Καλά;

 

Μωρό μου καλημέρα

Κάτι παράπονα σκεφτόμουν και ήρθε ο κόρακας και με έκραξε. Και μαζεύτηκα.

Τί παράπονα να σου λέω πρωί πρωί. Γιατί δεν διαλέγουμε έναν τρόπο στην πραγματικότητα. Με έχουνε διαλύσει ο φιλόσοφος και ο οικονομολόγος μου. Που τα έχουνε κάνει τόσο σκατά στην προσωπική μας ζωή και θέλουνε και νόμπελ. Μη τους δω μπροστά μου σήμερα. Ειδικά αυτός ο οικονομολόγος μιλάμε για όλη την αναισθησία του κόσμου απάνω του την έχει τον έχω τσακωθεί άσχημα. Κι ο άλλος είναι κι επικίνδυνος.

Πρέπει να βρω έναν βασικό να έχω. Αυτόν που σ' αρέσει πιο πολύ θέλω να έχω. Ποιος είναι!

Ο μουσικός για δε σ' άρεσε που ήρθε τόσες φορές να σε κλέψει; και είναι κι ο πιο ωραίος μπίχτης.

Το ποιητή θες; Αν θες μωρό μου τον ποιητή αυτός είναι πολύ ντροπαλός κι αναιμικός ο μαλάκας δεν του βγαίνει φωνή λιποθυμάει δεν μπορεί ούτε το όνομά του να ξεστομίσει ο καημένος. 

Εγώ πιο πολύ γελάω με τον νάρκισσο τον εργάτη που κοιτάει τα μπράτσα του και φτιάχνεται. Που λέει άντε ρε να πούμε και τσου ρε λάκη κοτούλα. Χα! Αυτός έχει πολύ πλάκα.. είναι για κάζο να του κάνουμε όλη την ώρα.

Ο Φιλόσοφος τα έχει με τον Ποιητή. Τον έχει αγκαζάρει τρελά λέμε και τονε πάει. Είναι μεγάλοι πούστιδες κι οι δύο.

Δεν ξέρω αγάπη μου ποιόνε να βρω. Εμένα; Εμένα! Και τί είμαι εγώ. Ένας μαέστρος μηδενιστής και ματαιόδοξος. Ένας παραπονιάρης.

Τον περφόρμερ θες; Το τσίρκο. Την αρκούδα. Με θες εμένα να είμαι το τέντυ μπεαρ σου; εμένα θες; Τον παλιάτσο;

Ποιον θες; Θες κάποιον; Πάρ' τον