Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

...

Τί τ'όφελος, όμως; Το βράδυ σιμώνει,

κι εμείς όλο πάμε, πιο ξένοι, πιο μόνοι,

καθένας μ' αυτό που ποθεί•

κι ωστόσο, η καρδιά μου πως δίνεται, Θε μου!

Θαρρώ δεν την είδα να θέλει, ποτέ μου,

Με τόσον καημό να δωθεί...

Μας φέρνει το κύμα, και πάμε, θλιμμένοι,

στ' απέραντο βράδυ που μας περιμένει,

χωρίς ένα φως πουθενά!

Προφταίνουμε, μόλις δυο λόγια να πούμε,

να πούμε δυο λόγια, σ' αυτούς που αγαπούμε,

- κι αμέσως βυθάμε ξανά...