Χιλιάδες φορές να σου περνώ τα χείλη μου δαχτυλίδια. Να σε στολίσω μ' αυτά παντού, στο λαιμό σου, στα αυτιά. Κι ότι έχω θέλω να στο δώσω. Δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να κάνω αλλά σε θέλω δική μου να σε έχω δική μου να νιώθω πως είσαι δική μου παντοτινά.
Έχω κατανοήσει ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και τα όρια ιδιαζόντως ευαίσθητα. Τόσο που στην ουσία μου έχεις απαγορεύσει την οποιαδήποτε κίνηση να σε πλησιάσω. Με μόνο βάσιμο στοιχείο στην ιστορική εξέληξη ότι δεν επιθυμείς πια την φιλία μου. Κι ενώ είμαι τόσο επιρρεπής στο παραμύθιασμα, την τέχνη της παρακμής, τον προραφαηλιτισμό και τον συμβολισμό είμαι έτοιμη να σταθώ αντίκρυ ρισκάρωντας να δεχτώ ένα ακόμα θανατηφόρο χτύπημα. Και δεν θα με φρέναρε καθόλου αν δεν σκεφτόμουν ότι αυτό μπορεί πιθανότατα να οδηγήσει σε ένα σκληρότερο χτύπημα που να πάρει μπάλα τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα.
Σίγουρα έχω κάνει επόδυνα λάθη. Πάντα υπάρχει μεγάλο το ενδεχόμενο να είμαι και τελείως λάθος. Όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η αγωνιώδης βυθιστική συνθήκη, ούτε να περάσει στην απραξία ή στον τεχνητό αποπροσανατολισμό. Πρέπει να κρίνω τις κινήσεις και τις προοπτικές τους πολύ προσεκτικά. Και να μην τα χάσω. Ενώ μ' αρέσει να τα χάνω, μ' αρέσει να μένω μαλάκας που λέμε, μ' αρέσει η ανεμελιά και η ελαφρότητα. Και θα ήθελα σε αυτό το ναρκοπέδιο που βρίσκομαι οι εκρήξεις να ήταν μόνο από φιλιά και εκρηκτικά συναισθήματα, όπως αυτά που παθαίνω καθώς σε φαντάζομαι στην ερωτική αγκαλιά μας. Τι μένει να γίνει;
Ήθελα απλά να ξέρω αν είσαι καλά, πως περνάς, αν είναι καλά οι δικοί σου, αν σ'απασχολεί κάτι, αν δυσκολεύεσαι κάπου κι αν μπορώ να προσφέρω κάτι αν θες. Αν θες να μοιραστείς κάτι απ' τις δημιουργίες σου, τις ιδέες και τα σχέδιά σου. Σίγουρα θα ήθελα να σ' αγκάλιαζα και να σε φιλούσα. Όχι όπως στο όνειρό μου που σε φιλούσα για μέρες παντού χωρίς να μπορώ να ξεκολλήσω μέχρι που πέθαινα. Από το πολύ που ήταν αυτά τα φιλιά σαν στον μύθο του Μύδα αλλά με φιλιά αντί για χρυσάφι. Δεν έχω δει πιο τρομακτικά αισθησιακό όνειρο.. Εχθές το είδα κι ακόμα να ηρεμίσω. Τέλος πάντων θα ήθελα να ξέρω αν είσαι καλά, τι κάνεις κι αν θες τις επόμενες μέρες να γίνει κάτι ώστε να έρθω να σ'αγκαλιάσω.
Στις λεκτικές κατασκευές μου, τις εμπνευσμένες κυρίως από τους τρόπους ανάγνωσης των Αριστοτελικών κειμένων, τις ας τις πούμε πασπαρτού, η στίξη δίνει κάθε φορά διαφορετικά το νόημα. Παρουσιάζονται πολλαπλά και παράλληλα νοήματα. Έτσι η ελεύθερη επιλογή μπορεί να επιτυγχάνει πλήρως το καθρέπτισμα του αναγνώστη.
Είναι μεγάλη ανάγκη τώρα να σφίξω τα δόντια και να ξεμπερδέψω. Τις επόμενες μέρες θα ξεμπερδέψω. Θα είμαι και πιο κουλ όταν ξεμπερδέψω. Περνάω πάρα πολύ δύσκολες ώρες. Να μου βάζεις κανα τραγουδάκι, κανα ποίημα να παίρνω κουράγιο για τα ωραία της ζωής αν θες. Θα αντιμετωπίσω όποια δυσκολία παρουσιαστεί, έχω ετοιμάσει να πάρω διπλή δόση για αρχή. Προσπαθώ να είμαι ήρεμη και δεν θα λυγίσω στην πιο σκληρή απόφαση έβερ για να βγω στην γαλήνη και το φως. Έπρεπε να το είχα κάνει εδώ και χρόνια. Έχω χρόνια να κοιμηθώ βαθιά και να νιώσω ασφαλής, πως έχω ένα "άσυλο" κάπου. Τερμάτισε το μηχάνημα. Ψυχραιμία. Έχω βοήθεια. Υπάρχουν οι γονείς μου κι οι μπάτσοι. Τι ευχάριστο! Οι γονείς μου κι οι μπάτσοι.
( my shots / Allouche Benias Gallery)
Έργα του Φαϊτάκη μου είχαν αποτυπωθεί πριν πολλά χρόνια αν θυμάμαι καλά ήταν στην πρώτη μπιενάλε της Αθήνας στην τεχνόπολις στο destroy Athens. Εχθές το έργο But they have hoped for much more με συντάραξε και με προβλημάτισε τόσο που δεν μπόρεσα να το φωτογραφίσω. Σε ατέλιωτη σκέψη με έβαλε και το έργο fortunately absurbity is lost το οποίο θέλω να μελετήσω ιδιαίτερα. Το double portrait επίσεις δεν μπόρεσα να το φωτογραφίσω. Είναι μια προσέγγιση που χωράει πολύ συζήτηση και καταφέρνει να πλαισιώνει ξεκάθαρα όλα τα ερωτήματα, τα προβλήματα και τους στόχους της μεταμοντέρνας τέχνης. Κι είναι ένας καλλιτέχνης που μέσα στα χρόνια έχει κάνει άλματα από τα πρώτα βήματα του πειραματισμού του.
Γίναμε δεκαοχτώ.
Νέα Φιλοθέη
στον περιμετρικό.
Μιλάμε και κοιτάμε
τον Λυκαβητό.
Στα κάγκελα αγκαλιά
Εσύ κι εγώ.
