σκέφτομαι χειρονομίες αγάπης που έχω δεχθεί και δακρύζω
έστω από μνήμης παίρνω μαθήματα αγάπης τώρα που μπορώ κάπως να τα καταλάβω
έτσι όσο μεγαλώνω θυμάμαι συχνότερα κάποιους ανθρώπους
μεγάλους της νιότης που χάθηκα.
Τότε σκεφτόμουνα, τί μέλλον να έχω εγώ με το πουρό, έτσι απλά είναι μια φάση
κι όμως για δες πόσο μέλλον μπορεί ακόμη να χρειάζεται για να καταλάβω εκείνο στο παρελθόν
για να καταλάβω τι μπορεί η αγάπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή