Πόκερφέις

 Σε είδα στον ύπνο μου. Ήσουν πάντα κοντά αλλά δεν με πλησίαζες. Ήταν καταδιωκτικό μεγάλο περιπετειώδες όνειρο. Εγώ ήμουν δίδιμο με έναν άλλο που δεν τον ξέρω(;) αλλά δεν ήταν άλλος ήμουν εγώ σαν σε μια βιολογική διάσχιση κάπως. Και συνέβαινα πράγματα σα να δικαιώθηκε όλη η ψύχωσή μου να αποκαλύπτωνταν και να αποδικνύονταν τα αιτιατά. Είχε αδρεναλίνη πολύ αλλά δεν ήταν άσχημο ως εμπειρία. Εννοώ ότι ένιωθα κυρίως θετικά συναισθήματα. Και εσύ είχες αυτό το βλέμμα το δύσπιστο και κάπως θυμωμένο και υπεράνω το πολύ θερμό ή πολύ ψυχρό είναι, δεν ξεχωρίζω. Γλύκανες λίγο κανα δυο φορές δίπλα σε άλλους.

Κατάλαβα πως υπάρχει κάτι απροσδιόριστο, για μένα τουλάχιστον, που σε κάνει να με αρνήσαι. Που μεριμνεί για την απόσταση. Και είναι σαν όμως σαν σαν σαν τρελό πόκερφέις.

Όλες οι σκέψεις μου καταλήγουν σε έναν περίεργο καθρέφτη που σε βλέπω απέναντι. Κι όλα μου τα παράπονα, ότι προσπάθησα αλλά εσύ δεν, έρχονται και καθρεφτίζονται κι από εσένα ομορφιά μου εκεί απέναντι κι ανάποδα και σε άλλους χρόνους. Κι εν τέλει είμαστε κι οι δυο δεμένοι. Πολύ δεμένοι αλλά δεμένοι. Δεμένοι απ' την καρδιά και απ' το μυαλό χειροπόδαρα. Τί είναι αυτά τα περίεργα δεσμά και πως είναι έτσι σπασμένοι κι ανακατωμένοι οι χρόνοι κι ασυνάντητοι. Ε αν δεν είναι εφιάλτης αυτό τί είναι! Από τους πιο σκληρούς που υπάρχουν. Κατά τα άλλα ήμασταν κοντά και ήταν ωραία.