Σεβιλλιάνες

 Τα Χριστούγεννα του 2005 ξεκινήσαμε πέντε φίλοι ένα μεγάλο ταξίδι από τα βουνά της κεντρικής Πορτογαλίας για να πάμε στην Βρέστη της Γαλλίας με ένα φολκσβαγκεν γκολφ του '89. Ήταν ο Ορελιέν, η Φανή, η Ξαβιέρ, ο Μικξ, όλοι από την Βρέστη, κι εγώ η εξωτική φίλη τους. Το αμάξι ήταν του Ορελιέν και είχαν έρθει μέχρι την Κοβίλια της Πορτογαλίας με τον ίδιο τρόπο.  Οδηγούσαμε εκ περιτροπής και κοιμόμασταν στο αμάξι. Σταματήσαμε στο Παρίσι δυο μέρες, δυο μέρες στη Ρεν και άλλες δυο μέρες στη Νάντη, σε φίλους. Τα λεφτά μας για το ταξίδι ήταν περιορισμένα γι' αυτό πηγαίναμε από δρόμους που δεν υπήρχαν διόδια διότι είναι πραγματικά πολύ ακριβά τα διόδια ειδικά στην Γαλλία και ήταν δύσκολη και κουραστική η οδήγηση. Την πρώτη μέρα του ταξιδιού όταν περνούσαμε από την Σεβίλλη σταματήσαμε να ψωνίσουμε ψωμί τυρί κτλ για να φάμε κάτι να πάρουμε μπύρες τσιγάρα να ξεμουδιάσουμε. Ήμουν μουδιασμένη από το αυτοκίνητο και γενικά είχα κεφάλι και όταν πήγα να κόψω ψωμί με τον σουγιά μου έκοψα πολύ τον αριστερό μου αντίχειρα. Έχω ακόμη αυτό το σημάδι από την Σεβίλλη και θα το έχω.  Θυμάμαι τους κάμπους εκεί και τα κάστρα και τα χωριά με τις ενωμένες σκεπές. Τα αγαπημένα μέρη του Λόρκα. Κάναμε δυο βδομάδες διακοπές και ξαναγυρίσαμε στην Κοβιλιά πάλι έτσι.  

Αλλά δεν θυμάμαι και καλά, στην Σεβίλλη έγινε αυτό ή στην Ορλεάνη; Στη Ορλεάνη ήτανε ναι. Από την Σεβίλλη μάλλον περάσαμε σε άλλο ταξίδι όταν κατεβαίναμε στο Γιβλαρτάρ για το Μαρόκο.

Δεν έπαθα τίποτα στη Σεβίλλη. Τώρα το θυμάμαι! Από την Ορλεάνη είναι το σημάδι.