Αυτός ο ελεηνός που ήτανε στον ομαδικό βιασμό το '94 έχει πλευρίσει τον πατέρα μου. Είναι διχασμένη προσωπικότητα και ο πατέρας του ήταν μια από τις χειρότερες λέρες που έχουν περάσει από την γη.
Παίρνει τον πατέρα μου βόλτες στα δρομολόγια που πηγαίνει με τα αλαντικά και τονε πάει και συναυλίες και θέατρα στις πόλεις. Αυτό ξεκίνησε πέρσι. Μετά από κάτι κηδείες άλλων μπαρμπάδων και θειάδων. Και δεν έχει ούτε ένα φίλο αυτός. Ήταν και χρυσαυγίτης. Είναι και στο εμπορικο μεγαλοεπιχειρηματίας. Εγώ στα πολιτικά που ασχολήθηκα τον έβλεπα όλο με τους εχθρούς μου. Η γυναίκα του έχει γίνει φάντασμα. Την έχει στην δουλειά και την βλέπεις και την λυπάσαι.
Η μάνα του η μικρή η αδ έφυγε νωρίς.
Εγώ θέλω να φύγω πολύ καιρό από τα Φιλιατρά. Θέλω να μην τους βλέπω. Περνάς από τα σπίτια τους και τα βλέπεις και χαζεύεις. Οι πατεράδες τους είχαν τα πόστα.
Κοιτάω τις φωτογραφίες μου και βλέπω μεγάλη συντριβή κι από εκείνη εκείνη την ηλικία μου έχουν μίνει δάκρυα στα μάτια μόνιμα.
Όλα τα άλλα μπορείς να τα πεις εντάξει. Ένα μοναχικό ταξίδι με μαγνήτη τη νύχτα και τα σκοτάδια. Και αυτό που νιώθω πως δεν θα με καταλάβουνε. Πως μου λείπει ένα πολύ ειδικό είδος οικειότητας που δεν το βρίσκω και που. Και που το ένιωσα λυτρωμένο στην γραφή σου. Και ότι κάπως έτσι θα ήθελα να ήταν να ένιωθε .
Προχθές που είχε πονόδοντο ο πατέρας μου του πήγε λέει κάτι αντιφλεγμονώδη και αμέσως ξεπρίστηκε. Δεν έρχεται για καλό όμως αυτός ο ελεηνός
Το κινητό μου τα παίζει. Και τα σκυλιά νιώθουν την έντασή μου που σκέφτομαι σαν Ήρωας αν πεθάνω δε με νοιάζει.
ΑπάντησηΔιαγραφή