Ψάχνω μια λογική να βασίσω το θέμα μας και δεν βρίσκω. Το γιατί δεν βρισκόμαστε είναι όπως κι η λογική που δεν βρίσκω. Να φάω τους προβληματισμούς μου να μην τους λέω γιατί μοιάζουν με γκρίνια. Αλλά τι να τον κάνω και κάποιον που θα πρέπει να τρώω μόνη μου πάνω από τις μισές μου σκέψεις και διαθέσεις. Δεν βγάζει νόημα αυτό γίνεται «λίγο» άρα δεν αξίζει. Ψάχνω λοιπόν μια λογική για το θέμα. Όχι μια ορθή λογική, σίγουρα μιλάμε για κάτι περίεργο. Θα μπορούσα να βρω κάτι για την στιγμή και για να φτιάξω ατμόσφαιρα αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι στην πραγματικότητα με έχει πετάξει στο πουθενά. Κι όσες δυνατότητες και να έχουμε στο πουθενά μόνο λογοτεχνία μπορείς να κάνεις. Κι όσο καλή και να είναι θα παραμένει πάντα θλιβερή κι ανισόρροπη. Η ελπίδα μου έχει εξαντληθεί. Μόνο η καύλα μου έχει απομείνει να καλύπτει και τον χώρο της ελπίδας και της λογικής, μα δεν είναι ευχάριστη χωρίς προοπτική και σύνδεση. Δυστυχώς δεν σε καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν είμαστε μαζί. Δεν το καταλαβαίνω. Κι αυτό με γκρεμίζει. Τι νόημα έχει να θες κάποιον τόσο πολύ εφόσον δεν τον καταλαβαίνεις. Την στιγμή μάλιστα που έχεις κάνει τα πάντα κι έχεις υπερβεί εαυτόν για να τον καταλάβεις. Δεν βγάζει νόημα αυτό είναι πολύ «λίγο». Είναι κάτι από λάθος στοχασμός έως αστοχία υλικού. Πάντως δεν δουλεύει. Τώρα γιατί δουλεύει η διέγερση είναι η ερώτηση που ξεκινά και τελειώνει κάθε κύκλο. Κύκλους με ανεπανόρθωτη φθορά και ζημιά. Τα έργα αυτά εγώ δεν θέλω να τα δώσω στον κόσμο. Προτιμώ να καούνε. Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φτάνουν τόσο μακριά. Το διαβάζουν και καταλαβαίνουν το 1%. Όπως δεν θα δώσω τον εαυτό μου και το σώμα μου σε κάποιον που θα καταλάβει το 1% μου έτσι δεν θα δώσω και τα έργα. Ξεκίνησα με τα έργα και ακολούθησε όλο μου το σώμα. Σώμα πνεύμα ψυχή να πηγαίνουν μαζί. Δεν έχει νόημα να δίνεις το είναι σου και ο άλλος να παίρνει ότι μπορεί κι αυτό να είναι κάτι ελάχιστο ή κάτι εντελώς άλλο. Να σε μεταβολίζει κάθε οργανισμός εκεί πέρα όπως του κατέβει. Παίζουν κι ωραίες συνδέσεις δεν λέω. Εκεί είναι ωραίο να δίνεσαι όπου τις βρίσκεις. Αυτά σκέφτομαι και αποφεύγω την έκθεση όπως αποφεύγουν κάτι αρχαίες φυλές την φωτογράφιση. Κάποια στιγμή σκεφτόμουν πως τα έργα θα ήταν ωραία ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους σαν κι εμένα. Πως έχω κάτι να πω να παρουσιάσω έστω ένα σπάνιο είδος και μια ιδιαίτερη τεχνική. Μια διαφορετική ή μια σπάνια οπτική γωνία. Να εργαστώ πάνω στην κοινή οπτική εισάγοντας πράγματα που έχω να πω. Αλλά εδώ δεν καταλαβαίνω τον άνθρωπο που αγαπώ και δεν καταφέρνω να έρθω κοντά του και να μείνω κοντά του. Τι ψάχνω λοιπόν. Κάποια εφεύρεση σαν μαγειρικό λάθος; Να καούν όλα; Με οδήγησαν στον γκρεμό; Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν είμαστε μαζί και γιατί δεν βρισκόμαστε. Το νόημα έχει καταρρεύσει. Και δεν βρίσκω ελπίδα να προσπαθήσω. ΧΩΡΙΣΑΜΕ δλδ. Και είναι μαλακία να χωρίζεις καυλωμένος είναι καταστροφή.
Ω έλατο μ΄αρέσεις πως μ΄αρέσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή