But i am exosted

 

Βλέπω τα πουλάκια στο σίρμα που κυνηγιούνται και τα ζηλεύω. Λες και βρίσκομαι σε κάποιο ιδιότυπο Μπονιουελικό Μεσολόγγι. Αν και σήμερα είδα πως μου ήρθαν κάποια χρήματα και θα μπορώ να ανεβαίνω μέχρι την Αθήνα καμιά βόλτα. 

Όχι ότι δεν μπορούσα. Πάνε κι έρχονται γνωστοί και σιγά κάνω και οτοστοπ. Αλλά τα ήθελα να κάνω επιτέλους την αίτηση για να συνδέσω το νερό στα Πατήσια. Χρειάζομαι για καλύτερη αυτοσυγκέντρωση γη και ύδωρ δικά μου. Νιώθω αλλιώς να έχω δική μου βάση. Έτσι θα μπορέσω να κάνω τις εργασίες που χρειάζεται. Με το νερό μπορώ να αρχίσω να στήσω την φάση μου και να εργαστω να διαμορφώσω τον χώρο. Να ξηλώσω το μπάνιο και να το φτιάξω και μετά την κουζίνα. Είναι τα βασικά. Έχω ρίξει κάμποση σκέψη  αλλά σίγουρα θέλω να περάσω ώρες μέσα εκεί ώστε να έχω αίσθηση για το τί ταιριάζει καλύτερα. Δεν ξέρω πως κατάφερα και περάσαν αυτοί οι τρομεροί μήνες που δεν μπορούσα καθόλου να κινηθώ αλλά πέρασαν. Πέρασαν με μελέτη και δουλειά. Ευχόμουν συνεχώς για υγεία και πέρασαν εντάξει. Προσωπικά έχω πολλά όνειρα και έναν στόχο. Τον περισότερο καιρό είμαι καλά και δεν με απασχολεί να συνεχίσω καμιά έρευνα. Είμαι καλά με τα ποιήματα και την λογοτεχνική μελέτη. Σου γράφω γενικούρες λες και έχω κανα χρόνο να σου γράψω και σου γράφω συνέχεια. Προσπαθώ να μην προκαλώ και να μην προκαλούμαι με διεγέρσεις και τέτοια γιατί είναι ήδη μαρτύριο. Πολλές φορές σκέφτομαι πως είναι τρελό να περνάει ένας άνθρωπος αυτά τα πράγματα. Και αναρωτιέμαι πως περνάς. Αλήθεια δεν θα ήθελα κανείς να περνάει αυτό το τρελό μαρτύριο που ρωτάς ΓΙΑΤΙ και καμπανίζει στο κεφάλι σου μαζί και σε όλο τον ουράνιο θόλο. Δεν προκαλώ τίποτα κι έρχονται τα ρεύματα μόνα τους κι η σκέψη η εικόνα η κίνηση που τα συνοδεύει. Αν δεν έχω τρελαθεί ώστε να είμαι σε κρίση και να μην μπορώ να έχω ορθή κρίση αυτά τα χρόνια τα τελευταία που έχω περάσει την πιο βαθιά και πλατιά μοναχικότητα της ιστορίας μου ήταν και είναι και τα πιο ερωτικά και αισθηματικά χρόνια της ζωής μου. Νικάνε όχι στα σημεία, είπαμε εντάξει, αλλά νικάνε συνολικά. Και σε μυαλό και σε καρδιά μα και σε τρέλα. Σε τρέλα νικάνε με κάτι έτη φωτός διαφορά. Τρέχουν μόνα τους βασικά, χωρίς αντιπάλους. 

Όμως δεν πιστεύω πως δεν υπάρχουν αντίπαλοι. Και οι αντίπαλοι και οι αντίζηλοι σίγουρα κάπου είναι. Και δεν με παίρνει ούτε να κάθομαι ούτε να κοιμάμαι.