Η μαγεία έχει το «ελάττωμα» να είναι υπεράνω του νόμου

Μέρες ολόκληρες για μένα σπάνια κρατώ κι είναι ελάχιστες κάθε χρόνο τα τελευταία αυτά χρόνια που μεγαλώνω τα παιδιά. Ας πούμε σήμερα, που έχω πάει από εχθές την μικρή στην μάνα μου και θα την πάρω αύριο. Δεν μου λείπει και κάτι να κάνω, μόνο θα ήθελα να σε δω να κάναμε κάτι μαζί για μεγάλους ναι. Θλίβομαι περισσότερο όταν έχω έτσι μέρες για μένα και το μόνο που θα ήθελα είσαι εσύ που δεν ενδιαφέρεσαι να με δεις σε αυτές μου τις μέρες και στις άλλες και δεν ξέρω αν ενδιαφέρεσαι για κάποιες όποιες και ποιες είναι αυτές.

Βασικά δεν ξέρω να πω αν μου λείπει κάτι ή απλά δεν έχω όρεξη για κάτι άλλο. Μου λείπει συγκεκριμένα η συνουσία και κάτι που έχω ως ιδέα για την συντροφικότητα. Κι ίσως έτσι ένα ανθρώπινο ανακάτωμα μετά μουσικής. Ίσως κάποια ομαδική δημιουργία. Ή και μπορεί να παθιαζόμουν πάλι με κανένα ωραίο σαμποτάζ και κανα παγωτό τέτοιο πολιτικά. Μα με βαράει πιο κέντρο μου το πράγμα και θα ήθελα να ασχοληθώ με τα χαλασμένα μου τα ανολοκλήρωτα και ελλειμματικά προσωπικά. Στα προσωπικά μου βάζω μόνον έναν, εμένα κι εσένα. Αλλά δεν ξέρω να πω αν κάνω καλά αφού δεν μπορώ να πω πως βλέπω κάποια βελτίωση ή εξέλιξη πάνω σε κάτι ουσιώδες κι απτό. Και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να θεωρήσω απτό κάποιο βιβλίο από το βιβλιοπωλείο.  Βιβλίο από το βιβλιοπωλείο, άκου πως ακούγεται!

Οι μνήμες οι ανακυκλωμένες είναι κάτι θλιβερό. Καταστροφή σκέτη. Τα όνειρα με ονοματεπώνυμο απουσίας. Γράμματα αλλαγμένης ή κι άγνωστης διεύθυνσης. Και τα όνειρα χωρίς όνομα ακόμη χειρότερα. Τυραννικές πράξεις είναι. Ο κόσμος του ενός ας μείνει ο κόσμος του ενός στην τελική αληθινά και γενναία. Κάτι τέτοιες ώρες κατανοώ και συμμερίζομαι τα περί τέχνης του Πλάτωνα. Φαίνεται πως Ιεραρχικά ο αναγνώστης είναι κάτω από τον γράφοντα και πρέπει να επαναστατήσει. Η μόνη του ελπίδα ισότητας φαίνεται πως είναι να κάνει μια επαναστατική ανάγνωση και να κάνει μια ανατροπή τέτοια που να συμβεί ως αλχημεία ή κάτι τέλος πάντων που να δημιουργεί μια θέση πλάι σου. Δεν είναι υπηρεσία η συγγραφή. Κι αν την πούμε λειτούργημα χάνει πολύ. Δεν είναι υπηρεσία και λειτούργημα η συγγραφή η ποίηση και γενικότερα η τέχνη. Η τέχνη είναι τέχνη. Η μορφή της δεν έχει και πολύ σημασία όσο έχει το άμορφο που δημιουργεί με την σειρά της αυτή η μορφή. Αυτή η μορφή είναι σαν άδειο αγγείο που γεμίζει με ότι θέλει να βάλει ο καθένας μέσα. Ρούχα για την ψυχή τα λένε κάποιοι πολύ εύστοχα.

Πλησιάζεις. Απομακρύνεται. Κάπου σε οδηγεί αυτό το πράγμα. Αν θες να παίξεις μαζί του πήγαινε. Μην φύγεις από την αλάνα. Μόλις νυχτώσει κοίτα να μαζευτείς σπίτι. Το να είσαι σοβαρός άνθρωπος δεν έχει να κάνει με το τι φοράς πως μιλάς και πως κάθεσαι και που απευθύνεσαι πως. Σοβαρός άνθρωπος είναι αυτός που βούλεται το λέγειν του πώς να το πω αυτός που νιώθει και πράττει αναλόγως του τι νοεί νιώθει. Θες πειθαρχημένα, πειθαρχημένα. Θες αχαλίνωτα, αχαλίνωτα. Όπως σου βγαίνει. Φτωχός πέθανε κι ο Μακιαβέλι, τα έγραψε για να μην σκάσει ο άνθρωπος τα έγραψε για να μην τα κάνει, όχι για να τα εφαρμόσει κάποιος άλλος προσθεού! Βλέπετε οι άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί και πως γράφονται τα ποιήματα. Πως είναι μια προσωπική εκτόνωση ΑΥΤΟ ΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ και τίποτε άλλο.  Πράγμα το πιο σοβαρό.           Έγραφε ας πούμε ο Σολωμός αντί να πάει στο Μεσολόγγι έγραφε αντί να πάει να βουτήξει την Ζακυνθινιά.  Έτσι τα διαβάζουμε κι εμείς αντί εκτόνωσης. Να την βγάλουμε κι απόψε κάπως "ηρωικά" κι εμείς. Κι ας μην έχει παράτα κι ας έχει πρόστιμο. 

    

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ

, δεν είναι για τα δέκα ευρώ. Είναι λίγα τα δέκα ευρώ, είναι εντάξει για ένα αντίτυπο. Μα δεν θέλω κάποιο αντίτυπο, ούτε τσάμπα ούτε δώρο ούτε με αφιέρωση. ΔΕΝ ΘΕΛΩ  να περάσει το μονοπάτι μπολντόζα σφυρί και γκρειντερ. Θέλω το μονοπάτι να μείνει μονοπάτι. Θα μου περάσει .. θα δω τα οφέλη πως ύστερα θα μπορεί να ανεβαίνει φορτηγό να φέρνει πράγματα. Δεν ξέρω έχω κάτι σαν πένθος. Μα είναι λογικό. Δεν είναι;