όπως μη πως δεν

Με τη στοργή δεν συνάδει ο αισθησιασμός.

Ο αισθησιασμός όμως όταν συνάδει με την στοργή είναι Έρωτας.

 

Σταλέσιο που λέει ο Δάγλας

 Δεν το πιστεύω αγάπη μου, δίνει προγνωστικό για βροχές και καταιγίδες όλη τη βδομάδα. Καλά δεν θέλει να με αφήσει να κάνω διακοπές εγώ φέτος. Μήπως τελικά πρέπει να πάμε σε κανα βουνό κάπου μαζί..

Amor fati

  Κι έτσι μ' αυτό πολύ όμορφα θα μπορούσα κι εγώ τώρα πια να σιγήσω. Να σκεφτώ πως ασπρόμαυρα θα είναι ανώτερη η  σιωπή από όλους τους ήχους και τα ηχοχρώματα. Να πέσω μέσα στη ζωή να δημιουργήσω πράγματα που θα ήθελα να σου δείξω και φτιάχνοντας τα βγαίνουν στον κόσμο και στα δίχνω. Το θυμάμαι το σημείο αυτό, έχω ξαναπεράσει από αυτόν τον πολύ χρήσιμο ύπνο από αυτή την περιποιητική ματαιότητα της οικοδόμισης της ζωής που στάδιο και αγώνας και κατάκτηση. Περνάω κάθε μέρα από αυτό το σημείο σαν το καθημερινό δρομολόγιο, το πρόγραμμα ενός χαμένου. Αυτός γυρνά μετανιωμένος για να λάβει το ίδιο νόμισμα για το οποίο μετάνιωσε που το έδωσε. Τί να πω κι εγώ έχουνε πει τόσα τόσοι άλλοι. Δεν είναι ότι θέλω να πω κάτι, το δικό μου ότι είναι αλλιώτικο από των αλλωνών. Να δώσω θέλω για να νιώσω χρήσιμη κι ίσως κάπου και σπουδαία. Να πω κάτι για να σε φανταστώ να το ακούς και να το νιώθεις. Να φτάνω. Να διαπερνάω τον καθρέφτη και να βγαίνω σε με μαγική χώρα που με γεμίζει ερεθίσματα που είναι αδύνατο να προβλέψω. Πως είναι οι ιστορίες για αγρίους και θηρία, καμία σχέση. Ζεστασία και συμπόνια. Τέχνη. Δεν ήθελα να ερωτευτώ. Περιμένω κι εγώ υπομονετικά να περάσει. Κάνω τα απαραίτητα. Νιώθω να στερούμαι το πιο βασικό δοκιμάζομαι και στο να στερούμαι κι ότι άλλο. Σα το κακομαθημένο που έχει κολλήσει άγρια. Κι ελπίζω να με ημερέψει ένα χάδι. Η στοργή που είπε ο ποιητής να έρθει να με βρει να με ξυπνήσει από του έρωτα τον εφιάλτη. Μα η στοργή φαίνεται να είναι αυτή που περισσότερο κι από τον έρωτα με τρομάζει. Το διευκρινίζει κι ο ποιητής. Χίλιες φορές να στεριθείς χίλιους έρωτες παρά τη στοργή. Κι από στοργή γράφω. Αν έγραφα από έρωτα θα έβρισκα να παίξω ένα σύστημα, πάνω από τα μισά δεν θα ήταν για να τα παρουσιάσω, δεν τα γράφω από χαζομάρα. Πονώ για την κατεκτημένη μου χώρα και σαμποτάζ στον έρωτα κάνω. Δεν μου λείπει ο έρωτας, όπως και στον ποιητή που μιλάει για την στοργή η στοργή μου λείπει κι η στοργή η σύντομη αυτή που τα βλέπεις όλα και σε στοιχιώνει και είναι όλα άδεια και πολύ δύσκολα χωρίς αυτή. 

Ένα κείμενο που με προβληματίζει

Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι, που ενώ τσουρουφλίζονται μονάχα για στοργή, βρίσκονται διαρκώς μπλεγμένοι μέσα σε ατέλειωτες και φτηνές ερωτικές ιστορίες.




Φυσικά όλος αυτός ο ζήλος τους πη­γαίνει, κατά κανόνα, χαμένος, κι έρχονται στιγμές που η από­γνωση τους αρπάζει απ’ το λαιμό, και δεν ξέρουν πια τι κάνουν.

Για να σταματήσουν, πάντως, τους είναι εντελώς αδύνατο. Συνή­θως μάλιστα οι εκλεκτότεροι απ’ αυτούς δικαιολογούνται, βαφτί­ζοντας όλη αυτή τη χυδαιότητα αναζήτηση.




Η αποτυχία τους οφείλεται, νομίζω, στο ότι ακολουθούν τον κοινό προαιώνιο δρόμο. Η απλή λογική βέβαια ισχυρίζεται ότι για να δεθείς πραγματικά μ’ έναν ξένο άνθρωπο πρέπει να τον κατέ­χεις ολότελα, όχι μονάχα στο πνεύμα αλλά και στο σώμα. Γι’ αυτό το λόγο κι ο έρωτας είναι τόσο πρώτος στη γενική εκτίμηση. Παρόλη όμως την ερωτική επίδοση, στον κόσμο επικρατεί φοβερή μοναξιά. Ξέρω εντούτοις πως το απελπιστικό αυτό κενό δεν το αντι­λαμβάνονται όλοι. Οι πιο πολλοί είναι απλώς δυστυχισμένοι.




Γι’ αυτό πιστεύω πως δεν είναι δυνατό, όχι να αγαπηθείς, αλλά ούτε να εκτιμηθείς από ένα πρόσωπο, εάν αρχίσεις απ’ την ερω­τική εμπειρία. Και επίσης, ότι δεν μπορεί με κανένα τρόπο να δια­τηρηθεί χωρίς σκιές η πρώτη στοργή, αν εν τέλει αποβλέψεις στο σώμα. Η στοργή είναι αφάνταστα ανώτερη απ’ τον έρωτα, και, εκ των πραγμάτων, ασυμβίβαστη μ’ αυτόν. Αφήνω πια ότι προσπαθώντας να συνδυάσεις στοργή και έρωτα κλείνεσαι μέσα στο ένα φύλο.




Το πράγμα φαίνεται καθαρά στο γάμο. Συνήθως κανένας απ’ τ’ αντρόγυνο δε βρίσκει και την ψυχική αυτάρκεια μέσα σ’ αυτή τη σχέση. Ακόμα και στην εποχή των ερώτων υπάρχουν οι φίλοι, η κάποια υπόσχεση της στοργής, που για χατίρι τους πολλές φορές θυσιάζονται τα ραντεβού ή και ο ίδιος ο έρωτας.




Η στοργική όμως σχέση δε θυσιάζεται ποτέ για τον έρωτα, έστω κι αν παραμε­ρίζεται φαινομενικά, ιδίως στις αρχές του. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει μάλλον ζήτημα χρόνου, και όχι πραγματικής εξαλείψεως.

Πιστεύω πως χωρίς έρωτα ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει μια χαρά. Ιδίως, αν έχει δοκιμάσει την απάτη, μπορεί να μην αισθά­νεται καθόλου την έλλειψή του. Αλλά χωρίς στοργή τα πράγματα είναι δύσκολα και ο κόσμος άδειος. Όταν υπάρχει στοργή, μπορεί να μην υπάρχει έρωτας — σου φαίνεται πως τίποτα δε λείπει. Αν μάλιστα απ’ αυτό κινδυνεύει η στοργή, επιβάλλεται έρωτας να μην υπάρχει. Πάντως το ίδιο πρόσωπο για να χαρίζει και τα δυο, μάλ­λον αποκλείεται.

Γι’ αυτό συνήθως η στοργή αναπτύσσεται ανάμεσα σε πρόσωπα του ίδιου φύλου ή συγγενικά, όπου δεν ξεφυτρώ­νει κάθε τόσο το ερωτικό εμπόδιο. Εξάλλου, ούτε και συ ο ίδιος μπορείς να χαρίζεις και στοργή και έρωτα στο ίδιο πρόσωπο. Αν συμβαίνει να το νομίζεις αυτό, απλώς τυφλώνεσαι απ’ την επιθυ­μία και ξεγελάς τον εαυτό σου. Ίσως όμως να μην μπορούν να συνυπάρξουν μέσα σου, ούτε και στην περίπτωση που προέρχονται από διαφορετικά πρόσωπα. Ο έρωτας είναι ή μάλλον έχει καταν­τήσει καθαρή ιδιοτέλεια, ενώ η στοργή δεν αποβλέπει σε τίποτε τέτοιο.




Συμφωνώ ότι πολλοί άνθρωποι, που παραπονιούνται πως είναι έρημοι, φταίνε κι οι ίδιοι για την κατάστασή τους. Η στοργή τους δόθηκε, αλλά την απόδιωξαν, γιατί δεν ήρθε από κει που αυτοί θέλαν. Δεν καταδικάζω κανένα, αντίθετα καταλαβαίνω απόλυτα. Είναι αλήθεια ότι η στοργή αποχτά τη δύναμή της και γίνεται αποδεχτή, όταν προέρχεται από πρόσωπα που κατά βάθος συμπαθούμε. Πρέπει κατ’ αρχή να υπάρχει κοινή συμπάθεια, αλλιώς η προ­σφορά ξενίζει. Ποτέ όμως δεν επιτρέπεται η συμπάθεια αυτή να φουντώσει ή πολύ περισσότερο να εκδηλωθεί με λόγια και αμφί­βολες χειρονομίες. Αν συμβεί αυτό, η στοργή φτεροκοπά για λίγο διάστημα ανάμεσά τους, και μετά σβήνει. Τραβάει ο καθένας για τους έρωτές του. Κι έρωτες βρίσκεις αρκετούς· τον ένα καλύτερο απ’ τον άλλο.




Όταν όμως σ’ αγγίξει η στοργή, ξαφνικά ωριμάζεις. Νιώθεις σαν τον μεταξοσκώληκα, που έφτασε η ώρα του για το κουκούλι. Ούτε τρώει, ούτε ησυχάζει πια, παρά μονάχα κοιτάζει ψηλά, ζητώντας τόπο για απομόνωση.




Όταν σου δώσουν επιτέλους τη στοργή και σε τυλίξει η τέλεια σχέση, πρέπει να φεύγεις απ’ όλους μακριά, ακόμα κι απ’ το πρό­σωπο που σε ανάστησε. Μέσα σε λίγο καιρό τα έχεις μάθει όλα. Γνώρισες πια την άλλη ύπαρξη, γνώρισες όλους τους ανθρώπους, κι επομένως και τον εαυτό σου. Δεν έχεις ανάγκη ούτε από έρω­τες, ούτε από άλλες περιπλανήσεις.




Πρέπει να φύγεις γρήγορα μα­κριά και να κλειστείς. Είναι φόβος να τα καταστρέψει όλα η ζωή με τις μικρότητες που θα παρουσιάσει, κι επάνω σου, αλλά κι επάνω στο άλλο πρόσωπο, εφόσον προϋπάρχει και στους δυο τόση προϊστορία. Εκτός αυτού είναι κι ο κίνδυνος απ’ τους γύρω ανθρώ­πους, ιδίως τους πρώην φίλους.




Δεν ξέρω αν αυτά που σκέφτομαι προάγουν ή όχι την ανθρώπινη υπόθεση. Κι όχι βέβαια πως δε μ’ ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Το πρώτο όμως που προσπαθώ, είναι να μιλώ με ειλικρίνεια, με ευλάβεια μάλλον. Διψώ για εξομολόγηση, που πάντοτε ανακουφίζει κάπως.



Γιώργος Ιωάννου, Ώρα για το κουκούλι

Εκδόσεις Κέδρος.

 

Είδα στον ύπνο μου πως πήγαινα σπίτι μου μέσα από κάτι υπόγειους αυτοκινητόδρομους στα Τουρκοβούνια κι έφτασα και γινόταν μια δεξίωση στο πατρικό μου μιας πρεσβίας μιας χώρας της Ασίας που ήταν όμορφοι μελαχρινοί πρασινομάτιδες αλλά καθώς κατάλαβα ήταν φανατικοί ισλαμιστές. Ανάμεσα στον κάτω όροφο που ήταν οι άντρες και στον απάνω που ήταν οι γυναίκες κάπου στις σκάλες ήταν ένα έργο τέχνης που κατήγγειλε εγκλήματα δικαιωμάτων σε αυτή τη χώρα και προσπαθούσα να φωτογραφίσω μια λέξη που έγραφε και το δήλωνε αλλά μου έβγαινε θολή και δεν μπορούσα να την διαβάσω. Όταν ανέβηκα πάνω γνώρισα τις γυναίκες που μου φάνηκαν όλες να υποκρίνονται ευτυχία και καλούς τρόπους και πως όλα είναι εντάξει από ανάγκη. Παίζαμε παιχνίδια σαν επιτρεπέζια και γνώρισα και μία που μου φάνηκε αυθεντική και μου είπε ότι είναι μουσικός και αρχίσαμε να κολλάμε σα να υπήρχε κάτι ερωτικό μεταξύ μας και βρεθήκαμε σε μια τεράστια αίθουσα που υπήρχαν μοντέρνα και μεταμοντέρνα έργα στους τοίχους κι ένας μόνο καναπές που κάτσαμε και αγκαλιαστίκαμε να το κάνουμε κι ήταν σα να ένιωθα που φασωνόμασταν αλλά δεν την έβλεπα ήταν λες και το έκανα με τον αέρα. Και έφυγα βγήκα από την αίθουσα και κατέβηκα τις σκάλες και μου μιλάγαν διάφοροι από τους άντρες αλλά τους απέφευγα γιατί πνιγόμουν κι ήθελα να βγω έξω και τα κατάφερα και βγήκα έξω και είδα πάλι την κοπέλα με ένα παιδί στην αγκαλιά κι ένα άλλο πολύ βρέφος ξανθό μπρούμιτα να κοιμάται στις πέτρες στον χωματόδρομο και το έπιασα από το κεφάλι και τον ποπό του και το σήκωσα χωρίς να ξυπνήσει και το κράτησα αγκαλιά και  κάθησα δίπλα στον δρόμο κι έβαλα την πλάτη μου σε κάτι μεγάλες πέτρες και κράταγα με ανακούφιση το μωρό ότι το έσωσα και ήταν τώρα ασφαλές στην αγκαλιά μου να μη το πατήσει κανείς στον δρόμο. 

ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ

 

Πρώτα θα βρω ένα άσπρο άλογο και μετά θα επιληφθώ για την ολοκλήρωση του παλατιού μας. Τα ξέρω αυτά, τα έχω δρομολογίσει. Και θα μπορούσα και τώρα αμέσως δηλαδή αν δεν προτιμάς να τα κάνω με τα χεράκια μου να τα παραγγήλω έτοιμα από την Βόρια Κίνα. Να μου έδινες μια ευκαιρία να μπορώ να σου μιλήσω πρόστιχα δικαιολογημένα και να σου φαίρομαι σα να μου χρωστάς. Μα πάντα είμαστε ΕΝΑ αγάπη μου και δεν έχει σημασία κάπου μια τέτοια συμπεριφορά πέρα από διακοσμητικούς λόγους. Αλλά περισσότερο με ενδιαφέρει να αγαπήσω τα αρχίδια σου που προσεύχομαι να είναι καλά όπου κι αν είναι και ρωτώ όλους μας τους εαυτούς αν τα έχει δει κανείς. Όσο κι αν με ενόχλησε που δεν ήθελες να δεις τα δικά μου την ώρα που μου ήρθε η ακατανίκητη επιθυμία να στα δίξω. Έχω μεγάλη αγωνία να δω αν έχεις ωραία αρχίδια, ακόμη πιο ωραία κι από τα δικά μου. Αυτή είναι η πιο βασανιστική μου αμφιβολία και συχνά η υποθετική μου απογοήτευση. Θέλω να έχουμε και οι δύο πλανητικά αρχίδια και χάνω  τους ρόλους και την σειρά και με φυσάει αέρας και με παίρνει και με σηκώνει λες και είμαι ένα αρχίδι του ενός γραμμαρίου και ούτε. Ενώ είμαι και είσαι και το άλογο και το παλάτι. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος αμφιβολίας για τις δυνατότητες και την δυναμική μας. Το πόσο καλά τα έχουμε καταφέρει ως τώρα και πόσα πράγματα έχουμε δημιουργήσει. Και πόσο καλά κρατάμε τις ισορροπίες μέσα στην τρέλα κι αν θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν ισορροπημένο διάλογο ζωής και βιώματος. Να είμαστε ο κεντρικός εαυτός μας έξω από τις λέξεις και τις σκέψεις αλλά στις πράξεις και την αλληλεπίδραδη χωρίς σιγαστήρα ή φίλτρο και πανοπλία. Θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε με τα σώματα για όλα μια κι έξω. Δεν θέλω να πεθάνω ως μύθος κι υπόθεση. Ούτε να βαφτίσω το κρέας φακές και τις φακές κρέας. Ή να έρθει κάποια στιγμή να πω πως ξόδεψα την ζωή μου σε μια χαζή εμμονή. Ξέρω πως δεν παίζω καλά ούτε στα χαρτιά ούτε το σκάκι αν και εσύ είσαι ο ομοφάγος κι εγώ είμαι αυτός που τα τρώει σχεδόν καμμένα. Κι οι κινήσεις σου είναι πιο μετρημένες και στοχευμένες από τις δικές μου που είναι πολύ περισσότερες αλλά σχετικά βιαστικές και πολλές φορές πρόχειρες και τις κάνω για να τις κάνω και για να μην εκραγώ δηλαδή να μη σκάσω και μοιάζω με κάποιον που πνίγεται και μάλλον άμα σε ακουμπήσει θα σε βουλιάξει. Βέβαια δεν είναι τα πράγματα όπως φαίνονται. Γιατί συνεχίζω τεκμηριομένα να υποστηρίζω πως είμαι πολύ σοβαρός και αξιόπιστος άνθρωπος με ταλέντο στην επιβίωση στις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης και στις μεταβάσεις και τις αλλαγές. Και πιστό σκυλί δια βίου. Μπορεί να μου εμπιστευθεί κανείς τρελά πράγματα. 

Δε με νοιάζει να φάω τα μούτρα μου, να αποτύχω, να με κάνεις μιας χρήσης να δω τον διάολο μπροστά μου ή δεν ξέρω κι εγώ τί άδοξο κτλ να μας συμβεί ας μας συμβεί ότι είναι να μας συμβεί. Να μας συμβεί ότι είναι να μας συμβεί. Αν είμαστε στο 16 και θα είμαστε καλύτερα στο 17 και στο 18.. και τρώμε από τις σάρκες μας τώρα έτσι. Και οι γραμμές στο χέρι και οι γραμμές στο χαρτί. Πόσο μαζώχα είμαι θε μου στο 17 δεν προβλέπεται προσγίωση δεν προβλέπεται πριν το είκοσι. Και σου φωνάζω πάρε το μηδέν. Το μηδέν μπορεί να είναι όποτε θέλεις. ΘΕΛΕΙΣ; Αυτή είναι η ερώτηση που είναι ταυτόχρονα και απάντηση και αρχή και τέλος και ποτέ και πάντα. Να σε δω μάτια μου.. τόσο δύσκολο είναι; ένα λεπτό θα σου πάρει.

 

Εσύ κοιτάς πολύ ψηλά. Χρειάζομαι ένα άσπρο άλογο άμεσα. Κι ένα παλάτι. Και θα τα βρω. Διότι δεν είναι τυχαίο που το αρχαιότερο στέμμα στην Ευρώπη βρέθηκε το 2018 στα χωράφια του παππού μου και ανήκει σε μάγο βασιλιά πολεμιστή.

Κάπου υπάρχει ένα νησί μόνο για μας στην οικουμένη

 

Είμαι στο κρεβάτι μου κι έχω κάποια βιβλία εδώ και μελετάω. Είναι μέρες που έχω να βγω εκτος από την ημέρα που πήγαμε στη θάλασσα και ξανα αρρωστήσαμε και σήμερα που πήγαμε στους γιατρούς. Μου λείπουν ερεθίσματα δηλαδή φρέσκα υλικά και ενέργεια γενικά μου λείπει διάλογος και φίτμπακ. 

Εσύ είσαι στην τελείως άλλη πλευρά που δλδ έχεις φρέσκα υλικά και ερεθίσματα και θα μπορούσες φαντάζομαι να φτιάξεις κάτι για να μου προσφέρεις αν ήθελες κι ένιωθες ωραία να δώσεις. 

Πάει πολύς καιρός που έχω να νιώσω πως έχεις κάτι για μένα ή που έχει παραλήπτη στον πυρίνα του έστω εμένα, πάει πολύς  καιρός γενικά που έχεις να δημοσιεύσεις κάποιο ποίημα ή κείμενο για το θέμα μας τέλος πάντων.

Έχω παράπονα και δεν θα το ανέφερα αν είχα ακόμη κάποια ελπίδα ή αν ένιωθα πως ακόμη παίζεται κάτι αλλά τώρα οι ελπίδες μου είναι... μπαγιάτικες. Του έρωτα του αξίζει η μάχη. Του έρωτα του αξίζουν τα μεγάλα αισθήματα, η εμπάθεια και η εκδίκηση δεν του αξίζουν ούτε η αδιαφορία ούτε η λιποταξία ούτε η αποφυγή κτλ. Αν και πολύ χαίρομαι όταν σε πονάω και σε ερεθίζω. 

Μα πόσο να λέμε για έτη πεταλούδας για κατάληλλες συνθήκες και για δοκιμασίες ανάποδες και τεστ κι άλλα τέτοια παρηγορητικά και αποφευκτικά κτλ για να σε δικαιολογώ και να παρηγοριέμαι μήπως και βρω την ενέργεια να ξαναπροσπαθήσω. 

"Που είναι η αγάπη σου που είπες θα μου δώσεις, δηλώσεις που μείνανε δηλώσεις." 

Όμως αν η μεταφορά δεν είναι ισάξια με την κυριολεξία τα γραπτά σου θα απευθύνονται σε ανισόρροπους να το ξέρεις. Τα λόγια είναι ξόρκια. Σελ. 81, 82, 83, παραδίνομαι. Και ακόμη δεν ξέρω αν κάνεις δημιουργία σύνθεση κολλάζ ή είναι δικά σου αυτά τα τέλεια κι έχω λοιπόν ελπίδα. 

Κι αν είναι άλλος ο παραλήπτης θα ήθελα να ήξερα γιατί δεν θα με πλήγωνε αυτή η περίπτωση απλά θα λυπόμουν γιατί θα ήταν όλο μια νοθεία και δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση αυτού που μου μοιάζει εμένα και κάποιων άλλων λογικά αν είναι έτσι θα μοιάζει σε πέντε έξι. Όπως το προλόγισες κι όλας κάπου με περίσιο δηλητήριο. Αλλά αν είναι έτσι δεν είναι καρμική η σχέση μας αλλά γράφεις και είμαι είσαι είναι ένα μιξ ένας όμορφος αχταρμάς. Εντάξει, ας το πούμε κολάζ, είναι και το κολάζ σπουδαία τέχνη, δεν την απαξιώνω αλλά δεν είναι αυτό που αποζητώ το κάτι το αντάξιο μου τέλος πάντων. 

Η κυριολεξία λοιπόν καλείται να είναι ισάξια της μεταφοράς για να είναι ποίημα το ποίημα, να είναι σφαίρα συμπάντια και κόσμος που αέναα ταξιδεύει. 

Οι ορμόνες μου είναι πειραγμένες. Τρώω κρέμα καραμελέ με σαλάμια τσορίτος. Είμαι μούσκεμα αλλά αν κάνω να το παίξω καταλήγει μαρτύριο. 

Σε χρειάζομαι στο λέω τόσον καιρό. Μα δεν σου καίγεται καρφί. Δεν ιδρώνει το αυτί σου. Δεν έκανες ούτε δέκα μέτρα για ένα φιλί. Αδιαφορείς ή έχεις άρνηση;

Μάχαιρα αν έδωσες μάχαιρα θα λάβεις. 

Κι η καταφρόνια σου κατάρα να σου γυρίζει. 

 

Πήγαμε νοσοκομείο και παιδίατρο και κάναμε τεστ και εξαιταστήκαμε. Βγήκαμε αρνητικοί στον γκόβιτ και χάρηκα πολύ και η καινούρια διάγνωση μας είναι φαριγγίτιδα.  Εμένα μου γράψανε αντιβίωση 6 μέρες οκμεντίν 875 και στα παιδιά τίποτα. Βουτιές μας είπε να κάνουμε ο καλός μου ο παιδίατρος. Ησύχασα τελείως. Όλα καλά. Αύριο μάλλον θα ξαναπάμε Ελαία.

 

Είδα και σήμερα τρελό μεγάλο όνειρο. Είδα ότι ζούσα στην Αθήνα και ότι μαζεύονταν κόσμος σπίτι μου για να μάθει πως λειτουργούν κι αν λειτουργούν αναρχικές ομάδες αλλά κανείς δεν πίστευε πως λειτουργούν και μόνο τρώγανε σουβλάκια και πίνανε μπύρες. Με πήρε ο Ντίντι και πήγα στην αστυνομία φορώντας μόνο μια μεγάλη άσπρη αντρική φανέλα. Εκεί γνώρισα τον Φρανκ τον σάμουράι που ήταν ο γραφιάς της αστυνομίας που άκουγε τις ιστορίες και έγραφε τα πιθανά σενάρια για να εξιχνιαστούν τα εγκλήματα. Γνωριστήκαμε και προσπαθούσε να με πείσει να του πω την ιστορία μου για να βοηθήσει. Αλλά το σκεφτόμουν και δεν έλεγα τίποτε και μου έδειξε ένα τετράδιο με σημειώσεις μιας πόρνης για να δω ένα παράδειγμα και το πήρα και με έστειλε με έναν πολύ φιλικό ζητά σπίτι. Κάναμε μια πολύ ωραία βόλτα που περνάγαμε από όπου θέλαμε άσχετα με την κίνηση. Το σπίτι είχε στην πόρτα πολλές κλειδαριές σα γρανάζια με συνδιασμούς. Εκεί βρήκα τα παιδιά μου και τα εγγόνια του Μήτσου και φάγαμε πρωινό ψωμί με κρέμα τυρί κι είδα απέναντι από το παράθυρο ένα ηλιόλουστο πάρκο με παιδάκια και βγήκα να τα πάω αλλά μόλις βγήκα ήταν συννεφιασμένα και δεν υπήρχε κανείς. Τότε με πήρε ο Φρανκ να με ρωτήσει τι κάνω κι αν αποφάσισα να πω την ιστορία και ενώ ένιωθα πολύ άνετα μαζί του δεν ήμουν έτοιμη να μιλήσω γιατί σκεφτόμουν ότι ο στρατός είναι πιο ισχυρός από την αστυνομία. Και δε θυμάμαι κάτι άλλο, κάπου εκεί ξύνησα.

 

Μ' αρέσουν πολύ οι γωνίες του προσώπου σου. Είναι έντονες και αυστηρές. Γι' αυτό όταν βάφεσαι πολύ, αντί να τονίζεται η θυληκότητα σου, αντρεύεις. Είναι κάτι περίεργα ωραίο αυτό με εσένα, ίσως να είναι και δικιά μου ιδέα. Αλλά τρώγονται όλα αυτά; Θα βαρυστομαχιάσω. Λογικά θα είναι βρόσιμα φαντάζομαι να μη παθαίνεις τίποτα..   Τί γεύση να έχουν.. 

Εμένα αυτός είναι ο μόνος προβληματισμός που μου έχει μίνει.

Χορεύουμε;

Έχει φοβερή θέα στο μπάνιο..

Αγάπη μου χαίρομαι που κάνεις δημόσιες εμφανίσεις διότι ξεπαίρνεις και αποκτάς περισσότερη τόλμη στον τομέα κοινωνία. Έστω που ξεκίνησες με την άγονη γραμμή. Χάρηκα και φώλιασε μέσα μου κάτι σαν ελπίδα να μιλήσεις και σε εμένα. 

 

 

Σε είδα στον ύπνο μου. Είχα μεγάλη μηχανή και  ήμουν σε ένα κρατίδιο της ιβιρικής που ήταν η Βραζιλία και η αισθητική και το μέγεθος ήταν κάτι ανάμεσα στην Πάτρα  και την Γρανάδα κι έμενα σε έναν πεζόδρομο που λεγόταν Φιλίς και δούλευα σε γραφείο. Παρακολουθούσα μια εγκατάσταση ζωντανά και μαζί σε μια εφαρμογή από το τηλέφωνο όταν είδα και μια φωτογραφία σου και κάπως τρελάθηκα κι άρχισα να μιλάω στην εφαρμογή σα να ήσουν εσύ. Κάποια στιγμή ήταν δυο άνθρωποι μπροστά μου που προσπαθούσαν να γίνουν ζευγάρι και η γυναίκα του μιλούσε με πολύ έξυπνο τρόπο κι αυτός έκανε ωραίες κινήσεις και το σχολίασα σα να σου έκανα μετάδοση όπως μίλαγα στην εφαρμογή στο κινητό και μου απάντησες και αρχίσαμε να μιλάμε. Εσύ ήσουνα στην Ελλάδα αλλά όπως μου μιλούσες φανταζόμουν όλες τις κινήσεις του προσώπου σου και ήταν σα να σε έβλεπα. Μιλούσαμε γλυκά ωραία κι ένιωθα μια απίστευτα όμορφη ένταση και λέγαμε για την ζωή μας και σου έλεγα πως προσπαθώ να κόψω το χάπι του θυρωειδή με λάδια και βότανα και μου είπες ότι παίρνεις Ζάναξ κι εκεί σκοτείνιασε και σκέφτηκα ότι έχουμε τεράστιες διαφορές και μου είπες κι όλας ότι σου είχαν πει τα χειρότερα για μένα κάποιοι φίλοι σου που έβαλα στο σπίτι μου τότε με το φεστιβάλ και είδα μπροστά μου ένα χαόδες χάσμα ανάμεσά μας και ξύπνησα και ήταν ακόμη σκοτάδι έξω δεν είχε βγει ακόμη ήλιος ήταν έξι περίπου το πρωί. Και στριφογύριζα στο κρεβάτι μου μέχρι που σηκώθηκα πριν μισή ώρα.

Κάτι τρομερό συμβαίνει αλλά

 

Που να ξέρω 'γω τί συμβαίνει.

 

σελ. 47

Τρία στα τρία

Τα μάτια σου τί έχουνε πάθει

 

Θα ήμουν πολύ καλύτερα αν σε έβλεπα χαρούμενη ή έστω μ' αυτό το κάπως εξυπνομυστήριο σα να σκέφτεσαι κάτι τελείως δικό σου. Θα ήμουν εντάξει με την έννοια πως δεν θα υπήρχε κάποια χρησιμότητα για την ύπαρξή μου, κάτι να κάνω. Αν και ακόμη και σε αυτή την κατάσταση δοκίμασα ότι συμβατό με την προσωπικότητά μου μπόρεσα να δοκιμάσω και δεν έχω τελειώσει. Βέβαια μου έχουν μίνει τα πολύ μεγάλα χωρίς να έχω βρει ούτε έναν σταθμό για ανεφοδιασμό. Πράγματα που δεν θα επέλεγα από μόνη μου και δεν θέλω και μόνη μου να τα ζήσω. Η έλειψη ελπίδας έχει καταλαγιάσει κατά πολύ την τρέλα μου όχι όμως τόσο που να μπορέσω πάλι να τραβήξω την μοναχική γραμμή μου ώστε να αφιερωθώ να ασχοληθώ με τα πράγματα που άφησα τότε στη μέση.  Πράγματα που πρέπει όμως κάπως να ασχοληθώ έστω κάπως να κλείσω. Τέλος πάντων έλεγα πως δεν φαίνεται να είμαστε χαρούμενοι με την έκβαση της ιστορίας.. και όντως μοιάζει να είναι η πιο τρύπια ιστορία που πέρασε από την γη, δυο φορές. Ας πούμε ότι από την τρύπα βγήκαν και μείναν κάποια έργα. Να τα διαβάζουνε στο μπάνιο οι δυσκοίλιοι. Ψεύτικα αίματα να τα πίνουν οι ξενερωμένοι. Παρηγοριά στον άρρωστο. Αλοιφή για κάλους. Και συμπαράσταση στον ποιητή που αγιάζει γιατί.. γιατί δε βρίσκει αυτό που θέλει.

 Όμως όσο αποτυχημένα ως προς τον άλλον και να είναι αυτά που μας αρέσουν ας συνεχίσουμε να τα κάνουμε. Και που αγαπώ και κάποια χρώματα που μισείς και που αγαπάς και κάποια που μισώ αυτό μάλλον συμβαίνει για μια σφαιρική άποψη της ανθρωπότητας. 

Τόσος κόπος για να λιγοστεύει όμως η χαρά; Τί μπορεί να φταίει. Τί να λείπει, ποια ικανάτητα..

 

Ξύπνησα το πρωί και τα μάτια μου δεν άνοιγαν από τις τσίμπλες. Βγάζω συνέχεια κίτρινες μίξες και ο λαιμός μου και η γεύση μου είναι χάλια. Αλλά δεν το έβαλα κάτω. Πήγα και έκοψα πολλά καλάμια και τα κουβάλησα στην παραλία και το απόγευμα ξεκίνησα να φτιάχνω σκιά όταν η Νέδα ήταν τόσο ζαβλακωμένη που δεν μπορούσε να σταθεί όρθια και την θερμομετρήσαμε και είχε 39,8 πυρετό και της έδωσα αντιπυρετικό και τα μάζεψα και γύρισα σπίτι. Της έχει πέσει τελείως τώρα αλλά όπως και να το κάνεις πρέπει να μίνουμε απύρετοι πάλι τουλαχιστον 2 μέρες για να επιχειρήσουμε να συνεχίσουμε τις διακοπές μας. 

Ήθελα να σου έβγαζα φωτογραφίες που έχω φτιάξει διάφορα εκεί πέρα αλλά έφυγα άρον άρον. Τρόμαξα, στρέσαρα με τόσο πυρετό. Φάση θα χει να έχουμε κανα λονγκοβιτ. Μας έχει καταστρέψει τον μισό Αύγουστο αυτή η βλακεία.

 Αναρρώσαμε και ήρθαμε πάλι επιτέλους στην Ελαία. Θα το κλείνω το τηλέφωνο για να φυλάω την μπαταρία. 

Έχω γενικά πεσμένη ενέργεια. 

Να περνάς καλά. Ότι βρέξει ας κατεβάσει. 

 Φιλιά

 Αλλά εντάξει έρωτά μου δεν είναι και  τίποτε ανησυχητικό . Τραβάω μια μαλακία και μου περνάει.

Έρωτας τα χαράματα και έρωτας το ηλιοβασίλεμα

 

Γλυκά τρυφερά κι ευαίσθητα χάδια

Υγρά απαλά φιλιά 

Χορευτικοί σπασμοί

Βαθείς τραγουδιστικοί αναστεναγμοί

Βλέμματα λατρείας

Αβίαστη αγκαλιά δοτικά εξερευνητική.

Πίστη κι υποταγή στις ορέξεις της ευτυχίας.

Τέτοια παρεδώσε γυρεύω.

Είναι η ανάγκη πολύ μεγάλη

Μα μόνο καλοί άνθρωποι συμφιλιωμένοι μπορούν να τα δώσουν και να τα πάρουν αυτά.