(Νιώθω ήσυχα σταθερά κι ισορροπημένα. Θέλω το σύμπαν μαζί μου. Καμιά εγρήγορση, κανένα άγχος, μόνο μια βαθιά εσωτερική προσευχή. Σα να τελείωσα το τεστ, να ηρέμισα και να περιμένω τα αποτελέσματα.)
Βοήθα με σύμπαν και δώσε μου ότι αξίζω.
Σύμπαν, εσύ που ξέρεις πόσο το θέλω
κι αν υπάρχω γενναιόδωρα στη ζωή μου,
τώρα είναι μια στιγμή που
προσεύχομαι να με ευνοήσεις.
Φύλαγέ μας Θε μου από τους πονηρούς.
Να είναι οι μόνοι πόνοι μας
αυτοί της δημιουργίας και του αγώνα.
Η ζωή είναι μουσική. Άπαξ και ξεκινήσεις και μπεις στο κομμάτι της να παίξεις δεν γίνεται να σταματήσεις. Καλείσαι να βρίσκεις να πατάς στον ρυθμό να κάνεις τα γεμίσματά τα γυρίσματά σου και να συνεχίζεις. Ακόμα κι αν χαθείς σε ένα μέτρο μετράς το επόμενο και πηδάς μέσα. Χωρίζεις τα όργανα της μπάντας σε επίπεδα. Απομονώνεις τα ντραμς και τα μπάσα και τα παίζεις συνέχεια στο κεφάλι σου κεντρική δόνιση γιατί αυτά είναι ο σκοπός σου. Οι υπόλοιποι μπορούνε να παίζουν ότι θέλουν. Αν είσαι κλαρίνο πχ σαξόφωνο ή βιολί δεν πατάς πάνω στη φωνή του τραγουδιστή αλλά την βάζεις αντίκρυ σου και κάνετε διάλογο. Αν είσαι η μελωδική κιθάρα ή το πιάνο χρειάζεται να γίνεσαι ίδιος με την φωνή. Η ζωή είναι μουσική και σε θέλει συγκεντρωμένο και σχεδόν ασταμάτητο. Ξέρεις τις παύσεις και τις περιμένεις. Ξέρεις τις άρσεις και παίρνεις φόρα σαν τον Τεντόγλου. Όσο παίζεις γίνεσαι καλύτερος, όσο παίζεις με άλλους γίνεσαι πιο δυνατός και ανοίγεις. Η οικογένεια σου είναι η μπάντα σου και η μπάντα σου είναι η οικογένειά σου. Ο μουσικός νιώθει ευδαιμονία παίζοντας, ξεδίνει, γιατρεύεται, βρίσκει την αρμονία στο μέσα του και το έξω του που την μοιράζεται με το όλον. Παίρνει την φλόγα από το κεράκι της ψυχής του και τη μεταλαμπαδεύει γύρω του. Αυτό αρκεί για να νιώσει το τί μπορεί να είναι η ευτυχία, η ψυχή, το φως, η αιωνιότητα, ο έρωτας, ο ζωοποιός πόνος και η χαρά του. Γιατί στη μουσική χρειάζεται να γυμνάσεις τόσο κάποια μέρη του σώματός σου μέχρι να παραμορφωθούν. Χρειάζεται την σιωπή που θα σε κουρδίσει. Χρειάζεται να κρατάς ζεστό το όργανό σου, να υπερπηδάς επί τόπου τα όποια λάθη σου και να τα κάνεις στολίδια. Να μην ξεχνιέσαι και να μην επηρεάζεσαι από τους έξω της ήχους. Να νιώθεις ο εραστής της, ο μάγος κι ο ιερέας της. Η μουσική είναι η ζωή. Κι εμένα μ’ αρέσει από όλα τα όργανα να ευχαριστιέμαι το κλαρίνο. Μπορεί με τα ντραμς να ξεδίνω, μπορεί με την κιθάρα να νιώθω επιτέλους τελείως λογική να νιώθω δεμένη στον κοσμοπύραυλο. Όμως το κλαρίνο με κάνει ακροβάτη, μου δίνει μια ελευθερία άγρια κι ατέλειωτη, όπως είναι πραγματικά η ελευθερία, στο πως θα συνομιλήσω με τον πρωταγωνιστή που είναι η φωνή. Στην ζωή μου αποφάσισα ότι μ’ αρέσει να είμαι κλαρίνο, για όλα όσα το χαρακτηρίζουν. Και θέλω να είσαι η φωνή. Αλλά δε θέλω να το παίξω το συγκεκριμένο γιατί έχει σε άλλον την αφιέρωση. Έτσι είναι τα καλά κλαρίνα, βαριά διεκδικητικά και πάνω από όλα. Γιατί όταν παίζουνε όπως πρέπει να παίζουνε έχουνε τέτοια δυναμική που τα καλύπτουνε όλα τα άλλα όργανα. Ίσα με τη φωνή.
δεν υπάρχει κουμπί που να το πατάς και να γίνονται όλα υποφερτά και ωραία;
.. υπάρχει. αλλά πουν το. και να δουλεύει.
Έχω βρει κι αυτό εδώ, ωραίο φωτεινο ανατολικό αλλά είναι πολύ μικρό, μόνο σαν τροχόσπιτο βγαίνει διαρύθμιση. Το ατού του είναι που δίπλα απ' το γραφείο σου. Θα πετάγεσαι το πρωί να με βλέπεις; Αν μπορείς να πετάγεσαι τα πρωινά να το πάρω.
Αυτό στη Φυλής είναι κι αυτό ανατολικό κι έτσι είναι τώρα μέσα, όχι μεγάλο αλλά αρκετό.
Έχει ύψος για οντάδες να φτιάξω για τα παιδιά πατάρι κι έχει και μια δωματιάρα στο υπόγειο σούπερ υπόγειο χωρίς υγρασίες χωρίς σωλινες νερού με τις σωστές ζεστές σωλήνες της θέρμανσης δλδ και φεγγίτη. Και πάνω το μπάνιο έχει μεγάλο παράθυρο. Γενικά καλό αερισμό και άπλα έξω από τα οικόπεδα γύρω γύρω. Και επενδυτικά έχει πολύ μέλλον.
Όποιο και να πάρω θα μου κάνουν καταξιωμένοι φίλοι δώρο τα σχέδια, για την βιτρίνα ντεκορατέρ και για την διαρύθμιση αρχιτέκτον από την Ρώμη κορυφαία τύπισσα. Και σίγουρα θα βγει κουκλί ανθρώπινο και πλήρως αξιοποιημένο.
Το άλλο στην μοσχονησίων στην πλ.Αμερικής είναι το πιο μεγάλο και το πιο κυριλέ κτηριακά αλλά δεν έχει αρκετό φωτισμό κι αερισμό και δεν παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον η γειτονία όπως τα άλλα δύο.
Αν είναι να πετάγεσαι από το γραφείο την γράφω την επένδυση και έρχομαι Γκύζη. Πες μου όμως γιατί είμαι κι επιστήμον της οικονομίας και από θέμα προοπτικής κλίνω προς την φυλής. Και από ιδιάζον ρομαντισμό κλίνω προς την φυλής επίσεις. Όλη η καλή κοινωνία από εκεί περνάει κι είδα έχει πολύ γουάο αλτέρνατιβ οικογένειες εκεί πέρα μου ταιριάζει. Αλλά αν είναι να έρχεσαι τα πρωινά στο κρεβάτι μου, καλά ονειρεύομαι πάλι... αν είναι να έρχεσαι έστω για ένα φιλί μωρό μου να πάω εκεί. Αλλά στην φυλής θα έχουμε ξεχωριστή αντεργκράουντ πλήρως ηχομονωμένη δωματιάρα δική μας και είναι κι αυτό κάτι αν είναι να έρχεσαι εκεί να μένουμε μαζί τις νύχτες. Τί λες όνειρό μου; Σε θέλω δίπλα μου.
Αυτές τις μέρες που είναι σα να λείπει από τον ουρανό η πολύχρωμη ονειρική φαντασία. Είναι σα να χάνεσαι απ' τον κόσμο μου, να χάνεται ο κόσμος μου. Κι εσένα κι εμένα. Είναι λες και παίζω σε ντέμο με κλειδωμένες όλες τις πίστες και τους ήρωές μου. Ξέρω ότι είναι σε κυρίαρχη θέση ο Κρόνος στον ουρανό και θα έπρεπε πιο πολύ από τις άλλες φορές να σου σταθώ γιατί έχεις το μηδέν στον Κρόνο και περνάς δύσκολα και πως τα άστρα αυτές τις μέρες μπορούν να μου δώσουν μια αίσθηση για το πως νιώθεις εσύ γενικά και να καταλάβω κάποια πράγματα για σένα και τις ανηφόρες σου τουλάχιστον αστρικά όπως φωτίζεται η ζωή σου. Μάλλον αρκετά σκούρα με δυσκολίες στην τύχη την ελπίδα και την χαρά. Ακόμα ακόμα και στην σύνδεση και την επικοινωνία. Την όρεξη και την διάθεση για δοτικότητα που πιάνεται και γεμίζει από τον αέρα. Υπάρχει ένας αυστηρός ρεαλισμός σχεδόν άκαμπτος και καθόλου αποκομμένος από την συνολική ιστορία και κουβαλώντας όλα αυτά τα φορτία η ευελιξία είναι κάτι απίθανο. Όμως υπάρχει κάτι μεστό στο συναίσθημα κάτι τόσο βαθιά χωμένο που δεν ακούγεται η ανάσα του και αναρωτιέμαι από που κι αν αναπνέει. Αν είναι έτσι είναι ερμητικά κλειστό και υποθέτω πως θα έχει αποκτήσει τρομερή ευαισθησία στο φως και τον αέρα και στα αγγίγματα και γενικά σε ότι εξωτερικό μπορεί να υπάρχει. Όμως βλέπω από τον καιρό πως είναι πιο σταθερό από την σύγχρονη τρέλα και ο ορίζοντας που κοιτάει δεν είναι αυτός που όλοι βλέπουμε αλλά μάλλον είναι ο υδροφόρος. Δεν έχει και τόσο νόημα ο κόσμος και ενώ η καθημερινότητα κινείται ευδιάκριτα, αστόλιστη σχεδόν από μαγεία και δίχως παραισθήσεις δεν υπάρχει νόημα στον ηρωισμό ούτε στις θυσιαστικές πράξεις αλλά ούτε και σε κάποιο είδος πνευματισμού σε κάποιο τέτοιο εξωρεαλιστικό επίπεδο. Η ευχαρίστηση μπορεί να έρχεται από "μικρές" πράξεις, όπως θα ήθελα τώρα εδώ να αγγίξω το χέρι σου ή να σε χαζεύω γύρω μου μέσα στον χωροχρόνο. Οι δονήσεις γίνονται σε τόσο βάθος που φτάνουν στην επιφάνεια δυσδιάκριτες και κατά πολύ μειωμένες. Η επιφάνεια μοιάζει να έχει τον δικό της πολλά βαρύ εγκέφαλο και να λειτουργεί κι αυτόνομα από το μέσα που αν του βάζαμε σήμανση πάνω θα έγραφε προσοχή επικίνδυνο φορτίο. Είμαι πλέον σίγουρη πως εκτός από τους χαρακτήρες μας είναι κι άλλοι που μας εμποδίζουν, διότι μαζί θα μπορούσαμε να κάνουμε φοβερά έργα. Έργα που αποδομούν το σύγχρονο πρότυπο, που έχουν κάτι πιο κλασικό κι από το κλασικό και κάτι που θέλει να είναι εντελώς ελεύθερο και μπορεί να μένει ανεπηρέαστο από αυτά που έχουν εφευρεθεί ώστε να κινούν σήμερα τους ανθρώπους. Δεν ξέρω, ότι νιώθω λέω. Δεν έχω ασχοληθεί ούτε καν να κάτσω να δω τους σκηνοθέτες που σου αρέσουν, να διαβάσω τους αγαπημένους σου συγγραφείς ώστε να κάνω μια πλάγια έρευνα για σένα. Θα ήθελα να σε είχα δίπλα μου στην ταινία για να νιώθω τα βάιπς μόνο γι΄αυτό. Και δεν θέλω με τίποτε να βγω σε λάθος μοτίβα κι εσφαλμένα από κάτι να επηρεαστώ. Είναι κι αυτό ένα από τα δικά μου κολλήματα ίσως και τραύμα που με έχει οδηγήσει στον δικό μου τρόπο. Ίσως κάτι γίνει για να βρεθούμε και να μεταβληθεί ο ρυθμός του κόσμου. Ίσως πάλι να μείνουμε χωριστά. Και οι ίδιοι χωρισμένοι και ραγισμένοι, αποφασισμένοι να ζούμε έτσι. Κι έχω τώρα πάλι αυτή την βεβαιότητα, πως νιώθω όπως νιώθεις. Τραγικά καταδικασμένο. Χωρίς να μπορώ να ζητήσω να μου πεις κάτι να μου δώσεις ένα δυνατό σημάδι που το έχω τόσο ανάγκη να σε δω.
Νιώθω σα να μη μπορώ να πετάξω αυτές τις μέρες. Δε θέλω να είναι κάτι μόνιμο. Δεν βρίσκω τις συνδέσεις προς τα ‘κει και τραβάω κατά τα βουνά πάλι που τα ξέρω καλά. Κι όσο κι αν ακούγεται περίεργο τα βουνά μου ζεσταίνουν πάντα την καρδιά και βρίσκω το νόημα , έξω από τους δρόμους την δική μου αντίσταση. Εσύ είσαι ο πιο κοντινός μου και ο πιο μακρινός ταυτόχρονα. Δεν γίνεται να σε παρακαλέσω όμως άλλο, χόρτασα απόρριψη. Δεν θα άντεχε κανείς όσο εγώ, δε θα αντέξει. Μακάρι να αντέξει. Όπως αντέχω κι εγώ και γράφω ποιήματα σε μια εποχή που έχει ξεχαστεί τί είναι ποίημα. Που κόβει την πρόζα για ποίημα και γεμίζει τσάμπα τις σελίδες για κάτι που κανονικά θα έπαιρνε πέντε σειρές. Σε μια εποχή που δεν υπάρχει ούτε χαρτί παρά πολτοποιημένα συνθετικά σκουπίδια για χαρτί κι εμείς τυπώνουμε τα έργα μας εκεί πάνω.
Η ζωή έπρεπε να είναι μόνο έρωτας και μουσική. Μουσική κι Έρωτας. Λίγες ώρες τη μέρα επιβίωση κι όλο το άλλο τέχνη.
Στα βιβλία της σειράς σήμερα το εξώφυλλό τους δεν κάνει ούτε για τζιβάνες. Άμα το μαδήσεις από το πλαστικό ζήτημα είναι να βρεις μια κόλλα χαρτί ιχνογραφίας στη μέση. Ντρέπομαι που θα παρουσιαστώ κι εγώ έτσι, αν δώσει ο τρισμέγιστος και ξεβραχικυκλώσει ο εκδότης μου να με παρουσιάσει. Βέβαια και ξέρω πως οι ομότεχνοί μου δεν θα χαρούνε με το έργο μου γιατί θεωρούνται ποιητές περιωπής αυτοί με την κομμένη πρόζα και τα κομμένα για ποιήματα ποιητικά κείμενα. Προφανώς και είμαι ασύμφορη και ενοχλητικά προκλητική σαν παρουσία. Αν και είμαι πολύ πρόθυμη να δώσω, να δείξω πράγματα. Πως σπάμε τις φόρμες πως σπάμε τις κλίμακες, ποια είναι και πως χρησιμοποιούνται προς τον νεωτερισμό τα κλασικά εργαλεία. Δεν είμαι χαζή, καταλαβαίνω πως σας βάζω δύσκολα και βλέπω πως είναι γελοίες όλες σας οι δικαιολογίες. Εντάξει, μην πιέζεστε, μπορείτε να εξαφανιστείτε.
Για να γνωρίσω σπουδαίους ανθρώπους ταξίδεψα πολλές φορές με σλίπινμπαγκ και παξιμάδια. Περπάτησα πολύ με φθηνά παπούτσια και μύρισαν τα πόδια μου και πέρασα μέρες χωρίς σωστό μπάνιο και τουαλέτα και ύπνο και φαγητό πολλές φορές για να βρεθώ σε σημαντικά γεγονότα. Πλύθηκα με μπουκάλια κι είπια καφέ σε κονσερβοκούτι κι έφαγα με φύλλο από δέντρο για κουτάλι κι από συσίτια. Μπορεί να ξύπναγα έτσι ταλαιορημένη και βρώμικη κάπου και σε μια ώρα να είχα ραντεβού με κάποια προσωπικότητα της ιστορίας και εξανθρωπιζόμουν όσο μπορούσα και πήγαινα πάντα και πηγαίνω με έναν αέρα πολύ καθαρό. Κι ύστερα το σπίτι μου είναι πολύ ζεστό και υπάρχει καλό φαγητό για τα παιδιά μου και διάθεση καλή προς αυτά καθαρή ψυχή και καθαρά ρούχα. Υπάρχει υπεριφάνεια κι αξιοπρέπεια και πλούτος χρόνου και μυαλού που δεν μου τον αγγίζει αφεντικό κανένα. Και δεν υπάρχουνε συνήθως παράπονα. Μιλάμε πολύ μεταξύ μας και έχουν καταλάβει τί είναι ανάγκη και τί είναι αξία και τί σκουπίδι και τί περιττό και είναι η βρωμιά και τί το καθαρό και δε μου ζητάνε σκουπίδια κι ούτε έχουνε ακόμη δικά τους λεφτά και ξέρουν πόσο κρίμα είναι να τα χαλαμέ σε πράγματα που το περισότερο της ζωής τους το περνάνε ως σκουπίδια και κάνουν και τόσο ταξίδι κι ύστερα άλλα 30χλμ με το φορτηγό μέχρι την χωματερή που είναι στα πλούσια βουνά μας και το έχουν καταλάβει αρκετά αυτό και δεν νιώθουμε φτωχοί αλλά πλούσιοι γιατί έχουμε δικά μας όλα τα βασικά κι ούτε θα αφήσουμε κανέναν να μας τα πάρει ή να πέσουμε στην ανάγκη του και να δεχτούμε βρώμικο χρήμα. Έτσι ελπίζω τουλάχιστον κι εύχομαι να μην χρειαστεί τα παιδιά να κάνουν το δικό μου ταξίδι ώστε να βγουν σε αυτήν την ευνοηκή συνθήκη αφού έχουμε βγει ήδη σε αυτή και μπορούμε με την αγνή εργασία μας να ακολουθούμε δράσεις που απαιτούν κάποια ευημερία. Είναι σημαντικό για να αναπτυχθούμε να έχουμε καθαρό μυαλό και χρόνο έξω από τις πιέσεις των αναγκών και η λύση τους να είναι όσο το δυνατόν καθαρότερη και κατανοητή σε όλον της τον κύκλο εργασιών ώστε να βοηθιέται έτσι η αυτογνωσία και η γνώση του σημείου εκκίνησης των συναισθημάτων. Ποτέ μου δεν κόλλωσα να αγκαλιάσω κάποιον σε ότι κατάσταση εξωτερικά κι αν ήμουνα και να βρω ή να φτιάξω μαζί του τις συνθήκες επί τόπου. Όμως ξέρω πως αν δεν έφευγα μπροστά να πάω στο θέλω μου χωρίς να ζητώ προϋποθέσεις δεν θα είχα πάει πουθενά εγώ, θα είχα πάει μόνο εκεί που με πάνε άλλοι. Και δεν μ' αρέσει να δέχομαι φιλανθρωπίες γιατί είμαι ένας άρτιος άνθρωπος κι ούτε μπορώ να νιώθω χρεωμένη. Μ' αρέσει η ζεστασιά των ανθρώπων προτιμώ να μείνω με ανθρώπους που νιώθω φίλους σε έναν χώρο μπορεί κι ακατάλληλο παρά μόνη μου στο μεγάλη βρετανία. Προτιμώ να κάτσω με κάποιον που νιώθω ζεστά σε ένα παγκάκι παρά με κάποιον ψυχρό στο χίλτον. Έχω πετάξει προτάσεις απίστευτες για να πάω σε ένα τζαμ ας πούμε. Και σίγουρα δεν είναι είναι από κόμπλεξ αυτή μου η προτίμηση αφού τα έχω κάνει και τα άλλα. Είναι η ανθρωπίλα που με συναρπάζει κι η αλήθεια η κοινή ισορροπία και η όσο το δυνατό μικρότερη αντίφαση στην απλότητα του κόσμου της ύλης των πραγμάτων. Σε αυτό που ήταν πριν έναν αιώνα ας πούμε ο κλασικός έλληνας της φύσης. Που ζούσε άνετα με μόνο αφέντη του τον Ήλιο. Κι ετσι δεν υπολόγιζε ούτε κράτος ούτε αφεντικά κι είχε γνώμη που μπορούσε να την εκφράζει καθαρά και με αληθινή βάση και περιφάνεια. Κάτι που μοιάζει αδύνατο σήμερα όπου υπάρχει σοβαρή εξάρτηση των ανθρώπων από τα χίλια δυο που μας σκλαβώνουν. Αμα μεγάλωσες στα πούπουλα που λέμε είναι δύσκολο να τραβήξεις τα ζόρια της ελευθερίας που σε χρειάζεται σκληρό κι ανθεκτικό κι ολιγάρκη. Όμως αν δεν δύναται η ιδιοσυγκρασία σου σε αυτή την μεγάλη αφαίρεση πώς αλλιώς θα καταφέρεις να βρεθείς με ελεύθερη και προσωπική σκέψη. Δεν είναι εύκολο ούτε το να εκχωρείς την ελευθερία σου για τις ανέσεις αλλά πιο δύσκολο είναι να κρατάς την ελευθερία σου απούλητη μόνο και μόνο για να απολαμβάνεις την ελεύθερη σκέψη.
Σκέφτομαι πολύ τις διαφορές μας. Και πως ερχόμενη όπως έρχομαι μοιάζει να απομακρίνομαι. Πως συμβαίνει αυτό σαν ρήξη. Ενώ νιώθω πως αγωνίζομαι πραγματικά σκληρά για να τα καταφέρω να μηδενίσω την απόσταση. Αλλά είμαστε ότι είμαστε. Αξιοπρεπείς από την σκοπιά του ο καθένας. Όμως καινούρια χάη γεννόνται. Και σα να είμαστε τόσο μόνοι κι απομακρισμένοι ακόμη και δίπλα δίπλα.
Τί σε σκοτεινιάζει;
Εγώ νιώθω καθαρή σαν το κρύσταλλο, δεν θα με πάρει μπάλα καμιά υποβάθμιση, θα τα σηκώσω όλα πολύ ψηλά εκεί πέρα. Και έχω τόση αγάπη που ξεπερνάει κατα πολύ την όποια ασχήμια. Μπορώ και βρίσκω μια αλήθεια και την ομορφιά οπουδήποτε και συνήθως με συμπαθούν και με αγαπάν οι άνθρωποι όπου πηγαίνω. Και όταν νιώθω κάτι ως χώρο μου μέσα σε λίγο χρόνο φτιάχνω πολύ πολιτισμένες συνθήκες και ξέρω να επεκτήνομαι και να φτιάχνω πολύ όμορφες και βιώσιμες καταστάσεις. Έχω έναν παράξενο κι ανορθόδοξο τρόπο πολύ ανηφορικό βέβαια που βγαίνει όμως σε σωστά αποτελέσματα και ξέρω να προβλέπω τις γενικές αλλαγές γύρω μου προς όφελός μας.
Τί σε προβληματίζει πες μου; Βάλε θετικά την φαντασία σου όμως πρώτα. Κι αν δεν μπορείς να το φανταστείς στάσου απλά δίπλα μου με εμπιστοσύνη. Εντάξει. Βλέπω κάτι ωραίο και εντάξει είναι αρκετά σκοτεινό αλλά είναι αυθεντικό και θα μας αφήνει ελεύθερους. Τί πιο ωραίο ..
Έχω ξετρελαθεί με την καινούρια μας γειτονιά! Είναι Φυλής αλλά τσιμουδιά ε γιατί είμαστε στις διαπραγματεύσεις.
Τί θα τα κάνουμε αυτά μωρό μου στην Αθήνα; Να τους στήσουμε νερό και φαγητό σε 'κείνα τα άδεια οικόπεδα που έχει η γειτονιά ή μέσα στο σφραγισμένο νεοκλασικό με το οικόσημο;
(Κοίτα αυτό έχει κάτι από τα μάτια της γιαγιάς του της Φαίδρας+)
Τρώνε τις καρέκλες τρώνε την μόνωση από τις σωλίνες και κοιτάνε τόσο τρυφερά με τα απίστευτα ματάκια τους.
Η Τάρα θα μείνει στο κτήμα, θα την προσέχουνε. Θα πάρουμε κοντά μόνο τα ήμερα γατιά και θα γεμίσουμε σιγά σιγά όλη την καινούρια μας γειτονιά όπου υπάρχει εγκαταλελημένο θα του βάζουμε φαγητό και νερό. Θα γεμίσει ζωή το μέρος. Οι ψυχές που γυρνάνε εκεί θα βρουν ζέστη και θα μας καλωσορίσουν. Είναι η λιγότερο αντιφατική γειτονιά του άστεος για μένα εκεί κι έχει προοπτική όπως το φαντάζομαι. Βικτώρια είναι Πατήσια έρωτά μου δε φαντάζεσαι πόσο όμορφα στέκει στα μάτια μου! Έτσι όπως σκοπεύω να το φτιάξω.
https://heyzine.com/flip-book/16507b7c14.html
Αγάπη μου μπες να το δεις! Θα τυπωθεί κάπως έτσι
Τί χαρά ..
Είχαμε εμείς επέτειο χθες; Το ξέχασες; Τίποτα δεν μου έφερες. Τίποτε δεν είπες. Δεν είδα να έχουμε εμείς καμία επέτειο εχθές.
Να την έχεις μ' αυτόν που την γιόρτασες. Δεν είμαστε εμεις πάντως αυτοί.
Σιγά μην έχεις εσύ ραγισμένη καρδιά. Δε σε έχω για τόσο μαλάκα, να την έδωσες σε ατζαμή. Αλίμονο. Για εμπορικούς λόγους τα γράφεις και ταΐζεις έτσι αυτήν τη περσόνα.
Καλό μήνα μάτια μου.
Ήθελα το βήμα να το κάνουμε μαζί. Τώρα που το κάνω μόνη μου νιώθω ότι, ενώ το βήμα μου είναι πως έρχομαι να φτιάξω κάτι ώστε να μείνω Αθήνα, νιώθω ότι αφού δεν είσαι μαζί μου σε αυτό το τόσο σημαντικό βήμα απομακρύνομαι αντί για να πλησιάσω. Τόσο που προσπαθώ να είμαι χαρούμενη για να τα καταφέρω όμως στεναχωριέμαι που λείπεις και είναι και στα χειρότερά της η επικοινωνία μας από θέμα διαλόγου και ανταποδοτικότητας όπως έτσι το νιώθω. Δεν μπορείς να τα δίνεις όλα συνέχεια όταν ο άλλος δεν δίνει τίποτα. Κι έχεις κάνει και τα δικά μας δικά σου. Είναι λογικό το κομπιουτεράκι να σε βγάζει παρτάλι του κερατά. Και δεν μπορώ εγώ με τόσο ιστορικό στον αλτρουισμό και τον ακτιβισμό να αγαπώ κάποιον τέτοιον αφού δεν καθρεφτίζομαι εκεί. Παίζει να συμβαίνει από θέμα ψυχολογίας, αλλά ποιες κινήσεις σου μπορώ να υπολογίσω ώστε να το ισορροπήσω; Δεν ισοσκελίζεται με τίποτα. Είσαι κουφάλα, δεν φαίνεται πουθενά να έχεις δώσει. Επομένως θα είναι κουραστικό αυτιστικό χάλια και το σεξ. Δεν έχει κάτι άλλο να υπολογίσω.
