το εύθραυστο πρίσμα της λατρείας

αίμα, μέλι, χολή. Αμαζόνες. Κένταυροι. βουνά. θάλασσες. λιβάδια. τρύπα μας ποιητή. με το νοητό άξονα της κεφαλής σου. εσύ ’σαι ο προφήτης.

ένα άγγιγμα στη γη σου φτάνει. κι εκτοξεύεσαι. τραγουδιστά στο ρυθμό της ανάσας, που πέτρα είναι και στην κορφή σε πετά. δορυφόρος. κι εκεί ξεδιπλώνεις τον ανθό. με τα δάκρυα σου ποτισμένος να αναβλίσει το νέκταρ της αθανασίας.
αισθήσεις κι αγάπη ιδεατή. έλα και δείξε μας. εσύ ’σαι ο προφήτης ποιητή.

στις ομορφιές των μορφών σου. σαν κρυπτά κοιτάς, ασθμαίνοντας θάμπη στο εύθραυστο πρίσμα της λατρείας.

(art J. Vettriano)

καύση φαιών πνοών

Mια μέρα γιορτής θα συναντηθούμε. το βλέμμα στο βλέμμα θα είναι χάδι στις αγωνίες μας. ο χρόνος φως διακεκομμένων σινιάλων. σημεία που θάμπουν το απροσδιόριστο σχήμα της ψυχής.

όλο το ταξίδι νερό, και παρασύρει και εξατμίζεται.Σ‘αγαπώ έτσι γράφω σε ένα χαρτάκι και στο σφίγγω στα χέρια σου να το κρατήσεις και σκάει και τρέχει νερό, σ’ όλο το ταξίδι.

άνθρωποι στο πέρασα, έτσι είναι η ζωή, ένα πρωτόειδομα, κι ελπίδα λαχτάρα.

η απάντηση της εξίσωσης υπάρχει, μα τα στοιχεία κινούνται, φημολογείται προς την καταστροφή.
-κουμπί στη θύρα, Θερμοπύλες. κάτι που δεν ενδιαφέρει. κανείς. παρθενογενετική αυτοκτονία. ο κόσμος τρύπες αγνώστων, μεθύσια συνουσιασμών. δυσκολοχόνευτοι δείκτες για εμετό-

ναι, μια μέρα γιορτινή θα βρεθούμε, όπως το φεγγάρι πάνω απ’ τα πηγάδια μας.

θα ακούγεται το μακρινό βουητό απ’ τα τζιτζίκια. κι ένα ράδιο στο βυθό.
πάνω μας η γυάλινη ξύστρα των άστρων, να ρίχνει την διαμαντένια μπόρα της στο μαύρο ουρανό.

(foto by me)

-μεταφραστής αγωνιών-

ο Ήλιος που πατάμε δίχως συνειδητοποίηση
ο Ήλιος που είναι σε βάθος κρυπτός
αναπνέοντας ηφαιστιακά λαχταρά να
ενωθεί με τον γυμνό του έταιρο είναι

ο Ήλιος που λέγεται πυρίνας της Γης

(art De Chirico)

ΕΞΈΓΕΡΣΗ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΉ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΈΡΙΑΣ

Τα όσα μας ένωσαν και μας ενώνουν

αφαιρετικά σχήματα στο βανδαλισμένο ψηφιδωτό του ονείρου

Βεγγαλικά νοήματα
φουσκάλες που σκαν στον βρασμό του ελιξιρίου

Άποτε, μια εναρμόνιση στο ύψος της θέας
μια στιγμή μεσοδιαστήματος των υπολογισμών του εκτροχιασμού μας

Πηγαία η παράσταση διαφορετικότητας με ακροβατικά στον ιστό των ορίων

Στον σωλήνα των αναλύσεων φιλιστρίνια του έρωτα κι αδιέξοδα play room

Κεραίες με περιστρεφόμενα ραντάρ
τυμβωρύχων περσόνες του ρηχού υλισμού προσφέροντες ως δόλωμα κοινωνική αποδοχή βάση των αποδοχών μας

Υλοτομικοί συντονισμοί στον χορό των καλικατζάρων
Hard core κι underground ανάσες, μπουκώματα αμαρτίας, άρτιας εξόδου αυτοχειρών.

Ανθρώπων αισθήσεις στο χαλασμένο τηλέφωνο του συστήματος
Τραβηγμένα τραβλίσματα προκηρίγματα γύρω απο την ωρολογιακή βόμβα της καρδιάς μας.

Γραφές μιας κάποιας ευθείας αριστοτελικής -ενώ νου σας- εννώνουσας ψυχή με σωμάτιο -στο μάτι-

..Διυλισμός εισερχομένων σπερμάτων. Όπλα που σπαν. στην αγκαλιά. κατα κλείδα.

(art V.Kelaidis)

Fuck oUρλ

σβούρερς όμπρελα σφαίρες
ταν το μπαλα μπαλάντα ασ
μπαλντά είπαμε ξύλο σβλ
βαριά μγια πέταμα   to
το καλ΄λυτερο κομμά
τι γιαυτί καλύτερα

............................................................................

ο ι νό ς στα χέρια κέρας κέρασμα του ννν

άφεγγε σαν έφαγε

το χρώμα της ανατολής
έφευγε κυνηγημένο

ματαιοδοξίς αγγελική μα την ψυχή του σε άγαλμα

χαιρετά φεύγει ένα νύχι

το φεγγάρι πιασμένο στο μανίκι αλεξ'ιπτωτο

se μιαν άλλη βαρύτητα σηκώνει -συκώτι- Αφροδίτη

λιωμένος Ήλιος στον ορίζοντα ρύζι γμμαίααμι

ατέρμονα ισορροπημένο στο β-ρ-ωμμοχλό 

μοβ ποδοκίνητas κουμπάκια

ράμφος να σκαλίζει
στα βράχια ψάρια
ασπασμούς διαμπερείς

διαμπαεορεί

χρισμένο στη Φαίδρα fish

θέλω ένα χέρι πολύ δυνατό

 

κινηματογραφικά τα ονειρά τρεμίζουν
και λιγοστά φωτίζουν
οστά στους τοίχους
που οι υφές τους σχίζουν
κι αίμα δεν τρέχει παρά .. παράνοια

 

θέλω ένα χέρι πολύ δυνατό

να με τραβίξει έξω απ’ το συρμό

θέλω ένα χέρι πολύ δυνατο

να στρέψει κάπως τον πομπό

 

• θέλω ένα χέρι πολύ δυνατό
• να ανοίξει το κεφάλι μου στα δυό
• να βαπτιστώ μακάριος μακαρίτης 
• στο ηλεκτρικό συντριβάνι του τσί
• που το’χουν όλοι, στραβοί και κουτσοί
• κι εγω ξεχωριστά ξεχωριστή μαζί
• του μυαλού μου το κουκούτσι
• που το πατά ένος παλιάτσου το παπούτσι
• στο χώμα το σαθρό που βάλτωσα
• εντώς των ημερών να βγούν φυντανια
• και γλάστρες τους τα συντριβάνια

γιατί είμαι ένα θαύμα

απ’ άγνωστο θεω³

είμαι πάντα ένα θαύμα

απ’το άγνωστο θεω³

είμαι για πάντα ένα θαύμα

απ’ άγνωστο θεω³

 

(art Ensor)

θέαμαι - θεάμαι

ή βάπτισμα στο νέο κόσμο

~να πίνω παγωμένο χρόνο

σαν άζωτο.. το οξυγόνο. ~

ηλιότρπα βομβά η θάλασσα

σύνορο εγρήγορσης
του δάσους το τζιτζίκι

/

ένα πανηγύρι ψυχανεμίσματα 

 ο αφουγκρασμός του βράχου

/

 αμνός με αμνησία

η Κίρκη η γουρούνα μας

-μουσική-θεώρηση-μουσκίδι-

/

στον κόλπο όπου τα κύματα

στροφυλλίζονται κι ανθίζουν


στήλες νερού ακροβατώ..

δυο ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ

(my foto by spitha)

προσοχή !αθέατη τάφρος με κανάλι εκκενωτικής αντιπίεσης προς το υποχθόνιο μονοπάτι για την παραισθαντική απεραντοσύνη της υγρής αγκαλιάς

δεν είναι μόνο που μετατοπίζεται το μέσα έξω σε ξένο αβυσσαλέο κόσμο. κι ανακατεύει άρυθμα τις κάρτες της συμβατότητας μας.
έστω αν ο έρωτας κρύβεται στις χαραμάδες τις διαφορετηκότητας τότε η αγάπη είναι η μουσική της ψυχικής συμφωνίας..
μα δεν είναι οι διαπροσωπικές απαγορεύσεις δίκαιον του ήθους. σκλαβιά ο σεβασμός στην όποια ακίνδυνη πλαστή αισθητική.
στον ελεύθερό μου χρόνο να μπορώ να βγω απ’ το πλαίσιο. πως να χαθώ στις αντανακλάσεις του νέου κρυστάλου απ’τον εργαστηριακό γαλαξία..και πιο δύσκολα στην αρχαίγονα δωσμένη ουσία της παντοτινής οδύσσειας μετ’επιστροφής..
ουρλιάζω, κοπανώ χέρια και πόδια όπου βρώ, σφαδάζω αλητεύω ζω οργιάζω. πολυσφαιρικά..
σαν δεν υπάρχει ηρεμία που θα φτιάξει τον κόσμο στης μνήμης τη μια ζωή. κι αυτό καρδιογραφηματικά υπογράφω.
είναι τα μάτια που σε κοιτάν όμορφη,  κι αν ενίωτε άσχημη... γιατί...
-αυτό δεν συμβαίνει με την άψυχη ύλη. άρα μπορώ να βλέπω τις σκέψεις σου..
ή τις σκέψεις μου.. για τις σκέψεις σου.. γι’αυτό Προσοχή!

(art Munch)

ανάσαμα

ηλιαχτίδες στάχυα ανάσαμα
κοντιλιά της τομής, προφίλ μύτη
κι ήρθε ένα σήμα, σιμά τα κύματα
οριζόντια - κάθετα Βιτρουβιανά φιλιά

μουσικά στρωμένα δάκτυλα στα χείλη

άμαξα πήλινη , ξύλινος ο τροχός

καμπύλες.. ’’χάος και φώς’’

(art Polykleitos/Diadumenos)

''λίγο’’

σα δυο σταγόνες υδράργυρο,
αντικαθρεπτίζουσες τη μολυβένια τους λάμψη.
παρ-α-τα τα όλα,
να ζεις τη στιγμή, τη ζωή, κατ’ εξαίρεση και την ομιλία
(μακρά παύση)


σμίξη στον τεράστιο χώρο. απαθανατιζόμενα κορμιά..
κάθε βράδυ μια απόπειρα αιωνιότητας με πιθανότητα χαοτική.


..σαγήνη σαγόνι σταγόνες.. παραμύθι.


σε είδα να τη σχίζεις με διαμαντένια μύτη
πάπρικα στη μαύρη αφράτη σοκολάτα της


σε είδα να τη σαλεύεις σε αλλεπάλληλους οργασμούς
γεωμετρικά προοδεύοντα σφιξίματα στα χείλη


υδρόχρωμες θαλασσογραφίες
απ’τα βουνά, στρογγυλά στητά στήθη,
πρησμένα απο τα χαστούκια των φιλιών
σου. τσου; τσου! ναι τσου..ζει ’’λίγο’’..
 
(art Marc Chagall /Liebende in blau)

..μου,

κάθομαι στα βράχια, πάνω στο σημειωματάριο, στο σημείο που τα όμματα γεμίζουν θάλασσα και νησιά. εκεί που απαγκιάζει η ψυχή και το ράμφος του νου τσιμπολογά και ξεμπλέκει τα φτερά της.
πίσω από το ένα είναι το μηδέν, το δύο είναι μπροστά.
σαν την ανακάλυψη πως η Γη είναι στρογγυλή η ύπαρξη σου. Υπερβολές
θεοί μου, πως να μείνω ελεύθερη τόσο που ποθώ να κατακτηθώ. ηδονίζομαι αφάνταστα να γίνομαι έρμαιο των ορέξεων σου. να διανύω υπνοτισμένα την κορυφογραμμή των ορίων του έρωτα μας. παρουσία εθιστική
αποφεύγω να σου μιλώ. αποφεύγω και να σου γράφω. μόλις σε γνώρισα σκεφτόμουν μανιοδώς τι θαύμα να φτιάξω για να σου χαρίσω, μα οι λέξεις, που συνοστίζονται στις εξόδους μου, ένας κώδικας λογικής φαίνονται, ξένες κι αστείες.
κοιτώ ένα τοπίο εν κινήσει. σε άδειο μυαλό μια σφαίρα. ξέρεις, θα μπορούσες να γίνεις λόγος αυτοκτονίας
Ω, αγάπη μου, πόσο λατρεύεις να με προσέχεις! λαχταράμε τα ίδια πράγματα ..στον παγωμένο χρόνο.
σου γράφω για να σε νιώσω λίγο, να νιώσω ζωντανή. μάταια πάντα.
φέρνω την εικόνα σου να διαβάζεις τώρα το γράμμα. ένα λεπτό, δυο λεπτά. άφρες κυμάτων, καύτρες τσιγάρων.
απόγιομα πυροβολώ τον ήλιο να πέσει πιο γρήγορα. με παρακάλια, με κλάματα, έστω με την ανταλλαγή της βιασύνης μου. απερίσκεπτη φαντασίωση με δύναμη πραγματική. με την δύναμη της ρίζας των άγριων καρποφόρων.
ζαλισμένοι δίσκοι γυρνάν τα μάτια μου, τη γη τούτη που την απουσία σου μπορεί να με χωρεί, ξεχειλώνει, ρίχνει το αστέρι των ονείρων μου. ένα σύννεφο το φεγγάρι και διαλύεται.
αν υπήρχε λοιπόν, έναν τρελός επιστήμονας και έφτιαχνε το αντίδοτο σου.. ναι, θα το έπαιρνα. -για να το δώσω βέβαια, να το πιουν όλοι οι άλλοι!-
αχ, πόσο ανώτερη με κάνει η τρέλα του έρωτα έρωτα μου!
γελάς; απίθανο είναι.. αυτό, θέλω μόνο να σε ξε αγχώνω και να σε κάνω να γελάς.
φιλιά σου όνειρό μου

(art P.Picasso)

ανεμοδούρι

κουβάρι μπλεγμένο οι σκέψεις

σα μίτο επιστροφής μαζεμένον

από κάποιον που τον μάγεψε η διαδρομή

τι να ’ναι αυτό που πάνω εκεί μας οδηγεί

στη λαμπερή στιγμή των νοημάτων

στη γλυκιά πληρότητα του λυκαυγούς

των πιο μοναχικών γερμάτων

ένας ασκός που μέσα του δίνες

συναισθήματα -επι ματαίου- ιριδίζουν

και σε μιαν αχώρετη κορύφωση

ερωτικά τον σκίζουν

κουβάρι μπλεγμένο οι σκέψεις

θεού φτερά επήγες να γυρέψεις

ανέμη στη λαίλαπα της κολάσεως
ανεμοδούρι

(art J.Pollock)

πιστολένια φτερά

θανατική πληρώτητα, άδειο καμίνι

αδύναμοι πλέουμε αναρυχητές

στης ρουφήχτρας την δίνη

το πλευρό σου στόμα
που χάσκει ανοιχτό

γδύνεται το δέρμα μας
συντελεύεται η γιορτή

το τραγούδι του αντίλαλου

-ήταν- μια ανάσα βρογχερή

αποδημούσσα στις τεταμένες

μπούκλες των αισθήσεων

...

πεςτο ταξίδι στο χάος

με ιστίο τον άξονα
εκτυφλωτικόν ορίζοντα 

διασπόμενον σε κορδέλες

γραμμές πιασμένες στη ρόδα

να ανεμίζουν κρυστάλα
σκόνη,

(art Ensor Jamais)

είδωλα ζωντανά

για εσάς, είδωλα του θεού, στη γη πεσμένα,

ντυμένα χώματα..

 

-συνεχίζεται-

 
(art V.Kelaidis)

αμφίβιο ''εν τη ερήμο''

δυό χάδια στιγμές..κοιτώ φωτογραφίες σου..χύνω.στο φανταστικό μας σμίξιμο τρικυμίας παφλασμοί. κορμιά απο πηγές μουσκεμένα όνειρα..

(art H.Rousseau)

δυο τέρατα απ’ τα πέρατα

λέρωσα τα σεντόνια με
κατρακυλισμένα βουνά σοκολάτας

ανατρύχιασα με την πίπιζα
της δικής μας σονάτας

παραλήρησα τον κόκορα,
τα αστέρια, το δάσος,

τη θάλασσα, το φεγγάρι, τον ήλιο,
τα πάντα, μαζί σου

καθ’ όσο βαριόσουν
στου θεού μου τον θρόνο Ω!

κουκουβάγια γαμψή στο γιασεμί μου

με ψηλοτάκουνα και ζαρτιέρες

νύχτες μέρες νύχτες μέρες

-μηχανικά αδιάφορο μοναχικό
αυνανισμό εξασκώ.

οκ, Οδυσσέα χρωστάς
κρουαζιέρα στην Πηνελόπη-

ποια ανυπόστατη σταθερά μας ισιώνει!

..το φωτεινό μέρος του χεριού σου

της σελήνης μου είναι κοιλάδα..

(art Titian)

τo θες;

μολυβένια μαμούνια

σφαίρες βαμβακερές

ιδρωμένα δρώμενα

στυγνές στιγμές

(foto by me/Apollo OLympia)

τα φρεγη του οραίγου

[μπλακάουτ χρησμός τριγμού. καρτέρι. χέρι στο παρτέρι. στα πάθη πέταλα. άνθη ρέπουν ,μη, ρίζες! -ξήγα..μυρωδιά ανθρώπου, δη ανθρωπίλα..-]

(my foto by spitha/aeropuerto)

το σποράκι στον αναπτήρα

έχει τις γάμπες του Ερμή

..στα φτερά φουσκάλες..

(art Kelaidis)

πανδαμάτωρα

τώρα λέω να κάνουμε μόνον έρωτα. αυτό είναι το σωστότερο την ώρα ετούτη να σωθούμε. γραπωμένοι απ’ τους γλουτούς να χορέβουμε το χορό της εσωτερικής βροχής μας.
στο λιοπύρι του οργασμού να ανοίξουν μυρωδάτα νυχτολούλουδα στα σκέλη. μέλι η γης, οι θάλασσες κι οι ουρανοί, κολλημένα ένα. να γίνεις τρενομηχανή του χρόνου κι εγώ ράγες απ’τα μαλλιά της μέδουσας. εσύ ηλεκτρική μαύρη μου τρύπα που απ’τη μια ρουφάς το σύμπαν όλο κι έπειτα, δυνατά το κυλάς στον κόλπο μου.

την ώρα που η ανθρωπότητα καταρρέει θέλω να μετρίσουμε το ύψος μας με τον στροβυλισμό του γαλαξία. θυμοειδή συσπόμενα, πολεμικές κραυγές λύτρωσης στην ψευδαίσθηση της ατέλιωτης ύπαρξης μας.

τέλος, τώρα λέω να κάνουμε μόνον έρωτα. να κλείσουμε τις σίτες στα έντομα της πραγματικότητας και να ποζάρουμε γυμνές αλήθειες στην ηλιαχτίδα της απλίκας. να ανοίξουμε τον ήχο στα μπλουζάκια μας. έτσι απαλά κι απλά να το κρατήσουμε σφηκτά δεμένα αερικά λουσμένα πυρ. λουσμένα βλένες κοσμογονίας.

(art Praxitelis)