ντόρτια

 

Σύμπαν μου, σε νιώθω. Ψυχή μου σήκω. Έλα δύναμή μου. Έλπίδα μου. Έλα ΟΛΟΝ και πέσε πάνω μας και σήκωσέ μας και πάρε μας και φέρε μας στον ίδιο τον κοινό μας δρόμο της ζωής μας της ζώσας.

Γιατί άρχισα να πίνω; Τι φοβάμαι τι αποφεύγω; Πόση νύχτα να λιώνει ο ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ; Αξίζουνε τόσο αυτά τα Ποιήματα;

Αγάπη μου, οι νύχτες μου έχουν οράματα. Σου γράφω όχι για να μιλήσω. Σαν χάδι κάτι αναγκαίο. Προσπαθώ να γελάσω και σου γράφω αστεία μήπως γελάσεις και σκεφτώ το γέλιο σου και γελάω τα καταφέρνω με τρέλα και έχω πολύ όμορφες κι αστείες στιγμές για κλάματα. Οι νύχτες μου έχουν σχέδια για μια ζωή κοντά σου. Κάθομαι και σου γράφω χειρονομίες. Ενώ πρέπει να σηκωθώ να πιάσω πραγματικά εργαλεία να ιδρώσω είμαι τόσο κοντά δέκα λεπτά περίπατο. Κι άρχισα πάλι να πίνω ενώ κάθετα δεν πρέπει για να σηκωθώ να δώσω δύναμη εκεί που πρέπει όπου φαντάζομαι και υποθέτω πως η κίνηση είναι μια αλλαγή στη σειρά. ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ

ΒΛΕΠΩ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΑΠΤΩ                      

ΑΠΤΟ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΒΛΕΠΩ

ΒΛΕΠΩ ΑΠΤΟ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ

ΑΠΤΟ ΒΛΕΠΩ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ

ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΑΠΤΟ ΒΛΕΠΩ

ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΒΛΕΠΩ ΑΠΤΟ

 

Σύμπαν μου. Φαντάζομαι

μισή στροφή. Παίρνω 2/6.

 

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ

Δώσε μου και τα δικά σου να έχουμε ντόρτια