δαντέλα και στρας .. με τρελαίνεις

Διότι χρειάζεται σκοπό η ζωή. Ναι να σε κρατάει και κάτι όταν πέφτεις. Εφόσον δεν περιμένεις να σε κρατήσει κανένας άνθρωπος! Κρατιέσαι από το που προσφέρεις στην ανθρωπότητα όλη. Κάποιος κάποιοι θα το πιάσουν να κρατηθείς κι εσύ έτσι όπως το τραβάνε να το πάρουν σε σηκώνουν. Σκοτώνεις κάτι ζωντανό, το προσφέρεις. Είναι ανθρωποθυσία. 

Τον λόγο δεν τον βλέπω ούτε εγώ. Μα αν υπάρχει κάποιος θα υπάρχει σοβαρός. Ακόμη κι αν είναι αυτός ο σοβαρότατος η τέχνη για την τέχνη.  Εγώ έγραψα προσωπικά κάποια ποιήματα που τα απευθύνω όλα. Τα γράφω φωνάζοντας ΠΑΡΟΝ! Φωνάζοντας πως είμαι εδώ.  Φωνάζοντας σε κάποιον που πιστεύω πως με ακούει, πως είναι ΠΑΡΟΝ. Αν λοιπόν η ποίηση θέλει απόντες για να ζήσει ας πεθάνει. Τι νόημα έχει να μιλάς σε κάποιον που έχει φύγει. Μπαίνεις σε μια άλλη διάσταση που είναι ΠΑΡΟΝ. Νιώθεις την παρουσία της ψυχής του πνεύματος του μέσα σε και γύρω ακόμη συναντάς την μορφή.   

 Αν λοιπόν η ποίηση θέλει απόντες για να ζήσει ας πεθάνει. Αντέ, όμως ας ζήσει κι αυτή. Αυτή μάλλον θα ζήσει περισσότερο από την άλλη που θέλει το ΠΑΡΟΝ. Είναι κάπως σαν ένα είδος Ιστορίας έχει θέματα αιώνων επί αιώνων και βάλε συν και τις ιστορίες του μέλλοντος.   Πως απευθύνεσαι στην απουσία και φωνάζεις ΠΑΡΟΝ; Φωνάζεις ΠΑΡΟΝ στους απόντες; Ε είσαι κι εσύ απόν.     Μαγκιά. Ωραίο. Αλλά … ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ βεβαίως.

Τέλος, επιλέγεις ποιους θα έχεις δίπλα σου και ποιους θα μνημονεύεις. Επιλέγεις εντελώς ελεύθερα για όσους μνημονεύεις. Και κερδίζεις αυτούς που έχεις δίπλα σου, όσοι αξίζουνε συνήθως χρειάζεται κάποιος κόπος. Να νιώθεις άξιος να πεις το όνομά τους. Όπως κι εγώ λέω το δικό σου όταν αναφέρομαι στο ποιητικό βιογραφικό μου και το συνολικό. Μα δεν περιμένω να κρίνω την αξία μου από κάτι ανάλογο. Κρίνω όμως τον άλλο, τα κριτήριά του δλδ. Και δεν με ενδιαφέρει τόσο η δυνατή εικόνα όσο η αδύναμη. Δεν μου λέει κάτι αν έχει ασπαστεί πρωτόκολλα και σαβουαρ βιβρ κι άλλες τέτοιες κιλότες για σκίσιμο. Τον άλλον τον σέβομαι αν αξίζει να τον σεβαστώ στο τσαλάκωμα του στην κραυγή του στην πτώση εκείνη που τρώει τα μούτρα του και στο πως ξεγυμνώνεται από την χαρά του, στην έκφραση του δέους της ηδονής του. Πόσο και πως δίνεται στη χαρά και πόσο και πως στην λύπη. 

Κι έχουν πολύ πλάκα οι αριστοκρατικοί τρόποι. Τους εκτιμώ ως προσόν για την κοινωνία και αισθητικά βεβαίως. Έχουν όμως αυτό το παρόν απόν. Είναι πραγματικά προορισμένοι για σκηνή και χειροκρότημα. ΜΠΡΑΒΟ. Στέκεσαι πάρα πολύ καλά, άψογα. Αφού αν είχα κάψα να υπηρετήσω την ανθρωπότητα σε εσένα θα έδινα τα έργα μου μέχρι και με το όνομά σου να τα βγάλεις τόσο καλά που στέκεσαι στις πιέσεις της έκθεσης. Είναι πάρα πολύ δουλειά για μένα δεν το έχω να το κάνω αυτό φυσικά καλύτερα να μείνω με οικείους. Όμως σε εσένα και το θαυμάζω και το διασκεδάζω και μ' αρέσει. Μέχρι ένα σημείο. Κι ας είναι να σταματήσαμε εκεί. Όπου νιώθεις καλύτερα εσύ αγάπη μου. Από όπου νιώθεις την μεγαλύτερη ασφάλεια από εκεί να κρατηθείς. Με πληγώνει "λίγο" που κρίνομαι έτσι ακατάλληλη και περιττή. Όχι για την εικόνα μου, η εικόνα μου είναι πολύ ισχυρή. Απλά για δυο πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε μαζί. Προτιμώ κι εγώ off the record. Off the record θα είμαι κι ας record. Στα τέτοια του.