Ψιτ

 

φρίκη!

επιτυχία.

σε έχω κάνει θεό

 

Μα πώς κάνεις Θεό έναν Θεό.  

Θεοί!!! 

πείτε μου .. σας ακούω...

Λέω να δοκιμάσουμε. Έχω μια ιδέα που μπορεί και στηρίζει να δικαιώσει την ιστορία μας. Προάγει τον ανθρωπισμό κτλ. Ε είναι κομματάκι επικίνδυνη, λόγο του ότι ενοχλεί συμφέροντα αλλά ας την πάμε κι άλλο μακρύτερα.

Έλα να με βρεις. Έρχομαι για να έρθεις να με βρεις. 

Δεν σου έχω κάνει τίποτε κακό για να φοβάμαι κι ούτε μου έχεις κάνει. Και μόνο καλό μπορεί να μου κάνεις λέω -και σκασμός όλοι οι μαλάκες- . 

Ακόμα κι αν μου ξαναπείς πάλι τα ίδια θα έχει τριτώσει και θα κοιτάξω να τα αποδεχτώ και να τρέξω στην αγκαλιά του Πλάτωνα. 

Αν όμως μ' αγαπάς όπως σε αγαπάω και ζούμε έτσι μακριά τότε είναι που φοβάμαι πως πονάμε άδικα και προκαλούμε την ύβρη.  Αν υπάρχει κάποια συνείδηση που επιβάλει αυτή την κατάσταση 

μα δεν έχω βγάλει κανένα συμπέρασμα ούτε καν για την συνθήκη. 

Έλα να με βρεις. Αν βέβαια νιώθεις κι εσύ την ανάγκη.     

Μόνο σε σένα το επιτρέπω.

 

Θέλω να στα λέω όλα. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο ανάγκη έχω να στα λέω όλα. Σε σένα όμως, να μη μας ακούνε και να μη ξέρουνε.  

 

Σήμερα κοιμάμαι όλη μέρα, δεν ξέρω τι με έπιασε.

Ενώ έχουν γίνει ωραία πράγματα και έχω δει κάποιο φως στα σχέδιά μου, σήμερα πονοκεφάλιασα στον ύπνο. 

Έχει και μουντάδα έξω. Τα σύννεφα ρίχνουν ένα ακανόνιστο μολυβί στην θάλασσα και είναι σα να έχει ξεβάψει σημεία σημεία, δεν το έχω ξαναδεί τόσο πολύ αυτό έτσι είναι σα ψεύτικο ή σα να έχει πάθει κάτι πολύ περίεργο. 

Εύχομαι να είσαι καλά. 

 

 

Στη Βικτώρια 

ξημερώματα

 Γίνονται θαύματα.

λαχείο μου

 

Τελικά νομίζω ότι ταιριάζουμε σε όλα.

λαχείο

 

Εσένα θέλω λαχείο.

4 Μάη.

Και δεν τα παρατάω ποτέ. 

τον δράκο σου

Αν είναι να πρέπει να γίνω άγιος 

για να σκοτώσω τον δράκο σου

σε θέλω και με τον δράκο σου.

Μάλλον τον δράκο σου θέλω.

Εντάξει

Μου πήρε λίγο.

Δεν είναι ακριβώς κάρβουνο

Είναι καΥλα.

ΒΙΚΤΩΡΙΑ

Αφού 

είσαι 

ο ίδιος 

το όπλο. 

 

 

Ένα φιλί Φως μου

Να γιατρευτούμε

ΙΣΟΠΑΛΙΑ

Είναι η τρέλα μας το μαζί που νιώθουμε

Πάντα ισοπαλία να ερχόμαστε

 

Όλη η τρέλα μας στο μαζί που νιώθουμε

Ενώ συμβαίνουν όσα  –δεν- συμβαίνουν

Δίχως να μάθουμε αν εκείνος είναι εκεί-νος

Που κινεί τους ιστούς 

πάνω και κάτω από το δέρμα

Όταν που ανατριχιά-

ζει η ραχοκοκαλιά

ως τον εγκέφαλό 

Μας παλουκώνουνε πεταλούδες

όχι σαν όλα τα σύννεφα

Πιέζει το κεφάλι και το ξερνά

εκεί που γαμάν την καρδιά μας

 

Όμως εμείς Πάντα

ισοπαλία θα’ ρχόμαστε.

 

 

Σε λίγες μέρες θα είμαι ξανά εκεί κοντά. Γιατί δεν κατεβαίνεις έτσι απλά λίγο να σε δω;

έχω δεθεί απ΄ τον ουρανό

 

Τρέχω χιλιόμετρα κάνω δέκα πράγματα ταυτόχρονα κάτι ώρες κάνω σε μια μέρα πράγματα που οι άνθρωποι θέλουν ένα μήνα για να τα κάνουν. Και να εδώ για εκατό μέτρα διαδρομή κοντεύω τον αιώνα. Κάνω ένα βήμα και είναι σα να παλεύω με όλα τα τέρατα της αβύσσου και βγαίνω ξέπνοη. Σε άλλη περίπτωση σε ένα μήνα θα είχα τελειώσει για κάτι που μου χρειάστηκαν χρόνια πέτρινα χρόνια και θάνατοι εσωτερικοί κι αναστάσεις. Κι αποδιώχνω τώρα την φαντασία μου και τον κόσμο μου τον αρνούμαι για να πάω πιο γρήγορα για να μη χάνομαι εκεί και σπάω τα μολύβια μου να μην έχω, να μην παίρνω από τα μολύβια χαρά και να ξεγελιέμαι για να μείνω στο σώμα μου το πραγματικό για να κινήσει το βήμα. Βλέπω γύρω μου κίτρινα σέπια το παρόν μου το ζω παρελθόν. Αλλά δεν θέλω ούτε να φτιάχνω εικόνες το μέλλον γιατί ξέρω ότι θα τρελαθώ αν.. αλλά το μυαλό και η καρδιά μου φτιάχνει χωρίς να με υπολογίζει πως θα με τρελάνει, πως θα πεθάνει αν πέσει από τόσο ψηλά. Και συνεχίζω να ακροβατώ χιλιοστό το χιλιοστό με όλη μου την συγκέντρωση όσο μπορώ στην αγάπη να μάθω. Να αφήνω το σώμα μετέωρο,  έρχεται δεύτερο γιατί  ίσως καν να μην υπάρχει, να μην υπήρξε ποτέ να μην υπάρξει. Και να επαναστατεί, σηκώνει το ανάστημα με επιτάσσει με φέρνει στην πόρτα σου για το τώρα, με το τώρα να πέφτει στο πηγάδι μαζί με όλα τα δύσκολα λόγια του τα αεροδυναμικά. Να γδέρνομαι να ξαναβγώ στην επιφάνεια να αναρρώνω για να ξαναρθώ και να καθυστερώ έτσι τα βήματα για μια ευκαιρία στο μέλλον μέσα σε τόσο σκοτάδι σε άγνωστο μονοπάτι με βροχή ασταμάτητη. Με σταγόνες που πέφτουνε σφαίρες σε μέτωπο άναρχο με τις επικοινωνίες κομμένες και τον ασύρματο σε σιγή. Να πονάει το κορμί. Κι έτσι σαν όνειρο να με στραβώνει ένας ήλιος άσπρος σε άσπρο ουρανό. Να ξυπνάω θαμμένος στο χιόνι. Να ξυπνάω και γύρω μου η φωτιά να με ζώνει. Να κλείνω τα αυτιά και να με ξεκουφαίνουνε στίχοι που μου ξυπνούν αναμνήσεις σαν αναμνήσεις. Να μη μπορώ να ξεχάσω τίποτε από έναν κόσμο που δεν είναι δικός μου αλλά δικός μας. Σε έναν κόσμο χωρίς εκκίνηση. Απαρνημένο χιλιάδες φορές με χιλιάδες τρόπους, προδομένο και το ίδιο επαναλαμβανόμενα. Χωρίς έλεος και χωρίς διακοπή. Ξέχασα από πού ήρθα. Ύστερα άρχισα να θυμάμαι, τις χαρές που με πληγώνουν πιο πολύ. Τις αμέτρητες ώρες μου μέσα στα κείμενα. Τα ονόματα που σαν ψαλίδια κάνανε χαρτοπόλεμο τα φτερά μου. Τα ονόματα που τα ξαναγέννησαν σε μια γη μακρινή πόσο μακρινή θε μου. Μα δεν μπορώ να ζήσω μακριά, δεν ζω μακριά σου όσο ντόρο κι αν προκαλώ, ότι κι αν έφτιαξα ότι κι αν έγινα. Έγινα μέσα μου παιδί εκατό χρονών. Να ξεχαρβαλώνω να κλοτσάω εφηβικά απαγορευτικά. Να κοιτώ στα κλεφτά. Να παρανοώ να ζητιανεύω. Να πιστεύω χωρίς αντίκρισμα να έρχομαι να πηγαίνω. Μα όλα αυτά μου χάρισαν απίστευτα συναισθήματα και μεθύσια. Μου χάρισαν ιχώρ και αίμα. Μου δίνουν λίγο λίγο πίσω τον εαυτό μου. Ατόφιο τον ξέρασαν. Αφού ξεπέρασαν κι έγραψαν πάνω σε ότι πρότερα με είχε σημαδέψει. Έγραψαν πράγματα που τα νιώθω πολύ δικά μου και δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς διότι κανείς δεν μου τα έδωσε. Είναι από πάντα δικά μου. Είναι ο αγώνας μου να αγαπήσω. Η ζωντανή ελπίδα να γεννηθώ. Είπα δεν θα πέσω και δεν θα πέσω. Έχω δεθεί απ’ τον ουρανό.             

 

Και να μη κολλάω που σε ότι βρίσκω μια κάποια αναφορά είναι αφιερωμένο σε άλλους. 

Καλημέρα αγάπη μου

 

Μωρό μου μάτια μου καύλα μου ψυχή μου

Τώρα που ξέρω πως θα ζω κοντά σου το δράμα μου γίνεται πιο απαλό, γλυκαίνει και ρέει αβίαστα. Ο κόμπος στο στομάχι μου σφίγγει περισσότερο όμως.  Είναι σα να με χαϊδεύεις από μέσα. Φοβήθηκα πολύ μήπως αρρωστήσω, μη και μου φύγει το μυαλό έτσι όπως σε κυνηγούσα και σε παραφύλαγα. Μου έκανε πολύ καλό η τελευταία φορά που ήρθα στη γειτονιά σου. Κάποια στιγμή έπαθα μια ξαφνική σκοτοδίνη, κουλουριάστηκα και ξέρναγα και παρακαλούσα να μη κατέβεις και με δεις έτσι, είχε πολύ πλάκα.

Τώρα μου φτάνει που θα γυρνάμε στην ίδια πόλη και που θα βλέπουμε τα ίδια αστικά ηλιοβασιλέματα και που θα φτιάξω ένα όμορφο δωμάτιο για μας και θα το έχω προφυλαγμένο μόνο για μας. Αυτά που μου έμειναν για να ονειρεύομαι είναι τόσο ποιητικά! Και το δέρμα σου και οι σάρκες σου και η γλώσσα σου κι όλα τα όργανά σου είναι ένας κόσμος και μια Ιθάκη για μένα. Για φαντάσου! Μια Ιθάκη ζωντανή που κινείται, με πόδια και χέρια και βούληση ανθρώπινη κι αυτόνομη και ξέχωρη και ξεχωριστή. Πώς είναι να κάνεις έρωτα με την πατρίδα σου, επαναστάτη αγωνιστή, πώς είναι;   Ε. Δεν ξέρω, εγώ λιποθύμησα.. εντάξει, μετά την δέκατη φορά θα το βρούμε πιστεύω.  

Σε θέλω ρε πούστη, πολύ, στην ζωή μου. Μακάρι να φέρνω όντως λίγο στον Αλ Πατσίνο και να με θες κι εσύ. Δεν έχω μυαλό για ποίηση τώρα να σου φτιάξω κάτι. Σου φτιάχνω άλλα πράγματα πιο αναγκαία κι απτά. Να πιάνονται. Να πιάνονται. Ναι, να πιάνονται και να μπορείς να τα βρίσκεις κάθε μέρα.  Δεν ξαναπέφτω με τίποτα! Τα τέντωσα τα ερωτηματικά και τα έκανα θαυμαστικά όλα. Δεν αναρωτιέμαι καν για την γεύση σου, είναι η γεύση της ζωής και της ευτυχίας μου κι αυτό το ξέρω πολύ καλά. Μόνο να προσέξουμε λίγο με την ένταση μη γίνουμε και στην πραγματικότητα κομματάκια.

Σ’ αγαπώ μωρό μου. Θέλω να σου αφιερωθώ τόσο όσο να σε κάνω ευτυχισμένη.

Είμαι ολόιδια ο Αλ Πατσίνο

 

Πώς και δεν το είχα προσέξει!

Λίγο καλύτερη βέβαια και πιο σέξυ.

 

Τώρα συνέρχομαι, σήμερα υπέφερα. Με υπερπροσπάθεια πήγα τα παιδιά σχολείο. Είχε τρυπήσει το κεφάλι μου ανακατευόμουν και δεν άντεχα καθόλου το φως. Τα γνωστά. Τώρα είμαι λίγο καλύτερα.  

 

 

Ήθελα να ήξερα με ποιον είσαι ερωτευμένη 

Σήμερα έγινε κάτι που δε μ' αφήνει να κοιμηθώ. Σςςς ευχή

Προσεύχομαι να συμπέσουμε.