Τί να ψάχνω αναφορές για το τρελάδικο. Να βγαίνω να βαρώ τις πόρτες με το κεφάλι. Να κάθομαι ακάλυπτη για τις περίεργες τις καυλωμάρες τις δικιές σου.. άσε με χάμω. Να πάρεις το Νόμπελ στο εύχομαι. Να βρεις κι έναν μαλάκα ωραίο να σε συνοδεύσει στην απονομή. Να έχει και κόλο ωραίο σα μουνί να σ' αρέσει.
Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2026
Η μαγεία έχει το «ελάττωμα» να είναι υπεράνω του νόμου
Μέρες ολόκληρες για μένα σπάνια κρατώ κι είναι ελάχιστες κάθε χρόνο τα τελευταία αυτά χρόνια που μεγαλώνω τα παιδιά. Ας πούμε σήμερα, που έχω πάει από εχθές την μικρή στην μάνα μου και θα την πάρω αύριο. Δεν μου λείπει και κάτι να κάνω, μόνο θα ήθελα να σε δω να κάναμε κάτι μαζί για μεγάλους ναι. Θλίβομαι περισσότερο όταν έχω έτσι μέρες για μένα και το μόνο που θα ήθελα είσαι εσύ που δεν ενδιαφέρεσαι να με δεις σε αυτές μου τις μέρες και στις άλλες και δεν ξέρω αν ενδιαφέρεσαι για κάποιες όποιες και ποιες είναι αυτές.
Βασικά δεν ξέρω να πω αν μου λείπει κάτι ή απλά δεν έχω όρεξη για κάτι άλλο. Μου λείπει συγκεκριμένα η συνουσία και κάτι που έχω ως ιδέα για την συντροφικότητα. Κι ίσως έτσι ένα ανθρώπινο ανακάτωμα μετά μουσικής. Ίσως κάποια ομαδική δημιουργία. Ή και μπορεί να παθιαζόμουν πάλι με κανένα ωραίο σαμποτάζ και κανα παγωτό τέτοιο πολιτικά. Μα με βαράει πιο κέντρο μου το πράγμα και θα ήθελα να ασχοληθώ με τα χαλασμένα μου τα ανολοκλήρωτα και ελλειμματικά προσωπικά. Στα προσωπικά μου βάζω μόνον έναν, εμένα κι εσένα. Αλλά δεν ξέρω να πω αν κάνω καλά αφού δεν μπορώ να πω πως βλέπω κάποια βελτίωση ή εξέλιξη πάνω σε κάτι ουσιώδες κι απτό. Και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να θεωρήσω απτό κάποιο βιβλίο από το βιβλιοπωλείο. Βιβλίο από το βιβλιοπωλείο, άκου πως ακούγεται!
Οι μνήμες οι ανακυκλωμένες είναι κάτι θλιβερό. Καταστροφή σκέτη. Τα όνειρα με ονοματεπώνυμο απουσίας. Γράμματα αλλαγμένης ή κι άγνωστης διεύθυνσης. Και τα όνειρα χωρίς όνομα ακόμη χειρότερα. Τυραννικές πράξεις είναι. Ο κόσμος του ενός ας μείνει ο κόσμος του ενός στην τελική αληθινά και γενναία. Κάτι τέτοιες ώρες κατανοώ και συμμερίζομαι τα περί τέχνης του Πλάτωνα. Φαίνεται πως Ιεραρχικά ο αναγνώστης είναι κάτω από τον γράφοντα και πρέπει να επαναστατήσει. Η μόνη του ελπίδα ισότητας φαίνεται πως είναι να κάνει μια επαναστατική ανάγνωση και να κάνει μια ανατροπή τέτοια που να συμβεί ως αλχημεία ή κάτι τέλος πάντων που να δημιουργεί μια θέση πλάι σου. Δεν είναι υπηρεσία η συγγραφή. Κι αν την πούμε λειτούργημα χάνει πολύ. Δεν είναι υπηρεσία και λειτούργημα η συγγραφή η ποίηση και γενικότερα η τέχνη. Η τέχνη είναι τέχνη. Η μορφή της δεν έχει και πολύ σημασία όσο έχει το άμορφο που δημιουργεί με την σειρά της αυτή η μορφή. Αυτή η μορφή είναι σαν άδειο αγγείο που γεμίζει με ότι θέλει να βάλει ο καθένας μέσα. Ρούχα για την ψυχή τα λένε κάποιοι πολύ εύστοχα.
Πλησιάζεις. Απομακρύνεται. Κάπου σε οδηγεί αυτό το πράγμα. Αν θες να παίξεις μαζί του πήγαινε. Μην φύγεις από την αλάνα. Μόλις νυχτώσει κοίτα να μαζευτείς σπίτι. Το να είσαι σοβαρός άνθρωπος δεν έχει να κάνει με το τι φοράς πως μιλάς και πως κάθεσαι και που απευθύνεσαι πως. Σοβαρός άνθρωπος είναι αυτός που βούλεται το λέγειν του πώς να το πω αυτός που νιώθει και πράττει αναλόγως του τι νοεί νιώθει. Θες πειθαρχημένα, πειθαρχημένα. Θες αχαλίνωτα, αχαλίνωτα. Όπως σου βγαίνει. Φτωχός πέθανε κι ο Μακιαβέλι, τα έγραψε για να μην σκάσει ο άνθρωπος τα έγραψε για να μην τα κάνει, όχι για να τα εφαρμόσει κάποιος άλλος προσθεού! Βλέπετε οι άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί και πως γράφονται τα ποιήματα. Πως είναι μια προσωπική εκτόνωση ΑΥΤΟ ΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ και τίποτε άλλο. Πράγμα το πιο σοβαρό. Έγραφε ας πούμε ο Σολωμός αντί να πάει στο Μεσολόγγι έγραφε αντί να πάει να βουτήξει την Ζακυνθινιά. Έτσι τα διαβάζουμε κι εμείς αντί εκτόνωσης. Να την βγάλουμε κι απόψε κάπως "ηρωικά" κι εμείς. Κι ας μην έχει παράτα κι ας έχει πρόστιμο.
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ
, δεν είναι για τα δέκα ευρώ. Είναι λίγα τα δέκα ευρώ, είναι εντάξει για ένα αντίτυπο. Μα δεν θέλω κάποιο αντίτυπο, ούτε τσάμπα ούτε δώρο ούτε με αφιέρωση. ΔΕΝ ΘΕΛΩ να περάσει το μονοπάτι μπολντόζα σφυρί και γκρειντερ. Θέλω το μονοπάτι να μείνει μονοπάτι. Θα μου περάσει .. θα δω τα οφέλη πως ύστερα θα μπορεί να ανεβαίνει φορτηγό να φέρνει πράγματα. Δεν ξέρω έχω κάτι σαν πένθος. Μα είναι λογικό. Δεν είναι;
παιδάκι μου εσύ ..
Είναι κι οι στιγμές σαν εκείνες τις αριθμημένες τελείες στα σκίτσα που πρέπει να ενώσεις τις γραμμές για να δεις τελικά την εικόνα.
Μετά
Βλέπεις και κάτι βλέμματα που ξέρεις πως ακολουθεί από στιγμή σε στιγμή η αποστροφή. Το στρίψιμο της κεφαλής και άντε γειά. Βλέπεις λοιπόν και κάτι βλέμματα που καλύτερα να μην τα είχες δει.
ονειρεύομαι μια στιγμή
Ο Άτλαντας κράταγε την Γη. Θα έπρεπε να υπήρχε στην μυθολογία και ένας που κρατάει τον χρόνο. Να κρατάει τον χρόνο σε μια στιγμή και να πιάνει το τώρα με το άλλο του χέρι. Να είναι τόσο δυνατός απ να τα κλείνει τα χέρια του. Γνωρίζω κι άλλους που το κάνουν αυτό μα δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο να αναφέρεται στην μυθολογία. Κι έτσι δεν ξέρω αν έχει κάποιο νόημα κι αν είναι δράμα ηρωικό αυτό. Τι είδους γύμνασμα μπορεί να είναι.
εξτένσιον
Κάπου υπήρξε μια συμφιλίωση με έναν τρόπο τύπου ημίμετρο, με κάτι λειψό, φάση ντέμο. O αντικατοπτρισμός της εποχής μας. Πολλά υποσχόμενα μαραφέτια που πίνουν τον κόπο μας σαν την βενζίνη τα αμάξια ας πούμε μια μάρκα στης ελευθερίας το κλαμπ. Συναρπαστικά παιχνίδια σε οθόνη 3D, για παντοτινά παιδάκια. Extensions. Κυριολεξία δεν ξέρω γιατί τρέχω τρέχω να φτάσω στο τέρας της πίστας να το διαλύσω να πέσει κάτω χρυσός. Κόβω το κρέας φυτοζωώ. Με ένα κουμπί γίνεται το σύνθετο απλό. Έξω από εδώ μέρος δεν έχω να διαβώ γωνιά να περπατήσω. Θα σε θυμηθώ σαν τρελό φορτηγό. Χαρτί από λευκασμένο πολτό. Γάντι ιατρικό. Μπορώ και χωρίς μα δε μπορώ χωρίς. Να θυμάσαι. Πως συγκεντρώνονται οι μνήμες και τι συμβαίνει με το μοναδικό. Με τα ονόματα στις θέσεις και την θέση. Τι συνδέει. Τα ποιήματα γράφονται μετά. Πως είναι τα μέλλοντα ποιήματα δεσμά. Τώρα κι εγώ θα ζήσω και για όλα φταις εσύ. Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει.
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ
Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2026
ο αυτός ο άλλος ο ίδιος
σε αυτήν τη περίπτωση .. και σε κάθε περίπτωση τέτοια
είναι βασική ανάγκη και πέρα από το ένστικτο
άντε γειά μας
θέλω να σκέφτομαι τα καλά. Ότι έφτασα στο 2026 όπου είναι η τελευταία χρονιά του οικονομικού μου χρέους. Πως είμαι ασφαλιστικά ενήμερη κι έχω εξασφαλίσει τα εισοδήματα για να ξεχρεώσω. Πως παρόλη αυτή την ανηφόρα έχω φτιάξει ένα υπέροχο σπίτι με απίστευτες εγκαταστάσεις κι απέκτησα κι άλλο ένα που με λίγη δουλειά θα γίνει κι αυτό ένα υπέροχο καταφύγιο στην πόλη. Πράγματα που κάποιοι μπορεί να τα βρήκαν έτοιμα όμως εγώ τα έφτιαξα με ιδρώτα και πόνο και τα εκτιμώ και τα χαίρομαι. Από το 2027 θα μπορώ να κάνω τελείως ελεύθερα άλματα να κάνω πραγματικά ότι μου γουστάρει χωρίς να παίζεται κάτι από το σπίτι μου. Ονειρεύομαι αυτή την μέρα κάτι σαν μέρα ενηλικίωσης. Γι' αυτό θέλω να είμαστε υγιείς και δυνατοί. Διότι την πραγματική "τρέλα" δεν την έχουμε ζήσει ακόμη. Θέλω αυτήν την τρέλα με χορτασμένες όλες τις ανάγκες μου τις βασικές. Μια πλήρης μέρα. Όλη μου την ζωή ως τώρα δίνω εξετάσεις. Θέλω μια μέρα το πνεύμα εντελώς ελεύθερο. Γι' αυτό παλεύω. Κι αυτό νομίζω πως είναι το καλύτερο που μπορώ να προσφέρω. Εδώ, απαλλαγμένη από κάθε τί τεχνητά αναγκαίο γνωρίζω το πραγματικά αναγκαίο και την πραγματική πολυτέλεια.
Ευχαριστώ όσους ήρθαν να με δουν στην φυλακή μου κι όσους θα έρθουν και φέτος. Εύχομαι να μην πεθάνω φέτος. Φέτος να μην πεθάνει κανείς αγαπημένος μας. Κι εύχομαι να κάνουμε ωραίες βόλτες εξερεύνησης και συλλογής. Ώσπου να γίνει όλη η ζωή να μοιάζει σπίτι και βόλτα εξερεύνησης και συλλογής.
Για τα έργα εύχομαι να είναι άξια διαχρονικά και ιαματικά. Να δοξαστούμε στην εποχή μας, εμείς από εμάς πρώτα από όλα. Να ζήσουμε με καλούς απογόνους.
Για εσένα θέλω να με γαμήσεις και να θυμάμαι μόνο εσένα.
αχάριστη κι αλήτισσα
ΝΑ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΑΛΙΜΟΝΟ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑΩ
χρόνια πολλά καλή χρονιά
χαζεύοντας τα πυροτεχνήματα μπαμ μπουμ κάθε χρόνο κι εμείς θέλουμε να αξιωθούμε ένα διημεράκι μεσοβδόμαδο
Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2025
μέσα τα γόνατα
ΖΑΪΡΑ
Τα ελέγεια
μέσα τα γόνατα
Αραλή
στάση βιβλιοθή -κη
Ρουκέττα της προσγίωσης
Τραγούδι της προσευχής φιγούρα
Είναι τέσσεροι τρισάθλιοι
τυποτένιοι στην πόρτα
Πάτα με
Έπεσε χάμω παραλίγο
Έκανε το χάμω πίσω
Πάτα με πάρε τον Δήμο
, να πληρώσω
Ήρθες που να είσαι
Σε πήρε ένα γκρίζο
Ανάμεσα στης πλς γτα λιβάδια
Οι ουρανοί μα γνέψανε
Και στου ουρανού το γκρέμι
Ο ναός των δίκαιων αιώνων
Κερδίζεις κερδίζω
όσο με ξαφνιάζεις
σ’ανήκω
Μ’ αρπάζει στη δική του σκηνή
ΖΑΪΡΑ
Τα ελέγεια να μεσα στα γόνατα
ΣΤ\τάση ισορροπείας
Ρουκέτα προσευχής φιγούρα
Τραγούδι της προσγείωσης
Ένας τιποτένιος τρισάθλιος
Είναι στα τέσσερα στην πόρτα
Πάτα με και πάρε τον Δήμο
να πληρώσω.
ΥΠΕΥΘΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΑΣ
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)