κάτι απλό θα είναι

 Συμβαίνει κάτι και σε βγάζει από την πορεία σου αλλά δεν σε βάζει και σε μια άλλη και μένεις στο χάος. Σε αλλάζει. Δεν είσαι ο ίδιος. Μένεις σαν ξένος αλλά σαν, γιατί θα ήταν καλύτερα να ήσουν ξένος. Συμβαίνει κάτι με ονοματεπώνυμο δλδ όχι απλά κάτι. Ξεκινάς το κυνηγάς το κυνηγάς κι όλο και περισσότερο βγαίνεις από την πορεία σου κι όλο πιο μόνος μένεις. Γιατί δεν . Μια διέγερση ωραία μια τρέλα ένα κυνηγητό μια κούραση μια πίκρα και μια τρύπα στο νερό. 

Το ξέρω ότι θα είναι ωραίο, γι' αυτό δεν θέλω να το δω. Δεν μου αρέσανε ποτέ οι βόλτες στις βιτρίνες και το μπανιστήρι γενικώς. Να παίξω με τον πόνο μου τώρα δεν θέλω άλλο. Χαζές ελπίδες τί να τις κάνω να καώ κι άλλο. Θέλω να βάλω ένα φρένο είμαι μικρή να πω ας πούμε πως κάπου στο 2030 ίσως να είμαι καλύτερα να έχω αδειάσει την σκέψη μου και να μπορέσω να βρω έναν σύντροφο να αγαπηθούμε σαν άνθρωποι με σώματα και ζωές. Να αυτή η προοπτική με ενδιαφέρει και αν πρέπει να αφήσω αγαπημένες μου συνήθειες να τις αφήσω, τα βιβλία σου. Τα βιβλία σου και το όνειρο αυτό μου έδωσε πολλά αλλά με έχει βγάλει εκτός . Ορίστε πάλι έκαψα το φαγητό.   Δεν μίλαγα ποτέ άσχημα. Μωρή δεν είχα πει ποτέ μου καμιά μου αγαπημένη. Γενικά δεν έχω βριστεί με κανέναν αγαπημένον μου ποτέ. Να του λέω με τόση επιμονή ψόφα και να μην ψοφάει.

Είμαι σίγουρη πως θα μου αρέσει αλλά δεν θέλω πάλι να βυθιστώ σε καμιά τρέλα ούτε να κολυμπήσω σε κανέναν ουρανό. Θέλω μέχρι το 2030 να έχει αδειάσει το μυαλό μου να έχει καθαρίσει να βρω έναν άνθρωπο να δοθώ. Να γίνω ευτυχισμένη και χαρούμενη μέσα σε μια σχέση. Να βρω έστω την όρεξή μου για όμορφα πράγματα. Να βρω νόημα έστω στην μοναξιά μου να χαίρομαι τους ανθρώπους ως περαστικούς και χρηστικούς όπως έκανα έστω. 

Αν πρέπει να κλείσω τον υπολογιστή να τον κλείσω. Κάποια στιγμή πριν λίγες μέρες μόλις κατέβαινα τον Ταΰγετο έφαγα ένα σενάριο απίστευτο. Νόμιζα πως με περιμένεις να επιλέξω μόνη μου την Αθήνα. Πως είσαι τόσο θυσιαστική και αφοσιωμένη. Και πως φταίω που δεν πιστεύω και τραβάω αντίθετα και καθυστερώ. Μα δεν καταλαβαίνεις πως την Αθήνα την θέλω μόνο μαζί σου και πως θα τρελαθώ τόσο κοντά χώρια; Έφαγα το σενάριο αυτό πως με περιμένεις στην Αθήνα και δεν το άντεξα και μέθυσα άσχημα ήπια ότι είχα κι ήθελα να βρίσω και να γίνω σκιάχτρο να διώχνω τα πουλιά. Γιατί γιατί γιατί είναι τόσο παράλογο και τόσο αντιφατικά όλα τα δεδομένα. Τόσο άδικα σπαταλημένη αυτή η αγάπη στα χαρτιά και τόσα βράδια αδικοχαμένα και μέρες και εβδομάδες και χρόνια. Κάτι δεν μου κολλάει σε αυτό το κόλλημα. Μιλάω και δεν ξέρω αν λέω κάτι. 

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ. Δεν θέλω άλλο χρόνο χαμένο. Θέλω τουλάχιστον μέχρι το 2030 να είμαι σε θέση να χαρώ την προσωπική μου ζωή. Είναι μάταιο, το ξέρω πως θα το πάρω.  Απλά θέλω να είμαι κάπως προετοιμασμένη να μην τρελαθώ δεν θέλω να μπω σε κανένα ψυχοσικό πάλι. Πονάει. Και θα χρειάζομαι κάποιον να μου κρατάει τα μπόσικα και δεν ξέρω αν θα είμαι πάλι τυχερή που είχα την Ιουλία ένα μήνα δίπλα μου την άλλη φορά που έβλεπα κυκλώματα στις λάμπες και πάθαινα κηλίδωση από το μάτι στην πλάτη πόνους και με χτυπάγανε με τέσλα και πονάει πολύ σαν ηλεκτροσόκ πονάει πολύ αυτό είναι φευ κανονικό για μάζεμα. Τί έχουνε δει κι αυτά τα παιδιά. Αυτά τα παθαίνεις από τρελά αιτιατά, όταν σου λένε άσπρο και βλέπεις μαύρο κι όταν σου λένε μαύρο και βλέπεις άσπρο. Κι όχι να στο λέει ο οποιοσδήποτε να στο λέει η αγάπη σου ο έρωτάς σου. Δεν σου λέω ότι φταις, σίγουρα έχω το κατάλληλο έδαφος. Να σε σηκώνει στη αγκαλιά της και να σε πετάει στο κενό και άλλα ντάλλων. Εντάξει έχω ζήσει τρομερά πράγματα στα επεισόδια μου και στάθηκα τυχερή. Γιατί λες, αυτό κάτι μου θυμίζει μου θυμίζει αυτό αυτό κι αυτό και τί δουλειά έχει εκεί. Και πως είναι όλα αυτά ΠΥΛΗ. Το μυαλό δεν μπορεί να πάει στο απλό πάει στο σύνθετο κι έχω φτάσει στον τέταρτο παγκόσμιο. Εντάξει, πες μου ότι είναι κάτι απλό να ηρεμίσω. Κάτι απλό θα είναι. Απλή σκέτη λογοτεχνία. Θέλω να το δω.