Αγάπη μου, έχω μείνει πάλι χωρίς ελπίδα. Η ζυγαριά μου έχει γύρει κι έχει ακουμπήσει στην γη. Θα ήθελα να βρω έναν τρόπο να μηδενίσω. Νιώθω πως οι κύκλοι που κάνω είναι γιατί βρίσκομαι στην βάρκα του έρωτά μας που νομίζω πως κάνουμε και οι δυο κουπί αλλά κάποιος δεν κάνει κι αυτός είσαι εσύ που βαράς αν βαράς τις κουπιές στον αέρα. Και πάει μονόπαντα και στρίβει και κάνει γύρω γύρω και ζαλίζομαι. Δεν είσαι στην βάρκα μας ή δεν κάνεις κουπί; Όπως και να έχει νιώθω πως δεν έχουμε προχωρήσει ούτε ένα μέτρο με τόση υπερπροσπάθεια. Δεν θέλω να πηδήξω στην θάλασσα ούτε να σε πετάξω εσένα στην θάλασσα όσο κι αν στα νεύρα μου αυτό θέλω να κάνω. Γλάροι περνάνε συνέχεια κι είναι πολύ σπαστικό μαζί με την πανέμορφη λαχταριστή ακτή που βλέπω όταν καθαρίζει η ατμόσφαιρα. Δικαιολογίες δεν έχω πια για κανέναν. Και μη μου ξαναπεί κανείς για βαρκάδα. Θέλω να τελειώσει αυτό το μαρτύριο. Ανησυχώ για την υγεία σου, γιατί δεν κάνεις κουπί; Κι ανησυχώ για την υγεία μου γιατί μπήκα σε αυτήν την βάρκα και γιατί βάζω στα νερά το κουπί ενώ εσύ το βαράς στον αέρα; Μήπως δεν ήταν κουπιά και ήταν φτερά; Φτερά όπως τα είχα δει κι εγώ για φτερά τα είχα δει στην αρχή και δεν ξέρω γιατί το είδα για κουπί το φτερό μου. Το φτερό μου του έρωτά μας που μου το έκοψες το είδα μετά για κουπί. Όπως και να έχει είναι παλιοκατάσταση. Φτερά κουπιά πουλιά ψάρια. Και στεριά πουθενά. Κι η μόνη ελπίδα κατά την νήσο των Μακάρων. Κρυώνω. Πεινάω. Διψάω. Με έχει κάψει ο Ήλιος. Δεν είναι καθόλου ωραία τέλος πάντων. Έπρεπε να είχαμε υδροπλάνο. Πιρόγες και βάρκες και μαλακίες και ποδήλατα και πεζοί. Θέλω υδροπλάνο. Θα φύγω με το πρώτο υδροπλάνο. Και αν θες έτσι κάτσε εσύ και βάραγε στον αέρα το κουπί σου. Να κάτσω κι εγώ να κάνω οτοστόπ στα υδροπλάνα. Σιγουράκι η αιωνιότητα. Τί το συζητάμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή