Σήμερα πάλι ένιωσα ότι με έχει βρει ότι βαρύτερο με έχει βρει σε αυτή τη ζωή..
Υπάρχει κάτι χθόνιο και πάνσοφο στο απόλητο σκοτάδι. Είναι όπως οι περιγραφές που δίνουν για το Σύμπαντα Θεό. Κι όπως φωτίζω ο άνθρωπος κάποια σημεία μου σβήνει το σκότος κι η παρουσία του μα τα φώτα πέφτουν σε επιφάνειες που είναι μέσα το δικό του βάθος στο δικό του βάθος. Αυτό που βλέπεις με τα μάτια κλειστά. Κι όπου το φως και το σκοτάδι συγκλίνει νιώθεται η αλήθεια η πιο δυνατή. Η μια και μοναδική. Ταμπέλα που αναβοσβήνει στον δρόμο. Σε όποιο βάθος. Πιο κοντά. Πάλι εδώ είμαι έξω απ' την πόρτα. Με λύπη δειλία, θλίψη οργή, χαρά προσμονή, ευγνωμοσύνη και σεβασμό, καύλα και αγωνία.
Πάει καιρός που δεν ξέρω αν γράφω για σένα ή για μένα. Αφού γράφω για σένα και σκέφτομαι εμένα. Και γράφω για μένα και σκέφτομαι εσένα.
Κάποτε είχα ολόκληρους πόνους. Ολόκληρες χαρές. Και θυμάμαι και ξέρω. Και αν δεν ξέρει κάποιος και θέλει να μάθει από εμένα θα του πω με σιγουριά πως το μισό είναι μεγαλύτερο από το ολόκληρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή