Πήγα τα παιδάκια σινεμά και θα βγούνε κατα τις δέκα να πάω να τα πάρω. Είναι η μέρα σήμερα κρέμα. Στάω από το μεσημέρι κάτι έπαθα εκεί στην φιλοσοφική μου μελέτη. Αν είχα τον Βόσπορο θα τον έπινα αλλά έχεις φροντίσει εσύ για αυτό και έτσι ευτυχώς που βρέθηκε μια μαύρη μπύρα .. γείτσες .. φταρνίστηκες κι εσύ; από κάπου μπάζει/ και μπαίνουν και τα γατιά και τα βγάζω έξω και πάλι τα βλέπω εδώ. Ξέρεις κάτι λοιπόν .. είναι περίεργο να μην μπορώ να πάρω τα λόγια σου της μετρητής ποτέ να κρατάει η χαρά μου σα βεγγαλικό. Να φυσάω και το γιαούρτι! Και σε θέλω τόσο πολύ. Σήμερα είμαι λες και το κάναμε 100 φορές δεν μπορώ να περπατήσω χορεύει μόνο του συνέχεια. Και πιάνω το κεφάλι μου μη μου φύγει/ και πέφτω πίσω και κοιτάω το ταβάνι. Αλλά η κατήφεια εκεί το συνοφρύωμα ο Θωμάς στον καθρέφτη. Η πλήξη του Μοράβια κτλ. Και σε νιώθω ίδια. Αλλά όχι ίδια ακριβώς κάπως αλλιώς αλλά κάτι μας πιάνει μαζί μια συνεχής αμφισβήτηση σε άλλα πεδία στην ίδια κίνηση. Μόνο όταν το κάνουμε είμαστε τέλεια. Μετά αρχίζουν τα όργανα. Κι εντάξει υπάρχουν και κάποιες στιγμές λατρείας και τρυφερότητας πολύ λιγωτικές έτοιμες για παραπονιάρικες που πάνε προς το θυμωμένες στο πολύ επικίνδυνα παθιασμένες. Αλλά παθαίνω μεγάλο δέος μέσα σου μωρό μου θεέ μου Τιτανομαχία. Κι εγώ σου αφήνομαι εντελώς με το ίδιο δέος μέχρι που αδειάζω τελείως. Α! Όταν το κάνουμε είμαστε τέλεια όπως κι αν είναι είμαστε και οι δυο εντάξει. Κι αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι μας το καλύτερό μας ποίημα όπως και να βγαίνει κι αν θέλει φτιάξιμο το φτιάχνουμε χίλιες φορές όσες θέλει. Αγάπη μου. Μια ώρα σου γράφω αυτό το βεγγαλικό. Μαγειρεύω με τις ώρες και σε λίγα λεπτά το έχεις φάει και μετά γκρινιάζεις και γκρινιάζω και δεν μας φτάνει τίποτα. Σήμερα το έχουμε κάνει 100 φορές και μου λείπεις και δεν ξέρω το κυριότερο αν μ' αγαπάς και λίγο και τί κάνεις με την καρδιά μου που σου έχω χαρίσει κι αν εκτιμάς όλα αυτά τα χρόνια τις θάλασσες που κολυμπώ για σένα κι όλα αυτά που έχω κάνει και κάνω. Κι αν όντως είσαι μαζί μου όσο είμαστε μαζί. Κι αν σ' αρέσω γαμώτο ..