Όσο σηκώνομαι και κινούμαι και κάνω πράγματα συνέρχομαι. Όταν δουλεύω δεν ζαλίζομαι δεν σφίγγεται το κεφάλι μου. Όταν σταματάω με πιάνει και γίνομαι ράκος.
Έπρεπε και σηκώθηκα. Έφτιαξα λίγο το καθιστικό την κουζίνα μαγείρεψα πήγα για ξύλα. Κάτι με τραβάει από δυο μεριές να με σκίσει. Σκεφτόμουν τον Χριστιανόπουλο, τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, την Γώγου, τόσους ποιητές, τον Καπελούζο που συνάντησα αυτές τις μέρες. Σκεφτόμουνα τους κολασμένους τους ελεύθερους και τους άλλους τους κουμπωμένους που κάνανε καριέρες και ανέβηκαν στις εξέδρες των επισήμων. Είμαστε τόσο κοντά, τα ίδια πράγματα μας βασανίζουν, το διαφορετικό είναι ο τρόπος και η αισθητική που όμως στο βάθος της ποίησης στην ύστατη γύμνια της στην προϊστορία της γίνονται ένα. Έτσι μπορείς να καταλάβεις τί ακριβώς είναι αυτό που ενοχλεί τους μεν στους δε κι αντίστροφα. Να καταλάβεις που είναι η θυσία και το μέτρο στη σημασία. Ο δρόμος κι ο δρόμος. Το μέσα και το έξω, μάλλον το από έξω προς τα μέσα και το από μέσα προς τα έξω. Στην μοναξιά μας μου φαίνεται πως λίγο πολύ μάλλον είμαστε ίδιοι. Κι άλλοι που ξεκινήσαν από την μια μεριά και πήγαν στην άλλη κι άλλοι που πήραν τα ανάστροφο. Το δράμα φαίνεται να είναι πως έμεινε για όλους άπιαστο. Ακόμη κι αν πιανόταν δεν πιάστηκε για να μείνει άπιαστο. Αυτό το δράμα το τραγικότερο είναι και ενώ μου συμβαίνει συνεχίζω να λέω Θέε μου σε παρακαλώ αυτό να μην μου συμβεί. Πως να αφήσω την ζωή ή το όνειρο να αφήσω. Και πως να ζήσω αν η ζωή μου πέφτει έξω από το όνειρο και το όνειρο έξω από την ζωή. Κι αν έχω πέσει τόσο έξω κι έχω πέσει μέσα στο άπιαστο άπιαστο αυτό που βασανίζει όλους τους ποιητές ανεξαιρέτως. Κι αν το πιάσω τί θα γίνει; ΠΕΣ ΜΟΥ ΡΕ ΟΦΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΛΟ .. η τεχνολογία θα μας ξαναβάλει στον παράδεισο
Πάντως το ότι περνάω σταυροδρόμι μου δίνει μια παραπάνω ελπίδα πως μπορεί να σε δω..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή