Ε 2 [C + F ..Ά]

οιωνός πετούσε πάραυτα κι αξεπέραστα τα βράδια ονειροβατούσε πάνω μου βάδιζε με αχαλίνωτα άλογα χλιμιντρούσε σα να τρικυμούσε τα σύννεφα

(art Magritte)

υποχρυσωμένο

υποχρυσωμένο
αμπέλι λογγωμένο
χoρίο μουγγό με καπέλο
και γυαλιά σαν τυφλό

φλόγα που ασφυκτιά
για την Άμφισσα ξεκινώ
και με ραμφία κρυφτό
σ’ αφήνω, να παίξεις

(foto by me/ΑΣΚΤ)

Ανεπίθετη Επίθεση

είναι δεινοί δειλοί οι ποιητές
ανώτερες λύσεις ειδυλλιακές
στο κεφάλι τους μόνο έχουν

-μα ποια ακριβώς είναι η επίθεση-

αποσιωποιητικά ανεπίθετοι εμμένουν
σε ανοιγμένα αινίγματα και

φαύλες απαντήσεις

αφρός μεταξύ φαλλού κι αιδοίου
μεταξύ των ‘άμα΄ της ζωής
και χαρτιών Αμαζονίου

(foto by me/ΑΣΚΤ)

Ας είναι πως όπως

Ας είναι πως σε συνάντησα απόψε. σε κρατώ απ τα χέρια απέναντι μου τόση αιωνιότητα όσο μου λείπεις. μέχρι να ανοίξω το στρείδι για να σου πω άπειρα λυτρωτικά ‘’σ’αγαπώ’’ ζεσταίνοντας τη χίμαιρα μιας χειμωνιάτικης μέρας χωμένης σε χνότα και νότες από απόντες. όπως πως.. σημασία καμιά.

αυτό το πλοίο σαλπάρει
-Αγάπη μου- απ’ τα ανοιχτά
η νύχτα μακραίνει, σινιάλο-σκοτάδι
άφαντα τα πουλιά κι η στεριά

Ο οίστρος έχει φοβηθεί. Απορριπτικός. Νηστικός νιαουρίζει επίμονα τα ακαταλαβίστικα του. Στο βάθος ακούγεται η σειρήνα -ψυχή μου- με τα τραυματισμένα τραγούδια τα φιλήδονα μαστίγια.
Για να συνεχίσουμε –Αγάπη μου-.
Πάντα το ίδιο δεν ήταν

(art De Chirico)

Κατακλυσμός

ήρθε καταιγίδα.
τι να κατάλαβες!
..
στα μάτια κοιτάς το έργο βαθιά
από έρωτα μεθυσμένα και θολά
Αρθρώνεις νωθρά ‘’σ’αγαπώ’’ (!)
Γάργαρα χώματα, γρήγορα νερά
νεραϊδένια, η ονειροπαρμένη φωλιά
κι οι όρκοι σαν αυτούς της Στυγός
με πίδακες παιχνίδια παγίδες φωτός
κι εγώ καπνίζω κομμένη το οτι μένει
εξατμισμένοι συναισθηματισμοί
καταιγίδα φορτώνει, κατακλυσμός.
βροχή που τρυπάει, κατρακυλάει
Ταξιδεύει και διαβρώνει
Βροντά και τρέμοντας μουλιάζει
υποδόρια δώρα δόκανα και δεκανίκια
, κι εγώ.., που να τα δω

μες τον χαμό..

[Κατακλησμός - Κατακλυσμός - Κατακλεισμός
____________Και μετά.. ουράνιο τόξο..]

(foto by me/ ΑΣΚΤ)

παπάρια φλαμπέ

Από κάποιο παζάρι

κλεμμένο το ζάρι

Του παπατζή

Πόσα παζάρια

να χαν περάσει τα ζάρια
Ασσοδυο – Εξάρια,

Κηδεία - Γιορτή

Γιαούρτι με μπράντι
μαέστρο αβαντι,
παπάρια φλαμπέ

[..πόροι πόρνη πόνοι..]

(foto by malucas/Lousios river)

για την Αφρική

σαβάνα βάσανα σάβανα

σάβανα βάσανα σαβάνα

σαβάνα βάσανα σάβανα
σάβανα βάσανα σαβάνα

σαβάνα βάσανα σάβανα

σάβανα βάσανα σαβάνα

το θηρίο

γρατζουνάει, αγρικάει
υποδαυλίζει θαυμασμούς

κι όλοι θελαν να 'χαν ένα
μες τα σπίτια κλειδωμένα
σε κλουβιά α πα πα πα

η ομορφιά!
τι ομορφιά

[θυμήσου, θηρίο είμαι ψυχής
το σπίτι μου να σεβαστείς
κι αυτό το άμορφο μου είναι]

(art unknown.. το θηρίο της αποκάλυψης)

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ - ΕΡΩΤΑΣ

''Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;''

''Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια –
η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.
Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα.
Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,
φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριά σπασμών.
Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,
όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί''

Nτίνος Χριστιανόπουλος

(art Tsarouchis)

η μορφή, ο βράχος, αυτή

γειρτή και γυμνή
βράχος πάνω σε βράχο
ακίνητη σκληρή μορφή
η θάλασσα κι αυτή
την χαϊδεύει
την δέρνει
την γλύφει

την γράφει

της μιλά,

με ηχώ

κι αυτή
στραμμένος στύλος
αιώνια να την κοιτά

να ονειρεύεται

πως βουτά

η μορφή,

ο βράχος,

αυτή

(foto by Antony/Capo Araxo)

η κατάσταση

η ιδιαιτέρα γραμματεύς του WRaih έπηζε στην προθάλαμο μέσα σε ανοιχτά παράθυρα και λίστες όταν την πρόσταξε να μπεί στη σουίτα γραφείο.
-Ελπίδα ''σε παρακαλώ'' φτιάξε μου την κατάσταση
-Μάλιστα, ποια κατάσταση θέλετε κύριε WRaih?
-την κατάσταση
-Ναι, ποια ακριβώς κατάσταση?
-την κατάσταση
-ποιά κατάσταση θέλετε?
-την κατάσταση είπα,
πήγαινε τώρα,
στη μία να είναι έτοιμη.

στο τώρα

..

Παρελθόν στο μέλλον

-το θέμα είναι..
-να μην γίνει επίθετο. ούτε ουσιαστικό,
να γίνει ρήμα..

χαρίζεται στη Φαίδρα Φις

[διάλογος: Pandiony-kostas_patra]
(foto by kostas_patra /mon patouses)

χαχ

άχού

cookie..


(foto by net)

να ήμασταν γοργόνες και να υπήρχαν μάγκες

να ήμασταν γοργόνες
και να υπήρχαν μάγκες
Άντρες μπρουταλ
Γυναίκες φαμφαταλ

να ήμασταν ζεστά
αγκαλιά πάνω σε μηχανή
να τρέχαμε τη σφαίρα
σχίζοντας την ημέρα

να ήμασταν πετώντας
ψηλά
σε αλεξίπτωτο πλαγιάς
άφοβα όλα να ναι
μικρά
παταμυθάκια της γιαγιάς

να ήμασταν αντίκρυστα
τραβώντας τα σχοινιά
από πανιά σε ιστία
ο κόσμος κομωδεία

να ήμασταν αγαπημένοι
αγναντέυοντας τη δύση
''άνθρωπος της ζωής μας''
σαν ήλιος να μην σβήσει

[άντε με τους μαλάκες,
υπάρχουν άντρες!?!

να μασταν-άντε πάμε-
ντάουν τάουν Γκάζι
κορίτσια καμικάζι]

στην αδερφή μου

χοτφορνταμε

(ή godverdomme)

στέγνωσαν οι γνώσεις στερνές
νούφαρα σε στέρνες
.(σαγηνεμένες).
βυθίζεσαι, σε ρουφάν κι

ανθίζουν

''ένθεον γαρ η ποίησις''

η Ποίηση στην πραγματικότητα ειναι η βάση της συλλογικής. μια καθολική έννοια που μπορεί να επεκταθεί σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες.
η Ποίηση είναι θεόπνευστη.
ο Δημόκρητος και ο Πλάτων είχαν υποστηρίξει ότι δεν μπορεί κανείς να είναι καλός ποιητής χωρίς μια θεία πνοή που να μπορεί να παραβληθεί με την τρέλα. ο Φαίδρος απ' αυτήν διακρίνει τα είδη της παράκρουσης.
η Ποίηση προϋποθέτει την κατακυρίευση, λίγο έως πολύ προσδιορίσιμο ''εκτώς εαυτού''.
το ουσιώδες είναι να καταλάβουμε ότι ο προβληματισμός για την Ποίηση επιβάλει να σκεφτόμαστε ένα χάρισμα, κάτι για το οποίο το άτομο δεν είναι υπεύθυνο, και συνάμα μια τέχνη, δηλαδή γνώση μιας τεχνικής.
ο Σωκτάτης αποδεικνίει στον Ίωνα ότι η ποίηση δεν θα μπορούσε να είναι μια αληθινή τέχνη γιατι ο ποιητής δεν είναι η πηγή αυτού που λέει, η πηγή του είναι έξω απο αυτόν και ο ίδιος δεν μπορεί να δώσει λόγο για τα λεγόμενα του εφόσον δεν είναι παρά ενας κρίκος της μαγνιτικής αλυσίδας που συνδέει τις μούσες με τους ακροατές.
η Ποίηση προϋποθέτει ένα δώρο της τύχης. μια θεία χάρη ή ακόμα και μια βίαιη επέμβαση που έρχεται απ' έξω και σε κάνει ποιητή. χωρίς αυτά Ποίηση δεν υπάρχει.
χρειάζεται μια βίαιη επέμβαση και ένα χάρισμα.
αλλά το ότι ο Άλλος είναι μέσα μας. αντικαθιστά την τυχαιότητα της θείας εκλογής με τη μοίρα του συστατικού μας κράματος. πρόκειτε πλέον για μια φυσιολογία.
πως απο την βία παράγει νόημα;
πως απο την δύναμη καταλήγει στην εναρμόνιση;
πως απο το χάρισμα γίνεται το είναι;
η πρόταση ''πρέπει να στοχεύεις μακριά για να πετύχεις τον στόχο'' δεν είναι νόμος της βαλιστικής, μπορεί όμως θαυμάσια να είναι νόμος της Ποιητικής. δεν υπάρχει εξαρχής ένας κανόνας της μεταφοράς. η σωστή μεταφορά είναι η θεώριση των ομοιωτήτων. η Ποίηση συνίσταται στην μετάθεση της ονομασίας και στην συνακόλουθη ανάδειξη της ομοιότητας ανάμεσα στα πράγματα, στην αποκάλυψη των σχέσεων, στην ανακάλυψη του όντος.
οι μελαγχολικοί είναι κατ' ουσίαν ποιητές χάρη στην ένταση των διαθέσεων τους. η ευστοχία της μεταφοράς είναι αποτέλεσμα της δύναμης της 'μαύρης χολής'.

[αφαιρετική της ανάλυσης του 30ου προβλήματος του Αριστοτέλη]

(art Charles-Auguste Mengin/Σαπφώ)

εγωϊστική αθωώτητα

έκοψαν φτερό οι γλάροι
μ' αυτόν τον άνεμο τον δυτικό
αφροί η θάλασσα τσαλακωμένη

το σμήνος κίνησε για την Πάτρα
σκόρπισε την τσιριχτή βοή του

σε αρμόνιο μυστικό σκοπό
που ξέρουν τα κύτταρα

νυχτώνει ξημερώνει
φυτρώνει αγριάδα
για τη σκληράδα
στα αδούλευτα

αγάπη
μου
.

(foto by me/Louvre)

Διάολε

κρατά τα χαμένα

(art Degas)

ωρε

ξερατό..

ξερατό..