Λίγα λόγια για την Ισότητα, την ισοτιμία την ισορροπία και τα ζεύγη

 

Λίγα λόγια για την Ισότητα, την ισοτιμία την ισορροπία και τα ζεύγη

 Θυμάστε λίγο παλαιότερα που δεν υπήρχαν τόσο πολύ τα σούπερ μάρκετ και τα μεταλλαγμένα; Τότε που πουλούσανε στις λαϊκές και στα μανάβικα τα αγγούρια σε ζευγάρια; Αυτό γινόταν για ισοτιμία και ισορροπία, πράγματα δλδ που πλαισιώνουν την ισότητα και ισότητα δίχως αυτά δεν μπορεί να ισχύει.

 Έτσι ο αγγουράς είχε μια ευκαιρία να ισορροπεί κάπως τα προϊόντα του και να μην αδικεί κι ούτε να αδικείται αφήνοντας τους πελάτες του να διαλέγουν ένα αγγούρι ζευγάρωνε τα μεγαλύτερα με ένα μικρότερο και έτσι ζευγαρωμένα τα μετέφερε και στα σακιά του που έδειχναν έτσι ομοιόμορφα. Η ισότητα φαινόταν κι ήταν πιο εύκολο να υπάρξει σε ζεύγη παρά σε μονάδες, ως θάτερον που θα λέγαν κι οι φιλόσοφοι.

Η Ιερή ζυγαριά της δικαιοσύνης κατάφερνε με τα ζεύγη πιο συχνά να ισορροπεί. Στις μονάδες βλέπεις, ας πούμε στα παζάρια εδώ της μαύρης εργασίας ποιοι μένουν πίσω χωρίς δουλειά, όταν δεν υπάρχει πολύ δουλειά, μένουν πίσω άνθρωποι που η φύση τους έχει φτιάξει λιγότερο ικανούς ας πούμε από άλλους, πράγμα που δεν θα συνέβαινε ας πούμε αν υπήρχε ο παλιός ο αγγουράς να τους πουλάει ζευγαρωμένους. Ώστε να μπορεί, όπως είπαμε, να είναι πιο εφικτή η δικαιοσύνη των ανθρώπων.

Στις μονάδες λοιπόν η ισότητα(ισορροπία και ισοτιμία) ακόμη και ως μαθηματικό όρο να την δούμε γίνεται ως μια στρογγυλοποίηση πολλές φορές έξω από τους ίδιους τους μαθηματικούς κανόνες των δεκαδικών ψηφίων ας πούμε. Εμείς μιλάμε για ισότητα και ισοτιμία μα την ισορροπία ποιος την σκέφτεται ποιος την αναφέρει; Την ισορροπία, την δικαιοσύνη δλδ. Αυτό που κρατάει την τροχιά και όλη την πορεία σε αρμονία.

Μιλάμε έτσι συνέχεια για τα ατομικά δικαιώματα με πρώτο την ισότητα και την ισοτιμία και ας βλέπουμε πως ισορροπία έτσι δεν συμβαίνει. Η ισορροπία, κάτι εντελώς σημαντικό και απαραίτητο. Μήπως μιλώντας για ισότητα χωρίς να μιλάμε για ισορροπία  πάμε ντουγρού για να έχουμε κι εμείς την τύχη των αγγουριών και των ζαρζαβατικών που και μεταλλαγμένα μόνο έμειναν και αν βγει κανέναν μικρό ή μεγάλο βγαίνει εκτός εμπορίου και πετιέται.

Ακόμη κάτι που παρατήρησα πάνω σε αυτό το θέμα, είναι πως υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον στους σκεπτόμενους ανθρώπους που συζητάνε για την πατριαρχία και την μητριαρχία. Πως πρέπει λένε να τελειώσει η πατριαρχία και να επιστρέψει η μητριαρχία. Λένε, διότι η μητριαρχία θα σταματήσει τους πολέμους κτλ. Αυτά μόνο αμυθολόγητοι μπορεί να τα λένε. Και η μυθολογία είναι η γεωγραφία του Ουρανού κι αν δεν την γνωρίζεις είσαι αγεωγράφητος που λέμε, κοσμοαγεωγράφητος να το πω. Κι είναι όντως πολύ βαρύ να είσαι αγεωγράφητος πόσο μάλλον κοσμοαγεωγράφητος. Και αν μη ζευγαρώσεις και με έναν γεωγραφημένο που πας. Παρακαλώ τους υποστηρικτές λοιπόν της μητριαρχίας να ανατρέξουν στην μυθολογία και να φρεσκάρουν λίγο της γνώσεις τους για την Πασιφάη πχ.

Ναι, ήταν πολύ αιμοβόρικη η μητριαρχία. Πόλεμο μπορεί να μην τον έλεγες ακριβώς αλλά σκοτωμός υπήρχε κι εκεί και σίγουρα ήταν ανακουφιστηκό που έληξε. Και τι έγινε όμως θα μου πεις ήρθε μια πατριαρχία που όπως βλέπουμε δεν είναι καλύτερη. Ο αγγουράς θα μπορούσε κι εδώ να φέρει μια λύση όμως. Ούτε πατριαρχία ούτε μητριαρχία, ισορροπία.  

Το ζεύγος έχει γίνει κι αυτό μια λέξη που υποβαθμιστικέ και υποβαθμίζεται πολύ στις μέρες μας. Τι το κατηγορούνε για καπιταλιστική παγίδα, τι για ατομική ανελευθερία και καταδυναστευτικό ζυγό. Μια τόσο ωραία λέξη και πώς να μην είναι ωραία λέξη που έχει μέσα της το ΖΕΥ! Να βλέπεις να την προφέρουν σήμερα ως ζεβγάρι και να πνίγονται, κρίμα είναι, τραυματικό και προπαγάνδα.

Προσωπικά θεωρώ μεγάλη ψευδαίσθηση αυτό που προσφέρει η αγορά και η τεχνολογία σήμερα, να πιστεύεις πως μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου ως άτομο να σταθείς στην ζωή. Έτσι γίνεσαι ζευγάρι με το χρήμα χωρίς να το καταλάβεις και στο χωρίς χρήμα να πεθαίνεις.

 Ένας ίσον κανένας λέγανε και σίγουρα έχει μια βάση αυτό. Όπως και το είμαστε δυο είμαστε τρις είμαστε χίλιοι δεκατρείς φυσικά έτσι πάει.

Μακριά από μας οι μητριαρχίες και οι πατριαρχίες. Αυτά είναι για να συντηρείται η αδικία οι σκοτωμοί και η ανισορροπία. Είναι για ανέραστους και για ανθρώπους που μισούν τον έρωτα και τους ερωτευμένους. Έρωτας είναι να λατρεύεις ελαττώματα. Είναι ακροβατικό και ισορροπία, δεν είναι κι εύκολο πράγμα. Να έχετε ο ένας το χέρι και ο άλλος το μάτι του αγγουρά κι αυτά να εναλλάσσονται αναλόγως τι χρειάζεται, κάθε στιγμή σε κάθε τι μες στην συνύπαρξη. Πιο ζουμερά τα μεγάλα πιο τραγανά τα μικρά, ωραία πράγματα.

Ακούς εκεί ισότητα και ισοτιμία έτσι γενικά και την ισορροπία έτσι στο άντε γειά! Και να  σας βρωμάει και η λέξη ζευγάρι!

ΑΚΟΥΣ ΕΚΕΙ .. να πηγαίνουμε κατά τον γκρεμό έτσι ..  ένας ένας όμως παιδιά και μη σπρώχνεστε μην βρίζετε και μην την πέσετε σε καμιά όμορφη-ο έχει δικηγόρο και πρόστιμα.  

Πάρτε με να τα πω αυτά στις φεμινίστριες να πάθουνε πλατωνικό σπήλαιο εκεί πέρα θέλω σαπόρτ γιατί θα με φάνε. Να γράψω κανα ποίημα καλύτερα. Από αυτά που χτίζω για να μην με σκοτώσουν και μετά όταν ηρεμώ τα ξεχώνω μαύρα από την μούχλα και όπως έχουνε γίνει έτσι τα πετάω. Πέταξα και καθαρά από την τρομάρα μου. Αλήθεια πέταξα πολύ αρχείο αυτή τη φορά του ’15 με ’20 το έκαψα σχεδόν όλο. Λες να ήτανε τόσο μαγικό; Γιατί το σκέφτηκα και αυτό. Λοιπόν. Θέλει πιο μαλακά. Πιο παραβολικά ίσως, μπορεί. Θέλει στην πράξη βασικά. Αλλά εγώ μόνη μου ένα μπακούρι τι να πω για τον έρωτα και την ισορροπία στα φύλα στα αντίθετα και στην ζωή. Ας μιλήσει κανένας που το πέτυχε.