Σιωπή άμπιεντ

Να 'ναι από σταματημένο χρόνο η σιωπή ή από χρόνο που τρέχει;

Να είναι από όνειρο από εφιάλτη ή απο κενό; 

Να' ναι από εαυτό ή από πλύθος; 

Να ' ναι κραυγή

Να' ναι πολυλογία

Να' ναι μουσική 

Να' ναι δημιουργία;

Τι' να ναι;

Υπάρχουν τόσα πολλά είδη σιωπής

Αλλά βασικά χωρίζονται σε δυο

Στη νεκρική

Και σ' αυτή που η καρδιά ηχεί. 

Κι ύστερα τα ζωντανά είδη χωρίζονται σε όλα τα διαφορετικά χτυπήματα που μπορεί να παράξει μια καρδιά. 

Μα σαν δεν είσαι εκεί να ακούσεις την καρδιά ... η σιωπή από απόσταση είναι κάτι που ... πως να το πω , δεν είναι και συνήθως ευχάριστο όταν πονάς τον άλλο. 

Κι από όσο ξέρω από σιωπές απομακρισμένες αυτές συνήθως έχουν μέσα τους την άρνηση ή μια άσκηση αυτοβελτίωσης που εκινήται από μετάνια. 

Βέβαια υπάρχουν και οι ωραίες σιωπές μετά από μια ευτυχία ή μια επιτυχία. Οι σιωπές του κορεσμού ή της πληρότητας ας πούμε. 

Κι υπάρχουν και αυτές οι αποδραστικές. Κι αυτές που κάτι νέο εντελώς σε συνεπήρε. 

Και υπάρχουν και οι οριακές που είναι και οι χειρότερες που είσαι πολύ δυστυχής και νιώθεις λίγος και χαμένος. Ή στην καλύτερη αυτές που σε ψάχνεις και γίνεσαι άτομο κουκίδα μονάδα. Σιωπές απελπισίας. Και οι κάπου εκεί στο ενδιάμεσο οριακές που σ' αρέσεις μόνο εσύ μα είναι τρελές και κακές κι αυτές πολύ κι ας νιώθεις κάπως πως έτσι  επιβιώνεις. Όπως και οι σιωπές της σύγχυσης που νιώθεις αποσβολωμένος.

Βέβαια υπάρχουν και οι αθέλητες που συμβαίνουν από έληψη μέσων..

Κι είναι και κάποιες πολύ παραγωγικές και απαραίτητες που φτιάχνεις την σιωπή ως καθαρότητα και την αναζητείς ως τέτοια για να γίνουν πιο αντικειμενικές οι σκέψεις σου και να ακουστούν σε ένα καθαρό άσπρο χαρτί ας πούμε. Σιωπές σα λευκές κόλλες. Σιωπές σαν κατάκλειστα άδεια δωμάτια. 

Και σιωπές που βοηθούν την αυτοσυγκέντρωση, την πιο βαθιά παρατήριση.

Κι είναι και κάποιες σαν νηνεμίες πριν την καταιγίδα. Σαν αυτές καμιά φορά τις ωραίες πριν από μια έκπληξη ευχάριστη παρ ελπίδα. 

Κι είναι και οι σιωπές οι αναγκαστικές για να δηλώσεις μια δυσαρέσκια. Οι της επίπλαστης ή της πραγματικής αδιαφορίας. 

Υπάρχουν και οι του ενός "λεπτού" σιγή.

Υπάρχει και η σιωπή του σοφού, της Σφίγγας.

Και το "άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει"...

Και αυτές τις αναμονής. Οι πολύ κοντά σε αυτές της στρατηγικής του "θα μιλήσεις σκουλίκι" ή σαν το παραμύθι οι "εγώ δεν μιλιώ για να πάρω τον γαμπλιό". 

Και οι της σύγχρονης και παλαιάς ευγένιας, οι αριστοκρατικές σιωπές της ανωτερότητας και της διαφύλαξής της. Οι σιωπές διαχήρισης θυμού

Κι οι τύπου δεν ρισκάρω ας πούμε. Οι σιωπές του φόβου και που κρύβεσαι. Και κρατάς ακόμη και την ανάσα σου.

Ναι είπαμε υπάρχουν σιωπές όσα τα συναισθήματα. Σιωπές ιδιοσυγκρασιακές και επίκτητες και αυθόρμητες και δουλεμένες. 

Κι υπάρχει και η σιωπή του ανέκφραστου και της απόλαυσης. Του σεβασμού. Της απαξίωσης. Κτλ.

Κι είναι πολύ σημαντικό να καταλαβαίνει κανείς το είδος της σιωπής αυτού που αγαπά και νοιάζεται.

Κι είναι αυτό ένα πολύ μεγάλο και δυνατό δείγμα της σύνδεσης.  

Και θα τολμήσω τώρα εδώ να πω πως η σιωπή σου τώρα είναι πολύ σκούρο μπλεμοβ. Με λίγες κόκκινες και κίτρινες πιτσιλιές και μαύρες γραμμές διαφόρων μεγεθών προσανατολισμών κι εκτάσεων και άσπρα χοντρά και δακρισμένα. Που άμα το ξήσεις λίγο αυτό θα δεις από κάτω ένα παλιό πρασινορόζ υπόστρωμα γιατί έχει κάποια ξησμένα τέτοια σημεία. Κι έχεις κι ένα καινούριο άδειο που κοιτάς μήπως να ξεκινήσεις.