Και να είμαι ευγνώμον που έχει σφιχτεί το στομάχι μου και λιώνω και δυσκολεύομαι να κουνηθώ και νιώθω πως υποφέρω από την έλειψη της ενέργειάς σου γύρω μου από τις αισθήσεις μου που σε ζητούν. Που σε φωνάζουν που ουρλιάζου που δακρίζουν και θλίβονται και βουλιάζουν στην απόγνωση και την τρέλα.
Κι ακούω τη φωνή σου στο πόσο μου λείπει μέσα από τα έγκατα. Και παραλύω και προσεύχομαι να σε δω και να με κοιτάξεις κάπως που να καταλάβω πως είναι εντάξει να σε αγκαλιάσω να σε αναπνεύσω να σε γευτώ.
Να αγκαλιαστούμε αναπνέοντάς σε να σε γευτώ να ανακατευτούν οι αισθήσεις μας άκραντα
και να γίνονουμε ένας πυρίνας.
Από που να το ζητήσω αυτό
Πάρ' το το δικό μου ΟΛΟ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή