Δεν ήξερα κανέναν από τον κύκλο σου δεν συστήθηκα δεν γνώρισα. Ούτε πρόσωπα ούτε πράγματα ούτε καταστάσεις. Είναι λογικό να νιώθω ξένη. Να συνειδητοποιώ δλδ πόσο ξένη υπήρξα. Πολλές φορές το έχω σκεφτεί. Τεράστια κενά. Μοιάζει πως ήμουν ένας χριστουγεννιάτικος καλεσμένος που μαζεύει κάνεις από τον δρόμο έτσι για το πνεύμα των εορτών. Που δέχτηκε κάποιες αναλαμπές αγάπης κάποιες κρίσιμες ας πούμε στιγμές. Μα και που όντως του κλείσανε τελικά την πόρτα σα ξένο. Σου έστειλα την φωτογραφία των παιδιών μου και μου γύρισε πίσω ως σπαμ. Δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει να μένει στην ζωή μας κανείς χωρίς να έχει βάση την αγάπη. Την αγάπη για τον πρόσωπο, την προσωπικότητα και την ζωή της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή