Τόσο που έχω γελάσει με τον πόνο μου , με το ΚΑΤΟΥΡΗΣΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΈΡΑΣΕ και με όλες τις προστυχιές που έχω γράψει εδώ μέσα. Τόσο πολύ που έχω διασκεδάσει τον πόνο μου. Για το πόση αγάπη έχω αρνηθεί για μια κινέζα. Πόσο επίπονα αστείοι έχουμε υπάρξει. Αν δεν μπορεί κάποιος τουλάχιστον να γελάει, τρελά και με όλη του την ψυχή, με αυτή την ιστορία, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Και πιθανόν να είναι κι επικίνδυνη η φάση και φρόνιμο είναι να μην ενοχλώ ούτε τίποτε ρέστα δεν ζητάω.
Έχω γελάσει έχω κλάψει έχω νευριάσει έχω μαυρίσει έχω αστράψει έχω καρδιοχτυπήσει έχω κολλήσει έχω παραλύσει έχω διεγερθεί έχω ξενερώσει έχω χαρεί έχω λυπηθεί έχω οργισθεί. Τα έχω πάθει όλα. Και είναι αστείο να το παθαίνει κανείς αυτό έτσι. Όταν έχεις συνείδηση της τρέλας σου είναι πολύ αστείο όσο φρικιαστικό επίπονο και άσχημο κι αν είναι κι αστείο όταν καταφέρνεις και το κοιτάς ως τρίτος. Βλέπεις και πόσο πόντιος είσαι πόσο άστοχος και πόσο εκτός.
Φαντάσου τον τον μαλάκα που λέει, κατούρησα και μου πέρασε , ενώ είναι καψούρη και κόβει φλέβα και έχει και το ύφος αυτό. Δεν είναι για γέλια; Αν δεν γελάς με αυτό τότε με τί γελάς..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή