Σήμερα έγραψα την υπογραφή μου αλλιώς. Δεν μου βγήκε η υπογράμμιση που βάζω. Δεν ξέρω αλλά λογικά θα πρέπει να υπογράφω πάντα όπως είναι στην ταυτότητά μου διότι θα προκληθεί σύγχυση και θέλω να το παρακολουθήσω λίγο εσωτερικά αυτό πως θα πάει. Το πρωί σε μια αίτηση που έκανα ήταν η ίδια όπως πάντα αλλά απόψε σε μια υπεύθυνη δήλωση δεν έβαλα την υπογράμμιση αυθόρμητα και η δεύτερη γραμμή έγινε πιο κοντή χωρίς να βγει από το Δέλτα. Μα εντάξει μου άρεσε, μπορεί και πιο πολύ. Προκύπτει ωστόσο εδώ ένα θέμα με τα προηγούμενα έγγραφά μου και εύχομαι να είναι περαστικό. Να μπορέσω πάλι να υπογραμμίσω το όνομα και να τραβήξω δυο μεγάλες ίσιες γραμμές. Ή να τις ενώσω και να αφήσω την υπογράμμιση. Μου προέκυψε σήμερα αυτό το μεγάλο θέμα.
Βασανιζόμουν με συναισθήματα και σκέψεις βασανίζομαι. Για την έκφραση. Τις εκφράσεις. Τα εσωτερικά εξωτερικά. Το καμπάνισμα που κάνουν τα ανέκφραστα και δεν κρύβεται στο έχω ξαναπεί. Δεν κρύβεται όταν έχεις τον άλλο απέναντί σου και τον κοιτάς ως τρίτος όταν κοιτάς με συνείδηση δεν κρύβεται τίποτα. Ακόμη και όταν γράφεις. Όταν γράφεις κάνεις ότι θες όπως το θες. Βέβαια θες να το θέλει κι αυτός που θες. Δεν θέλω να σχολιάσω για χθες. Με βγάζεις από τα ρούχα μου. Δεν ήταν άσχημα. Εσύ με κουρντίζεις μέχρι το αμήν. Εντάξει, όταν νομίζω πως με παρατάς μου βγαίνει και λίγο σαλτάρισμα προς το κακία με ταυτόχρονο εξορκισμό πεσ' το έτσι είναι. Και είναι εξοντωτικό χωρίς φιτμπακ. Εντάξει δεν ξέρω από που έρχεται έρχεται από τον ουρανοβυθό.
υγ. Το παιδί είναι τρομερό. Μου φαίνεται απίστευτο το νούμερο πάνω στην τούρτα. Έχω χαζέψει. Να της πεις τις ευχές μου.
υγ2. Δεν μου βγαίνει να πω κάποια συγνώμη άλλη από αυτή ότι δεν είμαι βιολογικά κάπου εκεί κοντά τώρα. Και το λέω και στους δυο μας.
ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή