Με έχουν κουράσει οι διφορούμενες παπαριές. Κι εκεί που πάω να βγω σε άτοπο έρχεσαι και μου λες ότι θες να τιμήσεις στο έργο σου αυτόν που άφηνε τους φίλους του να σε προσβάλουν σε κοινή θέα. Βέβαια κι εγώ όσο κι αν προσπάθησα που μέχρι και κατηγορία άδικη δέχτηκα για να μην σε μισήσουν δικοί μου άνθρωποι δεν τα κατάφερα, όχι από κάτι που είπα εγώ αλλά από την δική σου συμπεριφορά προς αυτούς και σε σχέση με εμένα. Ωστόσο είναι ανωμαλία ακόμη κι αν απομονωθεί το γεγονός να θες να τιμήσεις κάποιον που άφηνε τους φίλους του να σε προσβάλουν χωρίς να κάνει κάτι, στον χώρο του και σε κοινή θέα. Τέτοια εκτίμηση δείχνεις στο έργο σου; Προφανώς γουστάρεις κι εσύ τα ασάλιωτα τα δίλεπτα και με τα ρούχα και το λιπαντικό σου είναι εντάξει. Τί να ευχαριστηθείς ρε μαλάκα με το λιπαντικό; Τον βιασμό; Μιλάμε για χάλια που όταν σου συμβαίνουν τουλάχιστον δεν τα καμαρώνεις και ψάχνεις τρόπους και παλεύεις με κάθε τρόπο να συνέλθεις. Είναι ανωμαλία δικιά σου να βάλεις αυτόν στο εξώφυλλο που άφηνε τους φίλους του σε κοινή θέα να σε προσβάλουν. Μιλάμε για χάλια μαύρα. Να πεθάνω δλδ να μαραζώσω εντελώς σαν τον Σιδηρόπουλο και το τραγούδι του "η ύστατη στιγμή". Βλέπεις έναν άνθρωπο να υποφέρει να πεθαίνει και του βάζεις να δει τέτοια, χρηστικές βολές. Τι μεγαλοψυχία δλδ , μπλάβο, διαλέγεις και τρως καλά. Θα τα δίνεις κι όλας. Έλα κατα δω να κάνεις κανα τέτοιο να το φας επί δέκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή