μα όταν

 

ΜΑ ΟΤΑΝ

Είναι μια διέγερση από παντού. Μάτι τυφώνα εσωτερικό που σε σηκώνει και νιώθεις πως θα διαλυθείς και πως διαλύεσαι σα να επιστρέφεις και να ενώνεσαι με την προ κοσμική σκόνη. Κάτι πέρα από το είναι και το υπάρχω. Κάτι που έχει να κάνει με την πραγμάτωση της νοητής πορείας όλων των εκκινήσεων και την φανέρωση του Κβαντ. Ένα άπειρο γεμάτο κι ασύλληπτο είναι η αίσθηση της ερωτικής αγκαλιάς. Είναι συναίσθημα/ συνείδηση ασύλληπτη. Όμως αισθητή ως τρομερή διέγερση από το άπειρο Κβαντ. Κάτι πέρα από το είναι και το υπάρχω. Σ’ αγκαλιάζω και συνειδητοποιώ το απέραντο. Το ΕΝΑ ΑΠΕΙΡΟ και ΟΛΟΝ. Το ΙΔΙΟΝ που είναι το ΚΟΙΝΟΝ συν το υπόλοιπο από το ΚΟΙΝΟΝ ως το ΟΛΟΝ.

Αυτή η ερωτική αγκαλιά που αισθάνομαι να με ενώνει με το ΟΛΟΝ ΣΥΜΠΑΝ και με κάνει ΠΑΝ όταν την συλλογίζομαι μπαίνω σε μελέτη θανάτου όπως λένε την φιλοσοφία κι όπως θέλω να την εννοώ εγώ πολύ απλή και συνεχώς πιο απλή ως την μια λέξη. Κάτι πέρα από το είναι και το υπάρχω. Άπειρα πέρα και περί/ Αγκαλιάζω το μυστήριο. Τη βουή από το αεικίνητο. Την στατική κίνηση του Κβαντ. Και κοιτώ το Big Bang. Συμμετέχω σε αυτό ως προκοσμικό ΕΝΑ. Νιώθω αυτό το μυστήριο. Μελέτη Θανάτου. Είναι μια διέγερση από παντού/ είναι αυτή η προ ενέργεια που από αυτήν γεννιούνται όλες οι ενέργειες. Το προ υλικό που γεννιούνται όλα τα βασικά κι από εκεί ξεκινά ο χωροχρόνος κι από εκεί βγαίνεις και από αυτόν.

Τι σημασία να έχουν οι μικρές ιστορίες των όντων μπρος σε αυτό; Μουτζαλιές στο Κβαντ κι άλλα αριστουργήματα. Έχω αυτήν την σύλληψη του ασύλληπτου. Πως νιώθω το ουράνιο σώμα σου κολλημένο στο δικό μου προκοσμικά και παίρνω το φιλί σου με εκρήξεις στο ΣΥΜΠΑΝ που όλο γεννά.  Ζω σε μια προ κοσμική εποχή με μνήμες από το μέλλον. Σε φιλώ και βουίζει το στατικό αεικίνητο. Είμαστε δεμένοι όπως το γενετικό υλικό και κινούμαστε όπως ο κοχλίας. Δημιουργούμε έναν κώδικα που τρέχει και συνεχώς διευρύνεται και μεγαλώνει μέχρι την συνεχή επανάληψη / επανάληψη κι απαλοιφή του. Κι ακούω τους ανθρώπινους ήχους του και νιώθω την ανθρώπινη μορφή του. Και ησυχάζει κάπως το πνεύμα μου κι ανησυχεί η ψυχή μου μπρος το εύθραυστο και το περατό. 

Συνέχεια γεννιέται ο κόσμος. Μέσα μου πως χωρά όλο αυτό θέλω να βγει κλαίω. Θέλω να σ΄αγκαλιάσω να φιληθούμε να εκραγούμε. Πονάει το κεφάλι μου ..  πλησίασε σφίξε με γλύψε με δάγκωσέ με να καταλάβω πως είμαστε όντως μαζί. Μέσα μου πως χωρά όλο αυτό θέλω να βγει κλαίω.