Ναι είναι λογικό όταν νιώθει κανείς έτσι να προτιμάει την απόσταση και τα όνειρά του από το να μπει πραγματικά σε αυτήν την κόλαση. Να προτιμάει τους φίλους του και τα βιβλία του.
Ας το πάρω κι εγώ απόφαση. Ότι το μαζί είναι έξω από τις δυνατότητές μας. Και δεν μ' αρέσουν τα αδειάσματα ούτε οι τσακωμοί. Ξεφυσάω βέβαια που τα σκέφτομαι όλα αυτά με πιάνει το παράπονο για το τόσο κρίμα κι άδικο. Πέφτω σε κατάθλιψη. Χάνω τον κόσμο. Και ξέρω ότι δεν θα μου περάσει. Ότι είναι δειλία και μαλακία στον εγκέφαλο. Ένας συναγερμός που βαράει και μου έχει διαλύσει τα νεύρα και την ζωή. Μια σφαλιάρα που με πετάει χιλιάδες σκαλιά πιο κάτω. Αδυναμία. Αποτυχία. Μοίρα σκληρή και άπονη. Ύπαρξη ελεεινή τρισάθλια και τιποτένια. Καταρρέει όλο το σύστημα. Εκ βάθρων κι εκ θεμελίων. Δεν υπάρχει ούτε το μηδέν εδώ πέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή