Βγάζεις το σιδερένιο σου σπαθί να πολεμήσεις τον Κόβαλο. Για μια στιγμή συγχρωτισμένη. Με ότι το μοναδικό απομένει. Με φόντο τα θλιβερά εργοστάσια και τις ερημωμένες υπαίθρους. Τα κέντρα των πόλεων. Και τους ανθρώπους τους που τα κουτσοκαταφέρνουν να επιλέξουν κάτι στενά.
Δεν με πειράζει αυτή η κοπέλα ούτε κάποιος άλλος κύριος. Αν μπορεί κάτι να αξιοποιηθεί χαρά μου να έχουμε τον ίδιο σκοπό. Εγώ για μια στιγμή συγχρωτισμένη ενδιαφέρομαι πονάω κι αγωνίζομαι. Η ανταύγεια που έφτιαξε η κοπέλα είναι πολύ ωραία. Κατεψυγμένη προψημένη δεν χρειάζεται απόψυξη την βάζεις στον φούρνο και την τρως σε 20'.
Το νούμερο ένα πρόβλημα είναι η τροφή. Είναι άσχημο να είναι γύρω μας μέσα μας τόσοι διψασμένοι και πεινασμένοι. Ποιο νόημα έχει μια τέτοια συμπαράσταση, φτάνεις κάποια στιγμή να δίνεις και το φαγητό σου και να κουτσοχαίρεσαι με αυτό ενώ λίγα μέτρα παρακάτω κάποιον θα σκοτώσεις για να φας.
Σε επισκεφθήκανε κάτι "ξένοι" το μεσημέρι και πήγε πέντε το απόγευμα να φύγουν για να κάτσεις να φας τραγικά πεινασμένος. Μόλις έκλεισες την πόρτα έτρεξες στην κουζίνα. Λες, μεσημεριάτικα δεν ανοίγω την πόρτα ξανα.
Δεν σε νοιάζει, λες, έχεις κάνει ασκήσεις κι αντέχεις. Θα βρεις κάποια ώρα μέσα στην μέρα να φας. Το έχεις περάσει σε άλλη διάσταση το θέμα. Τρως μόνο σαλάτες και καθόλου γλυκά. Δεν είναι ότι δεν σ΄αρέσουνε τα άλλα, απλά για να ελευθερωθείς τρως μόνο αυτά και σεφ που είσαι και μαγειρεύεις όλη μέρα τα άλλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή