμπειρία στο πανεπηστήμιο πελοπονήσου. Έφυγα νύχτα με εκβιαστική και παραπλανητική υπογραφή. Που δεν έβαλα εγώ κι όλας άλλον βάλαν να υπογράψει για μένα.  Τι να λέμε. Ιστορίες να σου φύγει το κεφάλι στον μικρόμοσμο. Φαντάσου στον μεγαλόκοσμο.

Έχω μεγάλη ανησυχία. Διότι ξεκίνησε με μαθηματικά στα πετρώματα του πλανήτη Άρη με έναν ρώσο που είχε εφνήδιο θάνατο. Κι ύστερα αφού πήγε και ήρθε στην αμερική διάλεξε τις εφαρμογές στον ιατρικό τομέα. Με μαθηματικά πάντα. Δόκτωρ στα μαθηματικά είναι. Μόνο  μαθηματικά ξέρει και η ζωή της όλη μέσα εκεί θεωρία νούμερα. Κατά τα άλλα είναι πραγματικά ένα πολύ ήσυχο παθητικό πλάσμα μέχρι θύματος μα συμπαθέστατο και πολύ πολύ γλυκό.

Πιστεύω ότι το έχει πετύχει γιατί οι τρομερές τις ανασφάλειες την οδηγούν σε υπερβολικά πολλές αποδείξεις και επαληθεύσεις χρόνων και χρόνων. Και για να παρουσιάσει κάτι πρέπει να είναι κάτι πολύ παραπάνω από σίγουρη. 

Ανησυχώ και για το έργο της και για την ίδια. Για την ζωή της και για το σε ποια χέρια θα πέσει να εφαρμοστεί το έργο αυτό. 

Της μιλάω με τρόπο όσο μπορώ για αυτές μου τις ανησυχίες αλλά δίχνει να πιστεύει πολύ στην καλοσύνη της εφιϋας και της τεχνολογικής μας εξέληξης. Και είναι και μεθυσμένη με τρομερό έρωτα για τα μαθηματικά και επιδιώκει να της δωθούν ευκαιρίες για έρευνα. 

Άνθρωποι να θυμάστε

 

Συγγενείς και φίλοι μαθηματικοί,

Σκεφτείτε όταν

οι συλλογισμοί σας 

προχωρούν με 

το =>

ή

 το <=>

;

Σκεφτείτε το αν το εκεί που τελειώνετε το θαύμα σας μπορεί να υπάρξει ως αφετηρία

Αν μπορεί κι έτσι <=> 

δεν δουλεύεται μόνον για την εξέληξη. 

Δεν δουλεύεται μόνο για την θεπαπεία αλλά και για την αρρώστια. 

Οι αμφίχειρες να μην είμαστε τελειωμένοι όταν θυμηθείτε να το εξετάσεται ως παραγωγικό κριτίριο αυτό.

Κι αν δουλεύουν οι συλλογισμοί 

Με το =>

ΠΟΥ ΠΑΜΕ;

ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΟΣ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΟΣ Ο ΑΛΓΟΡΙΘΜΟΣ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΥΠΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΠΟΥ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΝΙΟΥΝ

ΠΟΙΟΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΕ ΜΕ ΑΥΤΑ

ΠΟΣΟ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΜΕ ΑΥΤΑ;

ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΑΜΕ ΜΕ ΑΥΤΑ ΕΠΑΡΚΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΙΣΟΥΜΕ;

Γιατι δεν ανακοινώθηκε πως ΒΓΗΚΕ

 αυτό ΤΟ = 

;

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΘΕΙ ΠΟΛΥΣ ΧΡΟΝΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΞΑΙΤΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΕΙ 

Ρε! Ουτε ο κατακλυσμός του Νώε δεν μας ξεπλένει.

Κοίτα το πλατιά και μακριά σε βάθος και ύψος

 Ήθελα να αφήσω τώρα εδώ και την κύρια σκέψη μου για το πλήθος  που θα μαζευτεί μεθαύριο στην Αθήνα και σε άλλα μέρη για το έγκλημα στα Τέμπη. 

Το συνοθήλευμα από φοβησμένους ζωα και τολμηρούς είναι ένα ευκαιριακό οικοδόμημα. Τα ζώα ακολουθουν το ρεύμα οι τολμηροί παίρνουν μια ασταθή δύναμη. Οι φοβησμένοι που είναι και οι περισότεροι ακολουθούν κι αυτοί την ροή κάποιοι κάποιοι νομίζουν ότι ξεπλένονται και άλλοι ότι επιτέλουν θα αποκτήσουν καλύτερους γονείς πως να το πω. 

Δεν λέω και κάτι καινούριο. Αυτό που ξέρω είναι πως κινείται η επιφάνεια και όχι το μέσα έτσι. Και στην αναμπαμπούλα δουλεύουν πάντα καλύτερα και οι μαύροι οι κλέφτες και οι εγκληματίες. Δυστυχώς τότε είναι που κάνουν τις δύσκολες δουλειές πιο εύκολα. Στατηγηκά αυτοί ενισχύουν όσο μπορούν αυτές τις δράσεις και φροντίζουν ανάλογα και να τις εμαυρώσουν. Άρα το αποτέλεσμα της συμμετοχής οι πολιτικοί σήμερα γνωρίζουν πως θα είναι και αρκετά νοθευμένο και τα δώρα του θα είναι και μερικά από αυτά παγιδευμένα. Άνθρωποι "πράκτορες" καινούριοι ή και παλιοί. 

Το ότι στην στροφή τρώγοναται όλοι. Μεσαιωνικά πέφτουν στην άβυσσο όπου και το τέλος του κόσμου αυτό είναι μια μεταφορική εικόνα για αυτό που αντικρίζουν όλοι οι προδομένοι επαναστάτες. Και πες μου μια επανάστση που δεν προδόθηκε.

Εγώ πιστευω στις αργές στροφές. Η αλλαγή και η μετάβαση χρειάζεται οριμότητα και γερές βάσεις. Όχι ζωα και φοβησμένους που νιώθουν το νεοφώτιστο. Πως να το πω. Είναι επιφάνεια. Χωρίς να θέλω να μειωσω βέβαια την σημασία της επιφάνειας και της αισθητικής. 

Βέβαια είμαστε με τα θύματα και την δικαιοσύνη. Η κίνηση των μαζών δεν λέει κάτι όμως πως πάει το πράγμα προς τα εκεί. Ιστορικά έχουμε δει ξανά τα πράγματα. Τα μπρος πίσω. Την εκτόνωση τον αποπροσανατολισμό και τον ύπνο που ονειρευόμαστε πως κάτι κερδίσαμε. Κι έβαλε ο Μανωλιός τα ρούχα του αλλιώς. 

Ο Ηρόδοτος είπε κάτι για εξεγέρσεις; Είπε για συμμαχίες για τους Ελληνοπερσικούς πολέμους και έναν πελοπονησιακό. 

Λοιπόν η επιφάνεια που βλέπουμε να κουνιέται έτσι ανάμικτα και με μη αναμίξιμα υλικά κάπου ανάμεσά τους για εμέναν ως ειδικό αναλυτή εδώ είναι πολύ εύκολος στόχος αφού δεν μπορώ να ξεγελαστώ πως έχουμε δημοκρατία. 

Όμως κι εγώ θα έκανα αυτό που πρέπει κι ας μην είναι η ώρα του. Θα κατέβω στον δρόμο. Θα πιω το κώνειο. Πιές το και συ. Κι ας χορεύουν οι διαβόλοι από κάτω ας τους συμφέρει να βρήσκουν τέτοια να εκμεταλλεύονται. Εμείς θα πράξουμε σαν την Μπλάνς πάλι. Όπως θα έπρεπε να είναι κι όχι όπως είναι. Θα βγούμε στην εκκλησία του δήμου και θα πούμε είστε ψεύτες εγκληματίες κτλ.

Οι άλλοι που έρχονται σφάζουν με το μπαμπάκι και δεν θα γλιτώνει ζιζάνιο για ζιζάνιο και τα βότανα παρέα με τα χλορά και τα ξερά. Όλα τα έντομα καλά και κακά. Αυτό το ίσωμα που έρχεται δεν μ' αρέσει δεν το συμπαθώ από κάποιο σημείο και μετά γίνεται το ίδιο εγκληματικό και αυταρχικό και χειρότερο. Με αυστηρούς κανόνες παραγωγής πολύ άδικους για τους διαφωνούντες και τους αλλότροπους. Είναι ολοφάνερο πως μιλάμε για την γενοκτονία της ιδιοφιυας και την επικράτιση της μηχανικής εφιύας. Δεν το θέλω. Με απειλεί εμένα περισότερο από το εγκληματικό και παρακμιασμένο που έχουμε σήμερα. Κι εσένα. Και την φύση. Εμείς να δω πως θα την πηδήξουμε αυτή την εποχή. Ακόμη είμαστε καλά δλδ. Όμως πρέπει να εξετάσουμε και να συσπυρώσουμε τις κινήσεις μας ώστε ή να αποτρέψουμε κάτι και να βοηθήσουμε αυτούς που όπως φαίνεται θα δοκιμαστούν τόσο σκληρά αλλά και τους άλλους που θα ζήσουνε σε ένα μειωμένο περιβάλλον με συνεχώς περιοριζόμενη την φυσική πανίδα και χλωρίδα κυριολεκτικά και μεταφορικά πειραγμένη από κάποιους που δεν κοιτάν τα αστέρια δεν πιάνουν χώμα δεν μιλούν με φυτά και ζώα αλλά είναι παραμορφωμένοι και χωμένοι μέσα σε καλώδια. 

Για την Αριστοτελική εκμαιευτική γραφή όπως την λέω

 Όταν διαβάζω κάτι με πολλές λεπτομέριες με κάνει να σκέφτομαι πιο απλά. Με διευκολύνει. Είναι λίγο Προκρούστης βέβαια καλούπι περιοριστικό για την σκέψη μου. Είναι σα να σου δίνει έτοιμα κάποια πράγματα μια στολή ας το πούμε έτσι. Να σε απαλάσει από όλη αυτή την δουλειά να χτίσεις εσύ μόνος σου τον κόσμο και το γεγονός που θέλει να σου πει. Σε βοηθάει δηλαδή να συνθέσεις στην σκέψη σου. Ακόμη μπορεί να εξειδικεύσει το γεγονός να του δώσει όρια και προϋποθέσεις. 

Απομακρίνεται ίσως από τις γενικές κι αμετάβλητες αλήθειες. Μάλλον όχι. Αυτό είναι κι η δυσκολία που παρουσιάζει βέβαια να τα καταφέρει. Πρέπει να σε πάει εκεί. Έτσι, πιο δύσκολα για κάποιους αλλά και πιο εύκολα για κάποιους άλλους. 

Όταν είναι αριστοτελικά γραμμένο όπως λέω εγώ δλδ με μια σύνταξη που αφήνει ανοιχτά τα νοήματα και τις εκδοχές μιλάμε για ανθρωποκεντρικό γράψιμο δηλαδή και εκμαιευτικά πιο εύκολο από την μέθοδο του Σωκράτη. Σε αποκαλύπτει δίνοντάς σου έτοιμες απαντήσεις που καλείσαι να χρωματίσεις. Είναι αν το δεις λίγο αμερικανιά και ανακριτικό με λάμπα πεντοχίλιαρη. Μιλάμε για ποίημα εργαλείο. Ψυχοσυστασιακής δειγματοληψίας. Και μ' αρέσουν αυτά τα ποιήματα που είναι έτσι δουλεμένα και είναι εντελώς χρηστικά ότι και να λένε. Γιατί έχουν πολύ δουλειά και φανερώνουν κυρίως τις προβληματικές μας πέρα από τα αποτελέσματα που μπορεί να παρουσιάζουν αποκλήσεις και στρογγυλοποιήσεις αφού δεν είναι και τόσο ελεύθερα. Αυτό που κυρίως αποκαλήπτουν με περισότερη ακρίβεια από όλα είναι οι προβληματικές που απασχολούν τον εξεταστή. Αυτός είναι ότι πιο κοντινό μπορούν να εξαιτάσουν και πάνω σε αυτόν να βγουν τα πιο αντικειμενικά συμπεράσματα της όλης προσπάθειας. Για τον αναγνώστη δεν λένε τίποτε και λένε πάρα πολλά. Για τον γράφονατα λένε περισότερα. Δίχνουν και την ανάγκη του για εκβιασμένες απαντήσεις. Δεν ξέρω αν το χόντρινα τώρα αλλά ας το δούμε λίγο κι αυτό. Καταφέγουμε σ' αυτά από ανάγκη όπως φαίνεται. Και βέβαια να έχουμε και την επιλογή αν θα το διαβάσουμε κι αν θέλουμε να ανακριθούμε.

Εμένα μ' αυτά μ' αρέσει να περνάω όλη την παλέττα και να κάθομαι στο τέλος εκεί που μ' αρέσει καλύτερα για όλους. Η πρώτη και η τελευταία ανάγνωση συνήθως έχουν κάποια απόσταση την οποία κάνω με όλα τα πράγματα. Όμως τα καλά γραμμένα ποιήματα είναι έντονες καταστάσεις κι έτσι με βοηθάνε να εξασκηθώ και σαν εμπειρίες με εμπλουτίζουν. Κι όλη αυτή η διαδικασία είναι εσωτερική μάχη. Είναι όπως το έγραψες κι εσύ στο πρόσφατο δημοσίευμα -κι αφορμούμαι κι εγώ τώρα-. Είναι η διαδρομή πως άρχισες και πως τελείωσες από πάνω προς τα κάτω αλλά και από κάτω προς τα πάνω. Από την αρχή προς το τέλος και από το τέλος προς την αρχή. Που και μπορουν να κάνουν κύκλο ή γραμμή. Κι είναι ωραία η μετάβαση που έδωσες την έδωσες... θα πάρω το θετικά. Μίλησες πολύ γι' αυτό και ένα πολύ δυνατό νόημα που μου έδωσες ως σταθερά είναι από την μία η εξιδανίκευτική θεώριση και από την άλλη η μειωτική θεώριση. Του ίδου βιώματος ή η διαφορετική βίωση του ίδιου αντικειμένου υποκειμένου και όποιου μέρους του λόγου τέλως πάντων χαρακτηρίζει το ένα δυο ανθρώπων. Που εσύ το έδωσες ως δυο όψεις της ίδιας ενώτητος σε αντιδιαστολή και εν μέρη. Θα δω μια κίνηση. Μια ψευδή κίνηση ή μια σταθερή αλήθεια. Μια ματαιότητα από τον Κούντερα. Και το πάθος που την νικάει όταν νικάει. Έχει σκοτεινά ανεβάσματα και φωτεινά βυθίσματα. Έχει πετύχει πολύ σε αυτό τουλάχιστον για εμένα εδώ φαίνεται μια προσπάθεια με μεγάλο βαθμό δυσκολίας.

Επανέρχομαι. Μπορεί ωστόσο να έδειξε και την διαδρομή της μιας πλευράς. Κοιτώντας το Ένα. Εγώ κάπου βλέπω τον διάλογο στις δυο πρώτες παραγράφους βλέπω ξεκάθαρα έναν διάλογο. Βέβαια για να υπάρχει διάλογος μιλάμε για δυο ισότιμα μέρη. Κάτι που μέσα στο κείμενο δύσκολα στέκει εκτός αν αφαιρέσεις τα λόγια και κρατήσεις το συναίαθημα και το ύφος αλλά και πάλι πολύ δύσκολα στέκει και θέλει τράβηγμα να σταθεί κι ίσως εκεί αποκαλήπτεται μια κρυφή πλευρά και πάλι ένας υψηλός βαθμός δυσκολίας. Περιπλέκεται έτσι αλλά αχνοφαίνεται κραυγαλαία μια πρόθεση διαλόγου. Κάτι που εμένα με επιρρέασε και με έβαλε στο κλίμα αυτό πολύ για να μην πω ολοκληρωτικά στην πρώτη μου ανάγνωση. Άλλωστε έτσι συμβαίνει όταν θες να κατανοήσεις τον άλλο ξεκινάς από το συναίσθημα μέσα από το ύφος που εκπέμπει. Αυτό άλλωστε είναι και η αριστοτελική γραφή όπως την λέω. Είναι μια πρόθεση να αποκαλήψεις και να δεις τον απέναντι και τον δίπλα. Τις ριζωμένες πεπηθήσεις του και την θεώρισή του προς εσένα και αυτού που θες να του πεις. Συναισθηματικά κυρίως δίχνεις την θέση σου μέσα σε κάθε σκηνή.

Για μένα στόχος είναι η εξέλιξη και η βελτίωση. Μια κίνηση προς κάτι καλύτερο. Το βλέπω δοτικά δηλαδή θέλω να το βλέπω έτσι κι όχι σκέτο ως ένα όπλο πρακτορικό κι ως μια σχέτη πραγματογνωμοσύνη. Σημασία έχει να σε ταξιδέψει και να το ταξιδέψεις και να σταθείτε κάπου καλά. Να νιώσεις τις ανησυχίες του απέναντι του δίπλα και να ελέγξεις και τις δικές σου προθέσεις πάνω σε αυτό.

Άλλωστε ο άνθρωπος που είναι το μόνο ον που έχει συνείδηση του θανάτου είναι και το μόνο ον που μπορεί να τον αψηφίσει κατά κάποιον τρόπο εγκεφαλικά ή να τον υπερυπολογίσει.. Να βάλει άλλες προτεραιότητες αξίες και αρετές πάνω από αυτόν και κάτω από αυτόν. Όποιος τα καταφέρνει αυτά λέω πως η ανθρώπινη φύση του είναι ισχυρότερη από την ζωόδη. Και αυτό το χαρακτηριστικό είναι καλό να αποβλέπει σε μια βελτιωτική εσωτερική εξέλιξη και στην βίωση ανώτερων κραδασμών και βιωμάτων. Όμως συνήθως γίνεται λαβή εκμετάλευσης μέσο του φόβου κτλ. 

Τέλος, εγώ θέλω να πιστεύω πως πιστεύω πολύ στον εαυτό μου και πως είμαι ένα εξελιγμένο και βελτιωμένο παράδειγμα στις περισότερες αναγνώσεις. Γι' αυτό και τις γράφω. Ακόμη και οι σκοτεινές προσπαθώ να αποκαλήπτωνται ώστε να φωτειστούν εν τέλη. Κι έτσι πιστεύω πως είσαι κι εσύ. Και χαίρομαι που τολμάς και σε πολύ σκοτεινά πράγματα και με αριστοτελική εκμαιευτική γραφή μάλιστα δίχνει επίπεδο πολύ προχωρημένο. Μ' αρέσει κι αυτός σου ο εαυτός. Όσο κι αν ουρλιάζω. Τραβλατε με κι ας κλαίω. Αρκεί να μη με κόβετε ή να με τραβάτε χωρίς να σταματάτε όταν λέω στοπ. Αφήστε με μετεξαιταστέα πλιζ. 

ΠΑΜΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΡΕ 

Βάλε pink floyd

  Είδα στον ύπνο μου το σπίτι της Έ.Μ. ανακαινισμένο και πως το είχανε βαρέσει μπολντόζες και σφυριά αλλά δεν το είχανε σπάσει αλλά φαινόντουσαν τα αποτυπώματα στους τοίχους σαν σφραγίδες και ανεβήκαμ απάνω και μου έλεγε πως δεν είναι να ζήσεις εδώ θα το δώσω να κάνουνε καινούρια πολυκατοικία και πως της το βαρέσανε εκδικητικά οι τελευταίοι της νοικάριδες. Και φαινόταν η ακρόπολη και είχε κάτω πεζοδρόμους με χρυσά αγάλματα πολύ αναβαθμισμένη η γειτονιά σαν παραμυθένια και σα να είμαστε μαζί φρέκα και φιλιώμασταν και μου έδιχνε λατρεία κι ένιωθα κι εγώ υποβόσκον έρωτα. Και μου άρεσε και πολύ το σπίτι κι έτσι όπως ήταν επικίνδυνο κι ήθελα να μίνουμε εκεί. Και έβαλα μια φούστα κι ένα εξόκοιλο μπλουζάκι και ψηλές καλτσες σα μαθήτρια αλλά ήμουν αξύριστη και τότε σκέφτηκα να ξυριστώ. Και με είδα πως πήγα στο μπάνιο της αδερφής μου και ξυριζόμουνα και κοιταξα την λεκάνη και είχε πάρα πολλές τρίχες μέχρι και γύρω γύρω εκεί που βγαίνει το νερό από το καζανάκι και ξύπνησα. 

Σταράτα που

 Θα ήθελα να γράψω καλά ποιήματα για να πω αυτό που προσπαθώ να πω.

Όλη μου η προσπάθεια να πετύχω στον τομέα που διάλεξα να επιδοθώ είναι γι' αυτό

Ακόμη κι ο έρωτας μου θέλοντας και μη συνδέθηκε με αυτό ή μπορεί να συνδέθηκε από αυτό. Δεν το ξέρω. Είναι κάτι που έχει σημασία να γνωρίζω και δεν το γνωρίζω.

Τον περισότερο καιρό νιώθω πως ήταν άσχετο αλλά στις κρίσεις μου το νιώθω από την αρχή εντελώς συνδεδεμένο. Κι επειδή είναι μια περίεργη διαύγεια αυτή που παθαίνω δίνω μεγάλη σημασία σε αυτά που μου αποκαλήπτουν τα επισόδειά μου. Μετά ζω μια φυσιολογική ζωή αναγκαστηκά. Ενώ θα ήθελα να φτιάξω συνθήκες ώστε να μπορέσω κάποια στιγμή να δωθώ πλήρως στα επισόδειά μου. Αυτό μου λέει πως εκεί είναι η αλήθεια μου αλλά είναι δύσκολο να βιωθεί και χρειάζεται ειδικές συνθήκες και κάποια υποστήριξη. 

Όλα τα άλλα τα "φυσιολογική" ζωή είναι για να περνάει η ώρα και οι προβληματικές της αστείες και χαζοβιολιές μπροστά στα άλλα. Μεταφορικά βέβαια η συναισθηματική ένταση μπορεί να σταθεί στο ίδιο ύψος μέσα από τα δράματα και τις χαρές του έρωτα ακόμη ως εσωτερική πάλη. Είναι σίγουρα μια αντικειμενική μακέτα ή ένας μικρόκοσμος τέτοιος του μικρόκοσμου του μεγαλόκοσμου όλης της Ιστορίας. Που είναι μοιραία συνδεδεμένος ο καθένας και οι δύο και όλοι. 

Χωρίς να θέλω να κρίνω εξ ιδίων προσπαθώ να μην κρίνω μόνο έτσι. Και εμπλουτίζω τις εμπειρίες μου ακολουθώντας ότι υλικό κι ότι άυλο συνθέτει τον κόσμο. Ιστορικά φιλοσοφικά μυθολογικά κτλ. 

Ένας ρόλος μπορεί να σου πει πράγματα για το ποιος είσαι. Για το τί είναι και τί γίνεται. Είναι τέχνη να ξεχωρίζεις το φυσικό από το τεχνιτό. Λέγεται προσποίηση και δεν είναι απαραίτητα κακιά λέξη. Δηλώνει πάντως πως βρίσκεσαι στον δρόμο κι ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι το σπίτι σου. 

Μεγάλο το ρίσκο

 

Είναι κάποιες εμπειρίες που τα διδάγματά τους είναι δύσκολο να μεταβιβαστούν γιατί είναι ελάχιστοι που επιβίωσαν από αυτές και ακόμη πιο λίγοι αυτοί που έσωσαν κάπως την λογική τους. 

Εγώ κάνω έναν αγώνα μέσα από το έργο μου να πω κάποια πράγματα και μου είναι σίγουρο πως παρεξηγιέμαι και θα παρεξηγίεμαι. Όμως πρέπει να τα καταφέρω. Ως θαύμα αυτό που λένε πως δεν γίνεται. Να μεταβιβάσω αυτό που είδα σε αυτούς που δεν το είδανε. Να με βρει. Κάποιος που θέλω να με βρεί. Πιο γρήγορα απ' το άλλο.

Δεν είναι τόσο θέμα τα ελαττώματα ή τα προτερήματα κάθε χαρακτήρα. Ο τρόπος που το βλέπει. Αλλά τί βλέπει. Και τί κάνει γι' αυτό. Για να πάτε κάπου.

Θέλεις σίγουρα ο άνθρωπος που έχεις διαλέξει να σε καταλαβαίνει. Πόσο μάλλον σε μια τέτοια περίπτωση. Θες να σου συμπαρασταθεί. 

Πως όμως αν δεν έχεις καταφέρει να τον κάνεις να σε καταλάβει ή αν δύναται τέλος πάντων.

Μεγάλο το ρίσκο.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΕΣΤΙΑ ΚΑΙ ΑΡΤΕΜΙΣ

Γνώρισα κάποτε τον Χριστό

 Ζύμωνε ψωμί να πάει στη μάνα του

Είχε αγκαλιά του τον έρωτά μου

Είχε μαθητές γυναίνες και άντρες που ξεγελούσαν τα άδικα κι ύστερα έπιαναν τα όργανα και ξέφρενα γλεντούσαν

Δίχως να νοιάζονται για κρύο

Δίχως να νοιάζονται για Ήλιο

Και φτάσαμε στον Ωκεανό

Κι ύστερα πίσω στο γκέτο που νοίκιαζαν για σπίτι τους 

Και ζωγραφίζαμε αστείους τους κοιμησένους. 

Γνώρισα κάποτε τον Χριστό

Που σε έναν βράχο μιλούσε για τον Ασκληπειό και τον εδόξαζε

Μου έμαθε να σταματώ την καρδιά μου στο πέρασμα 

Κι αν ξανάρχιζε θα έχω περάσει

Μα όλο από την ίδια όχθη βγαίναμε και κοιτάγαμε το αντίκρυ αξέχαστα. Ερείπεια από γέφυρα δεν είδα.

Φθινόπορο θα 'ταν που πέρασα απέναντι αν πέρασα

Καλοκαίρια δίχως βουτιές και οι χειμώνες απέναντι

Από την μια οι καρδιές

Κι από την άλλη τα ρολόγια

Φίδια ζευγάρωναν με το μπαστούνι του και πουλιά κάθονταν στα μαλλιά του

Όπως κοιτούσε δίχως να βλέπει μα τα ένιωθε

Στον ουρανό τα σκορπισμένα

Και στη Γης τα θαμένα

Στεκόταν ανάμεσα

Ήμερα με τα άγρια 

Και άγρια με τα ήμερα

Ευθυτενής με μειδίαμα και σε αμβλία τα άκρα χάλκωμα ριζωμένο

Στη βροχή και στη σκόνη

Κι άλλοι πέφταν στα πόδια του 

Άλλοι τον αγκαλιάζαν

Κάποιοι σαν τις ψυχές άπιαστα

Και σε κάποιους σαν την ψυχή άπιαστος

Δυο εποχές διέσχισα

Στην τρίτη είδα τον Χριστό αμέθυστο Διόνυσο

Έπινε γελούσε και βρωμολογούσε

Γύρω του μαζεύονταν όλα

Μεταξύ τους τσακώνονταν

Και τα κυνηγούσε με το τουφέκι

Εμένα τελευταίο 

Σαν έριχνα μια από το τουφέκι του στον Ήλιο και αυτός δεν έπεφτε

Είχε το σπίτι του στον δρόμο πριν από τον δρόμο

Κι έβγαινε γυμνός στο μπαλκόνι του και ρωτούσε τους περαστικούς πως θα πάει σπίτι του

Σαστίζανε και τρομάζαν

Τον λέγαν τρελό

Κάποτε γνώρισα τον Χριστό σε ένα κοπάδι μέσα σε ένα κολάδικο

Έδιχνε ανήμπορος και καταστροφικός με το βιός

Ρόλους δεν έπαιζε παρα μόνον του ζώου

Τον πέρασα για τον Ερμή 

Κι ήρθε ο Ερμής και τον πήρε

Μου άφησε δυο φτερά από τα σανδάλια του

Παραγγελιά αν μπορούσα με αυτά να πετάξω θα φτάσω

Κλείστηκα μες το σπίτι μου τα πήρα να γράψω

Κι άρχισαν να γεννάνε πούπουλα κι ύστερα καλαμάκια φτερά μέσα στα καλαμάκια

Ήρθαν χελώνες και χελιδόνια

Σπουργίτια που με βοήθησαν

Πρέπει να σπάσεις το κεφάλι σου για να δεις την Αθηνά

Μια στιγμή μες τη διάσηση τίποτα δεν θυμάμαι

Μόνον αναρώτηση

Ζαλάδα κι επιστροφή στην αγνότητα

Δόρι κι ασπίδα ή θρόνο

Κι όρθιο τον Απόλλωνα 

Τον Δία και τον Ποσειδώνα παιδιά να παίζουν

Να φιλοσοφούν σαν μεγάλοι

Η Δήμητρα η Εστία κι η Άρτεμις

Τα πιο δύσκολα

Την Ήρα και την Αφροδίτη στα άκρα

Κάποτε γνώρισα τον Χριστό Άρη

Έγραφε πολιτικά ποιήματα 

Και δεν ήταν καθόλου ρομαντικός

Μου έλεγε να προσπαθώ από τους άλλους στο πλήθος να μην ξεχωρίζω

Πως ο ακέφαλος ο στρατός είναι ο καλύτερος ίσος μεταξύ ίσων

Αλλιώς τίποτα αλλιώς αποχή

Κι η σιωπή είναι το όπλο το βαρύ είναι για τον μεγαλύτερο στόχο

Άρης ήτανε κι ο Βελουχιώτης μα ο Βελουχιώτης δεν ήταν Άρης

Άστους και θα αρχίσουνε να τρώγοναι μόνοι τους

Τάϊζε κατορθώματα το γόητρό τους

Βοήθα τους ένα βήμα κι άστους να πέσουνε αφού δέχτηκαν βοήθεια απ' τον εχθρό τους

Κάνε αυτό που πρέπει να κάνεις κι ας μην είναι η ώρα του

Αν θέλεις η Ιστορία να σε θυμάται να την θυμάσαι

Άρης και Άδωνης μαζί ο ένας φυλάει του άλλου τα νότα

Αυτά είναι κλειδιά για του Άδη την πόρτα

Στου Πλούτωνα το παλάτι με άδεια χέρια δεν μπαίνεις κι από εκεί μην πάρεις τίποτα

Κάποτε γνώρισα τον Χριστό τον Λυτρωτή κι ήταν ένα γεράκι αλυσοδεμένο που δίδασκε υπομονή επιμονή κι εμονή

Μα έφυγε με το ένα πόδι του κομμένο

Να διπλοπροσπαθεί για να φάει

Να διπλοπροσπαθεί στη Γη

Δήμητρα Εστία και Άρτεμις

Τα πιο δύσκολα

Τα πιο απομακρισμένα

Δήμητρα Εστία και Άρτεμις

Την λύτρωση μου ίσως βρω ακέραιη

Σε εσάς μου χαμένα.

 

 

Είδα στον ύπνο μου πως μου έλειπε μια ρόδα απ' το ποδήλατό μου και το φόρτωσα και πήγα να πάρω σε ένα μαγαζί σα μάντρα έξω απ' την Κυπαρισσία. Και με πήρε ο ιδιοκτήτης να μου δίξει και μου την έπεφτε πολύ γλίτσα και τίποτε δεν βρήκα να κάνει στο ποδήλατό μου μόνο κάτι σφυριές στις σκουριές του ρίξανε και σπρέι και μου είπαν πως είχαν μάστορα τον Χατζή αλλά έλειπε κι όταν είπα τί πληρώνω είδα τον Αγούνη και κατάλαβα πως ήμουν σε μαγαζί κλεφτών κι άρχισα να βράζω και μου είπε είκοσι ευρώ και έβγαλα και του έδωσα 15 χωρίς να τα αξίζει αλλά για να τον ξεφορτωθώ προς ώρας και τα πήρε και έδειξε να του είναι εντάξει. Κι έφυγα για τον άλλον τον καλό τον ακριβό να πάω να πάρω ρόδα και ντιζοκαλώδια καινούρια και σπρέι ασημί να το βάψω. Κι είπα ύστερα θα δω. Κι έφυγα από εκεί και ξύπνησα

Νερά κρύσταλα

 

Με έστειλε το τραγούδι.

Με τέντωσε πολύ και σχίστηκα. 

Χαίρομαι για σένα 

Λυπάμαι για μένα

Λυπάμαι και για σένα και χαίρομαι

Ίδιο το μίσος του Καζαντζίδη δλδ

Και χαίρομαι και λυπάμαι για μένα.

Θυμό δεν είδα

Υποτονικά τα πράγματα

Μέχρι που παρακάλεσα να κλιμακωθεί μήπως γλυτώσω. Μήπως θυμώσω ..

Μάλλον για γέλια θα είναι.

Κάλο μου πατάει. 

Ότι και να ' ναι διδακτικό θα το πάρω

Εμένα με ενδιαφέρει να κρατηθώ ενωμένη.

Όπως κάποιον άλλο μπορεί να τον ενδιαφέρει να διχαστεί 

Συμβαίνουν και δραματικές αλλαγές και εξελήξεις μπορούν να συμβούν. Θεμιτό γιατί όχι 

Μια αλλαγή την χρειαζόμαστε

Αέρας έτσι ή αλλιώς

Έχει για όλους. Μη σπρόχνεστε

Εδώ έχει καθαρό αέρα. Νερά κρύσταλα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

 

Σήμερα ψυχοσάββατο έπιανα το σαγώνι μου πολύ ώρα σκεπτόμενη με το βλέμμα πάνω στην εικόνα την λαμπερήν εικόνα του Άξιον Εστί. 

Ω χωρίς ενοχή! Την Παναγιά που κρατά το θείον βρέφος χωρίς επιβολή και χωρίς προτροπή χωρίς περιφάνεια και  ντροπή. Είχα κλάψει πολύ το πρωί για να κλάψω πάλι στην συγκίνησή μου. Μόνο που μου πέρασε απ' το μυαλό να τί θα ήθελα να γράψω το επιτάφειό μου. Και δεν ήξερα. 

Αφού ρώτησα τί ήθελε το όνειρό μου να μου πει. Θυμάμαι  δεν είναι κατα τα βουνά ήταν μπροστά απ' την θάλασσα. Νησί είναι να πάω παραθιναλός . Μη μπλέξω στα βουνά. Να πάρω μια πορεία λίγο πιο μέσα από την αμμουδιά κι ίσως το θυμηθώ. Αφού με ρωτάω τί ήθελε το όνειρό μου να μου πει. Για την ασπίδα μου; για τα λόγια των μεθυσμένων; για τις τύψεις μου και τις ενοχές μου που εξαφανίζονται στο Άξιον Εστί και τις ακούω μόνο από ανθρώπων στόματα. 

Ω Παναγιά πως αγκαλιάζεις το παιδί στο Άξιον Εστί μόνο σηκώνοντάς το και πως σε κρατάει αυτό μόνον απ' τον μαστό! Θαυματουργή εικόνα! Φως! Φάρε μου. Χάρη! Και χάρτη κάθε αφετηρίας και προορισμού μου.

 

Είδα στον ύπνο μου οτι είχαμε πάει σε ένα νησι διακοπές με μια Βάσω φίλη της κουμπάρας μου που δουλεύει στους εκδοτικούς και μέναμε στο σπίτι της κουμπάρας μου που δούλευε συνέχεια και δεν τη βλέπαμε καθόλου. Κάποια στιγμή κοιτούσα στην παραλία τα κύματα σε φώναξα να τα δεις και είχε μαυρίσει ο ουρανός και είχε σηκωθεί η θαλασσα μιλάμε 100 μέτρα κύμα. Μετά είδα που είχαμε ξαπλώσει βράδυ μεσημέρι δεν καταλάβαινα και κοιτιώμασταν και κάτι σου είπα για της τρίχες και άφησες αυτή τη Βάσω που δουλεύει στους εκδοτικούς που κοιμόταν δίπλα σου και ήρθες από πάνω μου και κοιταζόμασταν και λέγαμε τα πιο δύσκολα πράγματα με τα μάτια που καίγονταν κι από πόθο και πολύ σιγά έκανα χώρο και κάθησες στο κρεβάτι μου και ήταν μια κουβέρτα ανάμεσά μας που πολύ αργά ανασηκώθηκα και την τράβηξα και την έριξα στο πάτωμα και ξάπλωσες δίπλα μου και μου έπιασες το πρόσωπο από το μάγουλο και μιλούσαμε καθηλωμένα με τα μάτια πολύ έντονα όλη αυτή την ώρα και ήρθαμε κοντά και ενωθήκαν τα χείλη μας και γλυφτήκαμε λιγο με πολύ μικρές κινήσεις και πέρασα το χέρι μου απο κάτω σου και σφίχτηκε η αγκαλιά μας και τότε πήγε να ανοίξει το φιλί μας αλλς ένιωσα από πίσω μου την μικρή που σήκωσε τα σκεπάσματα και χώθηκε στο κρεβάτι και μας έκοψε και κάτσαμε μαζί αλλά ήταν όλο πολύ ευτυχισμένη στιγμή. Και σηκώθηκα μετά από λίγο να πάω στο λιμάνι να δω τι γίνεται με την κακοκαιρία και τον αποκλεισμό που ήταν πολύ περπάτημα μέχρι εκεί πέρα. Η θάλασσα είχε πέσει αλλά δεν είχε καράβι γιατί ίσχυε το απαγορευτηκό και μπήκα στο γραφείο που πίσω είχε ένα καμαράκι με κουζίνα κι είχε πατώσει μια κατσαρόλα με χταπόδι και μακαρονάκι κοφτό και την έκλεισα τη φωτιά στο τσακ είχε χυλώσει και μύριζε πολύ ωραία. Και έφυγα να γυρίσω πίσω. Στην μέση της διαδρομής βρήκα σε ένα τραπεζάκι έναν αναπτήρα και το κινητό μου που τα είχα ξεχάσει και τα πήρα και προχώρησα αλλά σα να είχα κάνει περισότερο δρόμο κι ένιωσα ότι έμπαινα σε άλλο τοπίο κι ότι είχα χαθεί κι εκεί ξεκίναγε μια ανηφόρα με αναλαχίδες κομμένες από μπολντόζα από ξερό κοκκινόχωμα και σιγουρεύτηκα ότι είχα χαθεί κι είδα τον  Θοδωρή μακριά πάνω να κάθεται να με κοιτάει. Κι εκεί ένιωσα πολύ χαμένη και πήρα στο κινητό την κουμπάρα μου να της πω το σκηνικό στο τοπίο να μου πει που το έχασα να γυρίσω και μου είπε θα δεις τον Θοδωρή κάθευται στη διασταύρωση ρώτησέ τον και ξύπνησα. Πετάχτηκα από τον ύπνο μου και ξύπνησα.

Παραδοχές χωρίς ενοχές

 

Καταλάθος δεν κοίταξα

Αθώα ατυχήματα

Στην κοσμάρα μου όλο.

Δικαιοσύνη στο βρόντο

 

Σκλάβος χωρίς ενοχές

Το όνειρό μου 

Φταίω για τα μύρια όσα

Χωρίς ενοχές

Το Όνειρό μου

Χαμογέλα διαολάκι μου

Η μαμά φταίει για όλα

Λάθη χωρίς ενοχές

Φταίχτης χωρίς ενοχές

Φταίχτες χωρίς ενοχές

Δικαιοσύνη στο βρόντο.

Χαμογέλα μωρό μου

Πάνω απ' τη ζημιά

Χαμογέλα διαολάκι μου

Η μαμά φταίει για όλα.

Η μαμά φταίει για όλα

Χαμογέλα αγγελούδι μου

Χαμογέλα μωράκι μου

Η μαμά φταίει για όλα.

Πάνω απ' τη ζημιά 

Μη κλάψεις μωράκι μου

Η μαμά φταίει για όλα

Φταίει και γελάει

Για όλα.

ΠΝΙΞΟΥ

 

Πνίξου

Πνίξου 

Πνίξου από αγάπη

Έτσι .. πνίξου

Την αξίζεις 

τόνους να σε καπελώνει 

Να σε καταπιεί

πάνω από το Έβερεστ

Να ψάχνεις τρύπα να χαθείς

Και ήλιο να βουτήξεις 

Να ψάχνεις όρη να ανεβείς

Κι ουράνια να πηδήξεις

Μικρές χαρές να τραβηχτείς

Και πόνο στις ειδήσεις.