ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ
Σαν τραγί μπαίνεις μέσα μου
σαν βέλος
και σαν άγκυρα
από το τρελό σου καράβι
Και βελάζεις από τα έγκατα
Και βρυχώμαι όπως το λιοντάρι
που του έχεις τρυπήσει
όλα τα στρώματα
της τοιχογραφίας του
Έχεις ξηλώσει Αγίους κι Αγίες
Κι έχουνε μείνει μόνο οι πέτρες που σε ξέρουνε
Κατά φαντασίαν
Από τα μάτια σου
όταν σκουραίνουνε
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή