ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

 

Ένα ουρλιαχτό βγάζοντας την πιο βαθιά ανάσα είναι τρομερά λυτρωτικό. Αν δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια κλείσε τα μάτια και κράτα τον αέρα όσο πιο βαθειά μπορείς κι άρχιζε να μετράς τους χτύπους της καρδιάς ως το 40 μισό λεπτό κι ύστερα βγάζε λίγο λίγο αέρα με κάθε χτύπο άλλους 40 χτύπους κι ύστερα μέτρα πάλι άλλους σαράντα και ανέπνευσαι με 40 κοφτές εισπνοές πάνω στους χτύπους παίρνοντας τον αέρα βαθειά και πάλι το ίδιο όσες φορές χρειάζεται μέχρι να διαλυθούν όλες οι σκέψεις. Εύκολα διαλύονται έτσι οι σκέψεις. Στα 5' το πολύ έχεις βυθιστεί σε μια γαλήνια ματαιότητα. 

Ακόμη και όλη αυτή η κακοποίηση που τραβάει η γη είναι επιδερμική και λίγα χρόνια ανθρώπινης αδράνειας μπορούν να της δώσουν την ευκαιρία να ανασυνταχθεί και να επανέλθει σε πιο υγιή επίπεδα. Η παρεμβατική αδράνεια και η παθητική συμβίωση μαζί της την δυναμώνουν. Και μας δυναμώνουν.

Οι άνθρωποι που τρων πεσμένους καρπούς είναι πολύ κοντά σε αυτή την συμπεριφορά και χρειάζεται όλη να νιώσουν μια τέτοια ταπεινότητα ώστε να βιώσουν μια ολόκληρη αίσθηση ευλογίας. Να νιώσουν  ότι είναι εντάξει η ζωή τους ειδικά αν είναι ενοχικοί ή κάποιοι που είναι εξουσιομανείς να βρουν το χαμένο μέτρο. Δεν είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει σώνει και καλά να ταλαιπορούμαστε. Το να περάσεις τέτοιες δοκιμασίες δεν είναι ταλαιπορία αλλά είναι κάτι σαν σκληρή προπόνηση κάτι σαν διαλογισμό που σου θυμίζει πως ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να παρπατά 30 χλμ τη μέρα για να βρει την τροφή του κι αυτός είναι ο προοροσμός του που για αυτόν έχει προδιαγραφεί να πορεύεται. Και είναι ευτυχία αυτή η αναζήτηση από το μηδέν προς το συν. Γι' αυτό οι άνθρωποι του πλην βρίσκουν τόση ανακούφιση όταν στις φρίκες τους περπατάνε. 

Εχθές το ηλιοβασίλεμα έμεινα από βενζίνη έξω από την πόλη και περπατούσα όλο το ηλιοβασίλεμα με χαρά που τυχαία το απήλαυσα έτσι. Όπως και οι διακοπές του ρεύματος μου έδωσαν την ευκαιρία να απολαύσω τα βράδια. Είναι απίστευτο πως στις δυσκολότερες υλικά περιόδους της ζωής μου όπου οι αποφάσεις μου με έφεραν σε αυτή την κατάσταση να βρίσκω τόση ευτυχία κι αρμονία στην φύση. Ευτυχία και αρμονία που προσπερνώ όταν υπάρχει το χρήμα στην τσέπη μου, γίνομαι πιο νευρική κι ανήσυχη και ασυγκέντρωτη. 

Η εικόνα μπορεί να βγάζει άλλα συμπεράσματα. Άλλη η εμφάνιση κάποιου που περιφέρεται με άσκοπο σκοπό στη φύση κι άλλη αυτού που βγαίνει στην πόλη. Αν ξεγυμνωθούν όμως αυτοί οι δύο κάτω από τις περποιήσεις ή το χώμα θα δούμε τότε σε πιο σώμα φωλιάζει η ομορφιά, η ζωντάνια η φλόγα κι η ελαφρότητα η απλή. 

Βλέπω πως προσαρμόζω την ζωή μου για να συνδιαλεκτώ και να επικοινωνίσω να είμαι κοντά στους ανθρώπους γιατί αγαπώ κάποιους ανθρώπους κι έχω δυο παιδιά που πρέπει να μάθουν την σύγχρονη κοινωνία. 

Τώρα κάθομαι και πίνω καφέ. Όταν δεν έχω καφέ έχω διάφορα βότανα. Κι όταν δεν έχω τσιγάρα  έχω αμπελόφυλλα μπανανόφυλλα και καπνίζω λιγότερο και νιώθω την υγεία μου καλύτερη. Όταν δεν είχα συνθήκες για βιβλία είχα μόνο την φλογέρα κι η υγεία μου ήταν καλύτερη. Όταν ζούσα χωρίς ρεύμα κατέβαινα στην πόλη κι έβλεπα τους ανθρώπους σαν εξωγίηνους χωμένους σε σπείρες προβλημάτων που εμένα δεν με απασχολούσαν. Είχα μια ενέργεια να αστειευτώ μαζί τους αλλά δεν μπορούσα να τους μιλήσω για τα κλασικά και τα διαχρονικά βιώματα και τους νεωτερισμούς που προέβλεπα κι ούτε μπορώ να μιλήσω. Μπορώ να γράψω ένα ποίημα που να καταλάβουν από αυτό στο σύνολό του κάτι όλοι οι άνθρωποι όλων των ιστορικών περιόδων. Κι αυτό να είναι μια ικανοποιητική σύνδεση για μένα με το Ον και το Όλον. Όπως μια αγκαλιά με αγαπημένον.

Τώρα κάθομαι και πίνω καφέ και ακούω τα πουλάκια στον σωρό με τα ξύλα να κελαϊδούν ωραία και τα εκπαιδευτικά αεροπλάνα από πάνω να βουίζουν άσχημα και να καλύπτουν την ομορφιά. Τώρα κρατώ ένα τηλέφωνο που 99 φορές μου παίρνει και μια μου δίνει. 

Θυμάμαι πως με κοιτούν οι άνθρωποι όταν βγαίνω ξυπόλητη και όχι λερωμένη για μένα αλλά διακοσμημένη από ευτυχισμένα σχισήματα στα ρούχα μου από άγριες λαγκαδιές και από χώματα τα μαλλιά μου άγρια φυσικά κι άλλα τέτοια. Βλέπω συνήθως μια περίεργη αμυντική απομάκρινση.

Είναι η ενέργειά μου και η εμφάνισή μου σα να τους πατάει κάλους σα να είμαι όλη εγώ ένας κάλος δικός τους που εμφανίζομαι έτσι μπροστά τους και αστειεύομαι και μιλώ λογικά και στοργικά και ελάχιστοι είναι αυτοί που πλησιάζουν     άλλοι από περιέργεια άλλοι από χαρά που βλέπουν επιτέλους κάτι ειρηνικό και φιλικό άλλοι ελάχιστοι από μια  πολύ βαθειά συμπόνια σα να αναγνωρίζουν κάτι απ' την χαμένη φυλή τους. 

Ναι είναι έτσι η ψυχή μου κλασική και διαχρονική με ανοιχτά τα κανάλια και τους δρόμους της μνήμης στις ρίζες και στα μαλλιά. Κι αν δεν σκεφτόμουν τόσο τον νεωτερισμό ίσως να είχα κι ένα πιο μαλλιαρό μέτωπο. Κι ίσως αν δεν συναισθανόμουν τόσο  κι αν δεν είχα αυτή την αισθητική οξύνια να είχα περισότερες τρίχες στο σώμα από αυτές που έχω. Αλλά η ψυχή μου είναι έτσι. Και θυμάμαι να πονώ έξω μου όσο και μέσα μου. Και θυμάμαι να χαίρομαι έξω μου όσο και μέσα μου. Να θυμάμαι να ακούω μέσα κι έξω ότι με καλεί. Να θυμάμαι ότι η ζωή είναι πέντε πράγματα. 

ΑΕΡΑ ΝΕΡΟ ΓΗ ΦΩΤΙΑ ΨΥΧΗ