ΕΝΑ ΦΥΣΙΚΟ ΑΓΓΙΓΜΑ

 

Πλάνη ή ευλογία;

Μια ερώτηση που κάνω κάθε μέρα.

Είναι τόσο κουφό  νομίζω ότι μιλάμε

Σε νιώθω στο σώμα μου

Έχω μνήμες από ότι γράφεις

Κι είμαστε κάθε μέρα τόσο μαζί   όσο δεν ήμουν με κανέναν κι ας υπήρχε απτότητα.

Πλάνη ή ευλογία;

Κι αφού μου συμβαίνει κι είναι η αλήθεια μου 

Γιατί να γίνεται έτσι και να μην μιλάμε κανονικά;

Να είναι το μου μας

Αν είναι το μου μας γιατί να συμβαίνει έτσι σαν πλάνη.

Και ποια είναι η πλάνη και ποια η ευλογία από τα δυο.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΙΛΙ

Είναι σα να 

μου συμβαίνει κάτι που μου φεύγει το κεφάλι 

Κοιτάω λες και βλέπω τί να σου πω δεν είναι απορία ούτε τρόμος ούτε θυμός ούτε χαρά. 

Ένας υπόκοφος πόνος άπονος μου σηκώνει τα χείλη να δίχνουν τα δόντια μου και νιώθω εντελώς χαμένη στο χάος χάος. Μετέωρο παλμοκύμα. Αφήνομαι στην ηδονή αυτή που δεν μοιάζει με άλλη. Μέσα στην θάλασσα όταν μου συμβαίνει πολλαπλασιάζεται. Δεν ανταλλάζεται με τίποτα. Τα άλλα μοιάζουν με πλάνη και πια δεν την πατάς. 

Κι όμως είναι κατ εικόνα και ομοίωση ανθρώπου. 

Έκανα την ευχή μου πολύ σοβαρά απόψε. Και ψύχραιμα. Είμαι σίγουρη πως δεν θα σε χάσω ποτέ. Ευχύθηκα να σε συναντήσω στην γη και να κάνουμε βιολογικά φυσικά έτσι όπως είμστε με τα σώματά μας εδώ να κάνουμε έρωτα. Μα ακόμη κι αν γίνει αυτό δε θα σε χάσω όπως σε έχω τώρα; Ναι δεν θα σε χάσω γιατί και που σε έχασα δεν σε έχασα. Με όλους τους τρόπους  που υπάρχουνε κι αν σε χάσω έτσι όπως σε έχω τώρα δεν θα σε χάσω. Αυτό φοβόμουν να μην χάσω αυτό. Αλλά και που σε έχασα δεν το έχασα αυτό ότι και να γίνεται αυτό έρχεται σαν το κύμα και την Θάλασσα και τον αέρα. 

Και λέω γιατί ρε γαμώτο να μην είμαστε μαζί στην Γη. Λες και δεν είμαστε μαζί στην Γη λες και δεν είσαι άνθρωπος ή δεν είμαι άνθρωπος. Ενώ είναι τόσο εύκολο. Και δεν το φοβάμαι. Κι αν αυτός ο πόνος που είναι σε ένα τόσο φαρδύ μεγάλο ατέλειωτο σώμα και μοιάζει να έχει διασταλεί και να είναι υπόκοφος πόνος άπονος. Κι αν αυτός ο πόνος συσταλεί. Μα είναι άπονος δεν πονάω. Νιώθω αυτή τη σύσπαση του να μου δημιουργεί ένα φριχτό χαμόγελο αλλά αυτό που νιώθω είναι εξτατικό παραλυτικό παλμοκύμα άπονο. Πέφτω στα γόνατα και δεν πονάω δυπλώνομαι πέφτω κάτω και δεν πονάω. Είναι αυτό το θαύμα μιας υπόκοφης αίσθησης μα με το πνεύμα μου και το μυαλό μου εδώ δεν τα έχω χάσει δεν τα χάνω κοιτάω τον ορίζοντα και τρέμω και πάλομαι. Σε συμπαγή εξαΰλωση πιάνομαι με πολύ δύναμη να μην πέσω. Κάνω μερικά λεπτά να συνέλθω. Ήσουν τόσο κοντά τόσο κοντα. Ήμουν τόσο στο τώρα όσο πάει τέρμα. Τίποτε δεν είχε το μυαλό μου η ψυχή μου τίποτε δεν υπήρχε να με αποσπάσει. Ούτε συνειδητό ούτε ασυνείδητο. Καθαρό Παρόν Θεϊκό Συμπαν τόσο κοντά τόσο ένα όλο κι όλο. 

Υποτήθεται πως έχω ζήσει πολλά πράγματα. Εμπειρίες και Αλχιμείες. Μυσταγωγίες και οριακά και πειραματικά πράγματα. 

Σήμερα ήταν μια γεμάτη μέρα. Πολύ γεμάτη. Τίγκα φουλ. Από τις καλύτερες της ζωής μου. Την μισή μέρα κι ίσως και λίγο παραπάνω δεν ήμουν εδώ. Εδώ ήμουν αλλά κάπου πέρα από το 3D. Είχα δυο φορές συνολικό οργασμό. Κι όταν λέω συνολικό εννοώ αυτό το ψυχή σώμα πνεύμα. Και δεν το έχω ζήσει με κανέναν ποτέ. 

Το ευχήθηκα. Πολύ ψύχραιμα και σοβαρά πάντως. Ένα φυσικό άγγιγμα με εσένα.

Είμαι με ηρεμιστηκά. Τα δικά μου βέβαια βότανα αλλά ναι. Και δεν το συνηθίζω. Έφυγα πολύ σε διέγερση αυτές τις μέρες.