Χαρλύτα μου

 

Κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον έρωτα. Να τον πάρει σοβαρά. Μόνο οι τρελοί τα κάνουν αυτά. Πρέπει πάντα να υπάρχει και μια άλλη διάσταση για να προχωρήσεις. Κάποια βάση τέλος πάντων κάτι. Κάποιοι το αποφεύγουν κι αυτό για να μπορούν να έχουν έναν εύκολο ας τον πούμε  χωρισμό. Όμως όπως είπαμε τον έρωτα δεν είναι να τον εμπιστεύεται κανείς. Αν και είναι κάπως περίπλοκα και ανεξήγητα τα πράγματα όσες ιστορίες και να γραφτούν. Βλέπεις πως ακόμη και η αγάπη αδυνατεί να το ισορροπήσει πάρα πολλές φορές δεν το καταφέρνει για να μην πω πάντα. Έτσι δεν έχεις επιλογή παρά να αφεθείς. Αυτό θα ήταν και το πιο σοφό. Η αντίσταση δημιουργεί χειρότερα προβλήματα. Πας τρως τα μούτρα σου κι αν επιζήσεις καλός. Αν όχι υπάρχουν κάποια υποκατάστατα για τις αυτές συγκινήσεις που σε στέλνουν το ίδιο στον διάολο και ακόμη παραπέρα. Διαλέγεις ας πούμε τι θα καταναλώσεις από το ίδιο σου το είναι φυσικά. Διότι αν έχεις ήδη δοθεί από το είναι σου θα καταναλώσεις. Ακόμη και να μην έχεις δοθεί αν δεν θέλεις να δοθείς από το είναι σου καταναλώνεις. Με την σκέτη σάρκα τα πράγματα είναι σχετικά εύκολα. Πιο εύκολα από είναι με την ψυχή αυτό είναι σίγουρο. Αν είσαι απελπισμένος. Αν δεν περιμένεις. Τότε τα πράγματα είναι εύκολα. Αλλά δεν είναι έρωτας διότι ο έρωτας έχει κάτι πολύ από ελπίδα και προσμονή. Και θέλω να επιμείνω πάνω σε αυτό και στις μεταθέσεις του. Μιλώ για τη μετάθεση όπως ορίζεται στην ψυχιατρική. Από τραύμα. Ναι. Και την προβολή αντίστοιχα. Πράγματα στα οποία έχω μεγάλη εμπειρία. Συνειδητά και ασυνείδητα. Πράγματα που όταν γίνονται συνειδητά κάπως σε προχωράνε. Εσένα. Και αφήνεις το άλλο πίσω, βέβαια. Κι ότι αφήνεις σε αφήνει, εννοείται. Ότι όμως θέλεις ακόμη να παλέψεις το κρατάς και κρατάς. Ας πούμε πως κι αυτό συντελείται κι από μόνο του κάποια στιγμή κι είναι και το θεμιτό να γίνει έτσι μέσα σε μια σχέση. Μέσα σε μια σχέση λέω και κλαίω. Εσύ λοιπόν που δεν είσαι τρελή μάλλον υπήρξες τρελά ερωτευμένη. Κι αυτό πράγμα πάνω στο οποίο έχω κι εγώ εμπειρία γι’ αυτό και μπορώ να πω πως είναι κάτι οριστικό και αξεπέραστο έως αποδείξεως του εναντίου βεβαίως. Χωρίς να μπορεί να πει κανείς πως αυτό μπορεί και να προσδώσει με κάποιον τρόπο ή να συμβαίνει ως κάτι βαθιά τραυματικό που μόνο πόνο έχει κανείς να περιμένει. Σε κάθε περίπτωση. Το να πεθαίνεις είναι μια καθημερινότητα που συνηθίζεται και πάντα υπάρχει η επιλογή να φας κάποιο πλοκάμι σου για να επιζήσεις. Κι εσύ κι εγώ. Ενώ η αλήθεια είναι πως θα κατασπαραζόμασταν ευχαρίστως και εγώ τουλάχιστον θα το προτιμούσα και το προτιμώ από το να φάω εμένα από εμένα. Η αυτοκαταστροφή δεν είναι λύση. Λύση θέλω να προτιμήσω πάλι την ομοιοπαθητική θεραπεία. Κι έχω να περιμένω κάτι. Και δεν θέλω άλλες υποχρεώσεις να με θέλουν δυνατή και να πρέπει οπωσδήποτε να λέω ξέρεις έχεις τόσα χρόνια που χρειάζεσαι κάπου ζωντανή. Κι όμως πάντα όταν θα τελειώνουν τα χρονοδιαγράμματα με βλέπω πάλι να βάζω κάτι καινούριο που να μου λέει πρέπει να είσαι εδώ ζωντανή. Γιατί δεν θέλω να πεθάνω. Αποδεδειγμένα είμαι σκυλί μαύρο και αγαπώ παράφορα τη ζωή. Γι’ αυτό έχω προβληματιστεί τόσο μαζί σου και σε σκέφτομαι συνέχεια. Διότι είσαι το μόνο πρόσωπο που έβγαλε το ντουέντε από το μυαλό μου και το μετέφερε στη ζωή μου. Δεν θέλω πια να πεθάνω. Αλλά δεν θέλω πια και να ζω τη ζωή μου. Δεν θέλω να πεθάνω χωρίς να ζω. Και δεν θέλω να ζω χωρίς να πεθαίνω. Δηλαδή θέλω να ζω πεθαίνοντας και θέλω να πεθαίνω ζώντας. Δοκίμασα πάνω σε αυτό πολλά με τη σκέψη σου. Δηλαδή με εσένα στην σκέψη μου δοκίμασα πολλά. Κι αυτό είναι η ζωή μας όσο είμαστε χωρισμένοι και χωρισμένοι γνωριστήκαμε. Να λέμε εγώ δεν θέλω να ξαναμπλέξω μαζί σου. ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΡΕ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΜΠΛΕΞΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. Να λες συνέχεια αυτό συνέχεια αυτό ακούω κι από εσένα κι από εμένα. Τέλειο λαϊκό. Έλα σε μια κατασπάραξη. Σε προσκαλώ συνέχεια εγώ που πέθανα για σένα. Που έγινα μάρμαρο. Κι εσύ μου λες πως ξέρεις πότε θα έρθει η ώρα μου. Να γίνει μας. Ότι θα ζήσω για πάντα πεθαίνοντας και δεν θα πεθάνω ζώντας. ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ Ε. Με ποιο δικαίωμα…