Το όνομα

 

Θα ήθελα να λέω το όνομά σου χίλιες φορές κάθε μέρα. Να το λέω και να μου αποκρίνεται η φωνή σου. 

Να μου αποκρίνεται η φωνή σου.

Διαβάζω ένα ποίημα που λέει, ...για σένα ήτανε λοιπόν.

Τί ήταν για μένα;

Τί; 

Τί για μένα ήταν;

Θυμάμαι ότι σου έχω πει.

 Για την ομορφιά

Για τα φιλιά στο μέτωπο 

Όλα αυτά που τα βλέπω να εμφανίζονται πάλι 

Όλας τις βασανισμένες μου σκέψεις

Που με την εκατοστή που τις ξανάδα είπα πως δεν μπορεί να είναι σύμπτωση η παραδρομή του υποσυνειδήτου ή μια απλή συμπάθεια τέλος πάντων.

Άκουσα το όνομά μου έτσι

Το άκουσα 

Ήταν σα να ακούω το όνομά μου έτσι.

Σαν 

Σαν Σαν

Μα δεν ακούστηκε το όνομα

Ακούστηκε ένα πνιγμένο όνομα

Όπως κι εγώ λέω αγάπη μου και μέσα εκεί πνίγεται το όνομα σου.

Γιατί δεν μπορώ να το πω;

ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΩ

Και πρέπει να πηγαίνω σε μέρη που δεν υπάρχει κανείς για να το φωνάξω. 

Και το γράφω στις αμμουδιές και νιώθω μαγεία και δέος. 

Και νιώθω πως είναι το πιο απαγορευμένο πράγμα του κόσμου και πως κινδυνεύω